Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν-τάχα χαιρετώντας-σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή το χειρότερο-τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα
Αργύρης Χιόνης Λεκτικά τοπία (1983)
— Το 2012 ας γράψουμε περισσότερα ποιήματα—
konstantinos_nikolopoulos{παπάκι}yahoo{τελεία}gr
