Feeds:
Posts
Comments

Archive for April, 2007

Για όσους απο εσάς έχετε βαρεθεί τη μπουρδολογία της τηλεόρασης που αρέσκεται να αναλύει με προπολεμικά στερεότυπα τις γαλλικές εκλογές (τόσα ξέρουν τόσα λένε) ρίξτε μια ματιά στο κείμενο του Νίκου Ράπτη στο ppol σχετικά με τη πιο χαζή αριστερά του κόσμου, με αφορμή τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία. Ναι, είναι αλήθεια, υπάρχουν και πιο χαζοί από τους δικούς μας.

Η πιο χαζή αριστερά του κόσμου / του Νίκου Ράπτη

Read Full Post »

ROGER YOBA habite a Paris depuis 27 ans. C’est un vrai Parisien. Passe le peripherique, il est perdu. Roger est ne a Yaounde au Cameroun en 1953. Ses parents etaient infirmiers. Il vient en france apres un deug de sociologie pour faire une formation de cameraman a l’institut National de l’Audiovisouel. Il poursuit ensuite des etudes de cinema, maitrise et DEA. Il vit dans le quartier latin, a Montparnasse puis a Bastille, avant de s’enraciner dans le 20e arronndissement.

Roger est un cerebral. Il aime Nietzsche, Kant, Freud. il admire Camus et cite Pascal dans le texte. Aujourd’hui encore, il ne comprend pas qu’on lui parle integration car il ne se considere par comme un immigre. Roger se sent francais. Il a toujours parle francais et connait l’histoire de France sur le bout des doigts. Il se dit citoyen francais. Mais il n’a pas le droit de vote.

“Pour moi la meilleure definition de la citoyennete c’est celle de la Revolution francaise selon laquelle peut etre considere comme citoyen francais toute personne qui aura contribue a l’edification de la France. Si j’etais ressortissant de l’Union Europeenne, j’aurais le droit de vote. Un Estonien ou un Lituanien peuvent etre conseillers municipaux du 20e arrondissement et moi, qui connais pourtant tres bien la vie de mon arrondissement, je n’ai pas le droit a la parole. C’est une injustice. Pour moi la naturalisation ne suffit pas a faire un bon francais. Et puis demander a devenir francais ne reglait que mon probleme, pas celui des autres.

Read Full Post »

Πριν από δέκα χρόνια γνώρισα το Κώστα σε μια σύναξη προσκόπων απ’όλη την Ελλάδα (jamboree), κάτω από τη σκιά του Ολύμπου, δίπλα στη παραλία της Σκοτίνας.
Η αφορμή για να έρθουμε κοντά ήταν ο ήχος της κιθάρας που λειτουργούσε σαν κοινωνικό λιπαντικό (φράση του aoratos) για δεκαπεντάχρονους σαν κ εμάς που ψάχναμε ένα τρόπο να
έρθουμε πιο κοντά στα κορίτσια.
Τελικά ο στόχος επετέυχθη και έτσι γίναμε φίλοι.
Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθώ την αγάπη του για τη μουσική και για τα κορίτσια. Ομολογώ ότι και στα δύο τα καταφέρνει πολύ καλά. Σχεδόν τον ζηλεύω.

Πρίν από λίγες μέρες, με αφορμή τα δύο χρόνια του περιοδικού Velvet, έγινε το φεστιβάλ στο Bios με συμμετοχή νεοεμφανιζόμενων (έτσι δε τα χαρακτηρίζουν?) μουσικών σχημάτων.
Αν κρίνω από την ανθρωπογεωγραφία του χώρου, τη κατάταξη στη σειρά εμφάνισης και βεβαίως τις αντιδράσεις του κοινού, τότε για άλλη μια φορά ο Κώστας πέτυχε το στόχο του.

Οι Model Spy είναι ένα συγκρότημα με εμφανείς τις επιρροές από τη ευρωπαΐκή indypop μουσική και με μεγάλη διάθεση να μεταδώσουν το κέφι τους στο κοινό. Όσο για τον ήχο τους, φανερά καλοδουλεμένος και πονηρά ταξιδιάρικος..

Αλήθεια, πότε είναι το επόμενο event?

Read Full Post »

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, το ελληνικό πανεπιστήμιο δέχεται μια συντονισμένη «μεταρρυθμιστική» επίθεση. Σε πείσμα των νεοφιλέλευθερων καιρών, παρατηρούμε την εμφάνιση ενός φοιτητικού κινήματος που, μέσα απο πολύμηνες και πολύμορφες κινητοποιήσεις, μάχεται ενάντια στην απαξίωση και υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Ο αγώνας ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, με την οποία ανοίγει ο δρόμος για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αποτελεί μια πρώτη και σημαντική νίκη. 

Ταυτόχρονα, με τον νέο νόμο «πλαίσιο» προωθούνται αλλαγές στη στη δομή των πανεπιστημίων που βρίσκουν ριζικά αντίθετη μια μεγάλη μερίδα της ακαδημαϊκής κοινότητας: Το ακαδημαϊκο άσυλο – θεμελιώδης εγγύηση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών – περιορίζεται. Με αυτόν τον τρόπο ανοίγει ο δρόμος για την ποινικοποίηση κοινωνικών και πολιτικών αγώνων μέσα στις πύλες του ακαδημαϊκού θεσμού. Την ίδια στιγμή, η εντατικοποίηση των σπουδών σε συνδιασμό με την εισβολή του ιδιωτικού κεφαλαίου γίνεται ένας μοχλός απονεύρωσης της κριτικής λειτουργίας του πανεπιστημίου αλλά και της πειθάρχησης του φοιτητικού σώματος και των αγώνων του.  Το δημόσιο πανεπιστήμιο, υποχρηματοδοτούμενο και απαξιωμένο, καλείται πλεόν να λειτουργεί με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, να προσαρμόζει την γνώση, την διδασκαλία και την έρευνα στις ανάγκες της αγοράς «παράγοντας» «απασχολήσιμο» και «ευέλικτο» εργατικό δυναμικό. 

Απέναντι σε μια ισοπεδωτική απορρύθμιση, το φοιτητικό κίνημα αντιστέκεται, απαντώντας στις φιλολογίες περί «μειοψηφιών που κλείνουν τις Σχολές» με μαζικές συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις.  

Η περιφρόνηση και ο ωμός αυταρχισμός με τον οποίο το φοιτητικό κίνημα αντιμετωπίζεται καταρρίπτουν στην πράξη  τους μύθους περί «διαλόγου για την παιδεία». Σε κάθε κινητοποίηση επιχειρείται μια άνευ προηγούμενου τρομοκράτηση και συκοφάντηση κάθε αντιστεκόμενης φωνής. 

Το φοιτητικό κίνημα δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις! Θεωρούμε χρέος και ανάγκη μας να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους φοιτητές και φοιτήτριες,  στηρίζοντας παράλληλα τα αιτήματα που διατυπώνονται για μια πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Το κείμενο υπογράφει η πρωτοβουλία φοιτητών και εργαζομένων στο Παρίσι.
Το δημοσιεύω ως ανταπόκριση στη κίνηση φίλων φοιτητών από εκέι.

Post Tags: politics

Post Comment (2) Comments

  • Όταν κι εγώ με το καλό βγάλω επιτέλους από πάνω μου τα τρία κωλομαθήματα που μ΄έχουν κολλήσει εδώ πέρα και καταφέρω να πάω στο Παρίσι για σπουδές, θα γραφτώ κι εγώ σ’ αυτήν την κίνηση των φοιτητών και θα λέω ωραία, αγωνιστικά και ανυπότακτα λόγια προς συμπαράσταση αυτών που θα υφίστανται κι αυτοί με τη σειρά τους μια τραγικά μίζερη κατάσταση ανάλογη αυτής που ζούμε εμείς τον τελευταίο χρόνο… Μέχρι τότε, επίτρεψέ μου να βλέπω ελάχιστα ένδοξα στοιχεία στον “αγώνα” του φοιτητικού κινήματος που απαντάει στην όντως ύποπτη “μεταρρυθμιστική” μανία της κυβέρνησης με την προοδευτικότατη αδιαπραγμάτευτη αξίωση να μην αλλάξει τίποτα από τα κεκτημένα… Ποια κεκτημένα ακριβώς δεν καταλαβαίνω…Αυτά που διαιωνίζουν την ίδια σάπια νοοτροπία?Ήταν η δημόσια παιδεία στην Ελλάδα καταξιωμένη και αναβαθμισμένη?Και τώρα ξαφνικά θα απαξιωθεί και θα υποβαθμιστεί? Έλεος δηλαδή…Να ξέρουμε τι λέμε.Γιατί κάπου πάνω στον καταιγιστικό ρυθμό της ρητορείας του αγωνιζόμενου συνοθυλεύματος,χάνεται κάθε έννοια ρεαλισμού… Να αγωνιζόμαστε,ναι,αλλά για να αλλάξει η παρακμή προς το καλύτερο.Να αγωνιζόμαστε για να διατηρηθεί εντελώς ανέπαφο κάτι που όλοι οι σκεπτόμενοι φοιτητές καταλαβαίνουμε πως είναι σάπιο,δε το βρίσκω ούτε μάγκικο ούτε επαναστατικό…

Delete Posted by gina on Wednesday, April 04, 2007 8:59 PM EEST

  • Δε θεωρώ πως η δημόσια παιδεία στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται εξ’ολοκλήρου από μια σάπια νοοτροπία. Και σε πολλά ερευνητικά κέντρα και σχολές (ΕΜΠ, ΟΠΑ, Τεχν. Ιδρυμα Κρήτης) έχει πετύχει υψηλά επίπεδα αναγνώρισης και καταξίωσης. Αν όμως είναι έτσι όπως τα λές, εσύ γιατί επέλεξες να ακολουθήσεις αυτή τη μορφή εκπαίδευσης που παρέχει η Ελληνική πολιτεία?

Delete Posted by Kostas Nikolopoulos on Thursday, April 05, 2007 8:46 PM EEST

Read Full Post »