Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2007

Καλωσήρθατε στο νέο μου blog. Ελπίζω και εδώ τα κείμενα να έχουν την ίδια ανταπόκριση με το προηγούμενο.

Advertisements

Read Full Post »

Τί να σου πώ? Όχι? Δε μπορώ. Ξέρω πως έχεις εσύ το πρόβλημα, και θέλω και εγώ λίγη ησυχία στο σπίτι. Το τελευταίο καιρό όλο ανω κάτω είναι το σπίτι. Χρειάζομαι και εγώ λίγη βοήθεια. Δε μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνη μου.
Βέβαια όταν ζήτησα τη βοήθειά σου, έστριψες το μουστάκι σου και μου έκλεισες τη πόρτα.
Αλλά δε πειράζει. Δε σου κρατώ κακία.
Με το καιρό ήρθες στην ανάγκη μου, και θές να κάνεις και εσύ το κομμάτι σου με τις δικές μου πλάτες.
Ας είναι. Μόνο κάντο γρήγορα γιατί μας βλέπει όλος ο κόσμος

Read Full Post »

Η επαφή με τη δημόσια νοσοκομιακή περίθαλψη στην Ελλάδα είναι μια από τις εμπειρίες που δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχάσει, αφής στιγμής τη ζήσει.

Με υπέρογκα ποσά να δαπανόνται στο χώρο της υγείας από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, γίνεται ακόμα πιο δυνατή η φωνή της αγανάκτισης όταν ο ασθενής μετατρέπεται σε θύμα.
Η προσωπική ευαισθησία και η “δύσκολη στιγμή” που βιώνει ο ασθενής είναι το βασικό στοιχείο που δικαιολογεί όλα αυτά τα δραματικά και προσβλητικά για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια γεγονότα που συνθέτουν το κύκλο της εκμετάλευσης και της ανομίας.

Ποιά όλα?
Τα φακελάκια, τις άτυπες λίστες των γιατρών με τα “ενδεδιγμένα” φάρμακα, τα υπέρογκα ποσά για εξετάσεις, εγχειρήσεις, περίθαλψη ακόμα και πρώτες βοήθειες.
Παράλληλα με την εκμετάλευση στον τομέα παροχής φροντίδας υγείας, αναπτύσσεται και μια (μαύρη) αγορά παράλληλων αναγκών που προσφέρουν υπηρεσίες συνοδευτικού τύπου, ποιό γνωστές ως “υπηρεσίες ξενοδοχείου”. Αποκλειστικές νοσοκόμες, επέκταση παραμονής στο νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους, προσφορά ενδονοσοκομειακών ψυχαγωγικών υπηρεσιών, ψυχολογικών συμβούλων κ.ο.κ..

Η λογική και απομακρυσμένη ματιά έχει τη δυνατότητα να καταλάβει το ανούσιο όλου αυτού του παραμυθιού και να επιχειρηματολογήσει ενεντίον του. Η κατάσταση όμως του ασθενή πολλές φορές δεν επιτρέπει την αναδειξη εναλλακτικών και ο φόβος του ατομικού λάθους αποτρέπει κάθε εναντίωση στις συμβουλές του ιατρικού προσωπικού. Με αυτό το τρόπο ο ασθενής μετατρέπεται σε θύμα.

Είναι πραγματικά ηρωικό κάποιος ασθενής να παραβλέψει το πόνο του και να εναντιωθεί σε αυτο το πανηγύρι του φόβου και της εξαπάτησης.
Γι’αυτό και είναι ηρωική η στάση της Αμαλίας που παρά τη προσωπική της περιπέτεια βρήκε το κουράγιο να δημιουργήσει ένα blog, να καταδώσει (πολύ καλά έκανε) τους απατεώνες ιατρούς και να φωνάξει “Μη δίνετε φακελάκι”

Η αποψή μας για τη ζώη και την ατομική ευημερία αλλάζει δραματικά όταν κάποιος ειδικός μας ανακοινώνει πως βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της. Τα δυναμικά μας στοιχεία υποχωρούν σημαντικά έναντι των φόβων, της διαρκούς ανησυχίας και εν γένει της αδυναμίας.
Αναζητούμε συμμάχους στη δύσκολη στιγμή και ανακαλύπτουμε πως είναι λίγοι. Αυτό οδηγεί σε απαξίωση το περιβάλλοντός μας και διευκολήνει τη κατεύθηνση του χεριού στη τσέπη, και έπειτα στη συναλλαγή κάτω από το τραπέζι.

Στην αδύναμη στιγμή του συνανθρώπου μας, δεν δοκιμάζεται μόνο το κοινωνικό κράτος, αλλά ολόκληρος ο πολιτισμός μας.  Και είναι αποκαρδιωτικό να γναρίζεις πως σε αυτή την αδύναμη στιγμή έχει βασιστεί μια ολόκληρη βιομηχανία φαρμακευτικής αγωγης και υπηρεσιών υγείας που έχει σαν στόχο να διασπά την όποια συλλογική αντίδραση σε αυτο το βαρβαρισμό.

Το παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο στη μνήμη της Αμαλίας αλλά και σε όλους αυτούς που βρίσκουν τη δύναμη να φωνάξουν γυρνώντας τη πλάτη στο πόνο και το φόβο.

Read Full Post »