Feeds:
Posts
Comments

Archive for August, 2007

Πιάνεται η καρδιά μου. Ένα χρόνο πριν είχαμε ανέβει με την 22η κοινότητα ανιχνευτών στη κορυφή του Ταΰγετου και είχαμε την ευκαιρία να αγναντέψουμε το μεσσηνιακό κάμπο, το κρητικό πέλαγος και το φαινόμενο της πυραμίδας που σχηματίζεται από τις κορυφές των βουνών και τον ήλιο.

Πιάνεται η καρδιά μου να βλέπω να καίγεται μια περιοχή με τόση ομορφιά που είχε τόσα πολλά να δώσει σε όσους αγαπούν και σέβονται το περιβάλλον.  Και όχι μόνο σε αυτούς. Σε όλους. Δε ξέρω εάν με την περεταίρω οικοδόμηση η περιοχή θα γνωρίσει περισσότερη ανάπτυξη ή θα καταδικαστεί και αυτή όπως και η Πεντέλη στο έλεος των οικοπεδοφάγων και των αυτόκλητων “κτηματολόγων”, το σίγουρο είναι πως αυτό που συμβαίνει τώρα δεν είναι τυχαίο, ούτε οφείλεται στο καύσωνα. Απλά κανείς δε μιλάει. Μαζί με τα δέντρα, κάρβουνο γίνεται και η αλήθεια…

Read Full Post »

Ο φόβος. Αυτό το ψυχολογικό δηλητήριο είναι που μας κάνει να πιστεύουμε πως δεν υπάρχει διέξοδος. Η αδυναμία. ψυχική και σωματική, έρχεται να μας σύρει πάνω σε πορείες που οδηγούν στους παλιούς μας εφιάλτες. Μια κοπέλα αντιμετωπίζει τη επάρατη ασθένεια γνωρίζοντας τα όρια της υπομονής της. Ο φίλος της την ακολουθεί ανίκανος να προσφέρει όσα θα την ανακούφιζαν. Είναι ανίκανος ακόμα και να πιστέψει πως η προσωπική του απογοήτευση είναι μεγαλύτερη από της κοπέλας του. Αδύναμος και αυτός. Η ξαδέλφη της κοπέλας εμφανίζεται αρχικά ως στήριγμα και έπειτα ως κυκλώνας. Σε κάθε περίπτωση ως καταλύτης των εξελίξεων. Ένα ερωτικό τρίγωνο αναπτύσσεται ως η μοναδική διέξοδος. Απίστευτο! Ποιος θα περίμενε ότι ο έρωτας θα δώσει τη λύση ακόμα και σε αυτή τη περίπτωση?

Το φιλμ δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα παρά μόνο στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 2003. Τη Κυριακή είχα την ευκαιρία να το απολαύσω στην ΕΤ1 και σας το συστήνω ανεπιφύλακτα! Αρκεί να ξέρετε πως ο έρωτας και η ανατροπή είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος..

Read Full Post »

Όταν φτάσαμε στο χώρο για να τον δούμε για πρώτη φορά δεν πολύ-πιστέψαμε ότι μπορεί εκεί να γίνει κατασκήνωση. Τελικά μετά από πραγματικά πολύ κόπο ο χώρος άλλαξε όψη και έγινε αυτό που λέμε “κατασκηνώσιμος”!

Ο λόγος για το περίφημο Νεοχώρι Ζαχάρως το οποίο είχε πολλά χαρακτηριστικά που παρέπεμπαν στη Λωρίδα της Γάζας! Ζέστη, άμμο, απέραντη παραλία, λίγο νερό και όχι κρύο, ανθρώπους έτοιμους να αρπαχτούν και με πλήρως ανατολίτικη όψη και συμπεριφορά. Τι άλλο θες? Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο χώρος Άγιοι Τόποι? Μπα! Δεν είναι δα και τόσο μεγάλο πέρασμα πολιτισμών..

2 κατασκηνώσεις έγιναν στο χώρο, συμμετείχα σε ένα κομμάτι της 2ης και δε νομίζω να ξαναβάλουμε πλώρη για εκείνα τα μέρη. Εκτός και αν βρεθεί χώρος που δεν κατακλύζεται από πεύκα και έχει δροσερό νερό!

Τη παρακείμενη Νέδα, το ποτάμι που ενώνει την Ηλεία με τη Μεσσηνία, (ή τη χωρίζει, ανάλογα με τα κέφια) την εκμεταλλευτήκαμε δεόντως! Και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα για river crossing με ευκαιρίες για βουτιές και σκαρφαλώματα!

Read Full Post »