Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2007

Αγαπητέ Νίκο,

Με λύπη μου διαπιστώνω πως η κριτική σου στο πρώην εγχειρίδιο είναι προσωποκεντρική. Η στάση της Μαρίας Ρεπούση είναι στάση κάθε ανθρώπου που θέλει να υπερασπιστεί τις ιδέες και το έργο του. Κάθε πολιτικό ων το κάνει αυτό και δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κατακριτέο. Το βιβλίο όμως δεν το έγραψε μόνη της. Υπάρχει συγγραφική ομάδα και ομάδα επιστημονικής υποστήριξης. Με διαφανείς διαδικασίες (αυτό ευτυχώς κανείς δεν το αμφισβήτησε) ανέλαβαν να το επιμεληθούν και όταν κρίθηκε αναγκαίο να το διορθώσουν. Το βιβλίο, σε αντίθεση με τη κριτική που ασκείται σε αυτό, δεν είναι η αντίληψη ενός προσώπου. Υπάρχει επίσης και το παιδαγωγικό ινστιτούτο. Και αυτό κινούμενο σε νόμιμες διαδικασίες, προσπάθησε να επιτελέσει το έργο του. Όλο αυτοί, που εύλογα κάποιος θα τους χαρακτήριζε θεσμούς, αυτόματα ακυρώθηκαν μετά την αυταρχική απόφαση του υπουργού να αποσύρει το βιβλίο και να επιστρέψει στο παρελθόν. Για όλα αυτά δεν είδα να κάνεις λόγο. Όπως επίσης και για το ότι πολύ πριν το ανακαλύψει η εκκλησία και η ακαδημία αθηνών, η συγγραφέας είχε παραδεχτεί δημόσια τον λανθασμένο όρο συνωστισμός. Παρ’ όλα αυτά το άχτι αυτών που χρόνια έχουν την εργολαβία της αλήθειας έπρεπε να βγεί.

Ας έρθουμε στην ιδεολογία της Ρεπούση. Ναι είναι αλήθεια πως παρουσιάζει ένα κράμα μεταμοντερνισμού και ορθολογισμού. Και επειδή και οι δύο αυτές τάσεις δεν ταυτίζονται πάντα, άλλες φορές επικρατεί η ψυχραιμία και άλλες η στράτευση. Καυτηρίασες τη στράτευση αλλά λησμόνησες τη προτροπή της να συγγράφονται πάνω από ένα εγχειρίδια που θα προβάλλουν της -εύλογες- διαφορετικές αντιλήψεις για τα ιστορικά γεγονότα.

Τέλος, και κυριότερο απ’ όλα είναι πως ξεχνάμε όλοι πως απευθύνεται σε παιδιά του δημοτικού με σκοπό να τους εξοικειώσει με ιστορικά γεγονότα, να καταπολεμήσει την αποστήθιση και όχι να μάθει σε εμάς ιστορία. Εμείς είμαστε ενήλικες και έχουμε μάθει πως όταν θέλουμε να τεκμηριώσουμε ιστορικά γεγονότα απευθυνόμαστε σε πολλαπλές πηγές. Συγκρουόμαστε λες και το βιβλίο (η συγγραφική ομάδα δηλαδή) θέλει να αλλάξει τη δική μας ιστορική γνώση αντί να αναζητούμε αν το βιβλίο αυτό όντως εξοικειώνει τα παιδιά του δημοτικού με τα ιστορικά γεγονότα και τα αποξενώνει από την αποστήθιση. Μετά από έρευνα που έγινε από το Πανεπιστήμιό μας (Πάντειο) έγινε γνωστό πως το εγχειρίδιο πετυχαίνει το σκοπό του. Εσύ επιμένεις να κατηγορείς την ιδεολογία της Ρεπούση και την εμμονή της στο διαφωτισμό, την ίδια στιγμή που το ζητούμενο είναι να ξεφύγουμε όλοι από τα ιδεολογικά μας συμπλέγματα και να καλλιεργηθεί η νέα γενιά.

Νομίζοντας λοιπόν ότι το βιβλίο απευθύνεται σε εμάς, γινόμαστε εμείς παιδιά και τσακωνόμαστε σαν παιδιά της έκτης δημοτικού.

(Η παγίδα που στήθηκε είναι η “εθνικοποίηση” του περιεχομένου του εγχειριδίου ώστε να δικαιολογηθεί η αντιπαράθεση. Αυτός που όρισε την agenda αποδείχτηκε βεβαίως και ο νικητής της αντιπαράθεσης)

Advertisements

Read Full Post »

Παρακολουθώ από κοντά τις εσωτερικές εξελίξεις στο Πα.σο.κ και την αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει σχετικά με το ζήτημα της ηγεσίας.

Κρίνοντας από τις μέχρι τώρα εξελίξεις δεν μπορώ να πω ότι αισιοδοξώ για το μέλλον της καθ’ υμάς σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας. Όσο η αντιπαράθεση λαμβάνει προσωποπαγή χαρακτήρα τόσο αυξάνεται ο οπαδισμός και χάνει έδαφος η πολιτική ουσία. Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για την ελληνική πραγματικότητα, ούτε εμφανίστηκε πρόσφατα στο Πασόκ. Η συσπείρωση γύρω από πρόσωπα-παράγοντες υπήρχε προ πολλού, για αυτό και δεν συμφωνήθηκε ποτέ η ανάδειξη εσωκομματικών πολιτικών ρευμάτων-τάσεων που θα έδιναν πολιτικό χαρακτήρα στις (εύλογες) εσωτερικές συγκρούσεις. Ο στόχος εδώ και καιρό έχει γίνει η διανομή του κρατικού πλούτου στην παρέα που περιβάλλει τον εκάστοτε αρχηγό και για λόγους ισορροπίας και σε όσους παράγοντες δεν είναι στην αυλή του αρχηγού αλλά συνεισφέρουν ικανοποιητικά στην εκλογική νίκη. Και έτσι υπό το μανδύα της ενότητας και της σύνθεσης, εφαρμοζόταν η τακτική των ισορροπιών (πράγμα που συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα σύγχρονα κόμματα) και καλυπτόταν η όλο και αυξανόμενη κρίση που οδήγησε στη πλήρη ασάφεια πολιτικού στίγματος.

Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάκτυλό μας όσοι επιθυμούμε μια πραγματικά πολιτική αντιπαράθεση δικαιολογώντας τη μη συμμετοχή μας, και τέλος πάντων όσοι έχουμε πολιτικές-ιδεολογικές ανησυχίες ας τις εκφράσουμε δημόσια.

Παρακολουθώ επίσης το μεγάλο ενδιαφέρον των εκδοτικών συγκροτημάτων για το μέλλον της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα οποία εμμέσως υποδεικνύουν μια αριστερή στροφή. Και εγώ προσωπικά το θεωρώ υπέρ του δέοντος αναγκαίο, αλλά τρέφω βαθύτατες επιφυλάξεις για τον ορισμό της αριστερής στροφής και τα νοήματα που μπορεί να πάρει αυτή στην Ελλάδα. Επιπλέον, κρίνοντας από τα πρόσωπα που καλούν τον αρχηγό αλλά και εαυτόν να κάνει τη στροφή, ή συμπαρατάσσονται με τον άλλο πόλο σε μια αριστερή προοπτική τότε η ανησυχία μου αυξάνεται γεωμετρικά.

Θα πει κάποιος, (και λογικά) “Γιατί νοιάζεσαι για ένα κόμμα που έχει χάσει πλήρως την αξιοπιστία του στη κοινωνία, απ’ τη στιγμή που δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις? Άλλα προβλήματα δεν έχεις?”

Απάντηση. Σαφώς και υπάρχουν πιο σοβαρά ζητήματα να ασχοληθεί κάποιος όπως τα τρέχοντα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι (σκληρά) εργαζόμενοι (και όχι δυστυχώς οι 2 μονομάχοι) και όσοι αποκτούν σιγά σιγά μια πρώτη επαφή με το χώρο εργασίας και αναζητούν και απαιτούν σοβαρές λύσεις. Το ζήτημα είναι πως σε μια συγκεκριμένη πολιτική περίοδο τα προβλήματα αντιμετωπίζονταν με σοβαρότητα, η αριστερή πολιτική έβρισκε ουσία στη κοινωνική δικαιοσύνη συγκρουόμενη με τα αντίστοιχα κατεστημένα. Δείχνει όμως να εξέπνευσε, τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, και να αντιμετωπίζεται μόνο επικοινωνιακά. Ναι λοιπόν, η φιλολογία περί αριστερής στροφής, βρίσκει ακόμα έρεισμα στη κοινωνία, ακόμα και στις συντηρητικότερες συνιστώσες της, (βλ. επικοινωνιακή εκμετάλλευση από Καραμανλή , και Καρατζαφέρη ) αλλά δυστυχώς πρόκειται για μεγάλη απάτη!

Θα φέρω ένα παράδειγμα. Ο πατέρας μου συμπληρώνει 42 χρόνια εργασίας αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα με ένσημα και ανεπίσημα 51. (δουλεύει νόμιμα με μικρές διακοπές απ’ τα 15 του). Για αυτά τα χρόνια εργασίας, και για είδος εργασίας που κάθε άλλο έχει σχέση με δουλειά γραφείου, η ευρύτερα πνευματική, του αποδίδονται από το κράτος 860 ευρώ ως ασφάλεια μηνιαίως. Και όπως καταλαβαίνετε αυτό δε συμβαίνει μόνο στον πατέρα μου.

Σε έναν συνταξιούχο Δ.Ε.Κ.Ο. με 25 (το μέγιστο) χρόνια εργασίας, και χωρίς να συνυπολογιστεί το “εφάπαξ”, τα επιδόματα ανθυγιεινής εργασίας, κ.α. το κράτος αποδίδει γύρω στα 1.800 ευρώ μηνιαίως.

Δεν γίνεται δυστυχώς να μην επισημάνω το καθεστώς ωραρίων, τις άδειες, και την ένταση εργασίας που κάνει τους 2 αυτούς τομείς να διαφέρουν δραματικά.
Αν λοιπόν γίνει μια ψύχραιμη, ορθολογική και υπεύθυνη σύγκριση αυτών των δεδομένων θα γίνει κατανοητό πόσο δύσκολο είναι να λυθεί αυτό το ζήτημα χωρίς συγκρούσεις και βεβαίως πόσο μεγάλη κοινωνική αδικία παράγει.

Τι απάντηση έχει να δώσει για αυτό το ζήτημα η ελληνική αριστερά? Το ΚΚΕ? Ο ΣΥΝ? Το “κοινωνικό πασόκ”? Δυστυχώς καμία! Ούτε καν να το ονοματίσουν δε θέλουν! Έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τη λέξη “ασφαλιστικό” σε φόβο για την ελληνική κοινωνία ενώ έχουν ευθύνη να προτείνουν μια ρεαλιστική λύση.

Και γιατί να έχουν αυτοί συγκεκριμένα ευθύνη και όχι η εκάστοτε κυβέρνηση ή έστω ο δικομματισμός? Μα γιατί στη διόγκωση του δημόσιου τομέα, στο πελατειακό κράτος, στο φακελάκι, στα προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων, στις αντιπαραγωγικές Δ.Ε.Κ.Ο. έχουν ευθύνη όλα τα κόμματα. Αν το πασοκ του “Τσοβόλα δώστα όλα” και η ΝΔ των “γαλάζιων συνεντεύξεων” και των 92.800 συμβάσεων έργων χωρίς έλεγχο (για να καταλάβουμε και γιατί κέρδισε τις εκλογές) έχουν μια φορά ευθύνη, τα “αριστερά κόμματα” έχουν 10! Για τη σιωπή τους και τη κάλυψη που προσφέρουν σε αυτή τη κατηγορία εργαζομένων που βεβαίως αποτελεί και το μεγαλύτερο κομμάτι του πολιτικού τους προσωπικού. (Ειδικά δε του Συνασπισμού).

Δε λέω, πολύ καλά κάνουν και κατηγορούν τα κόμματα εξουσίας για την ανοχή που δείχνουν στην αστυνομική βία και τον αηδιαστικό εναγκαλισμό με τους μεγαλοεργολάβους-μεγαλοεκδότες αλλά και το 65% του κόσμου που πληρώνει τόσο ακριβά τις δημόσιες υπηρεσίες, που βάζει τόσο βαθιά το χέρι στη τσέπη για τη δωρεάν παιδεία και τη δωρεάν υγεία, δε πρέπει κάποια στιγμή να εκφραστεί? δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί μια πιο αποτελεσματική δημόσια διοίκηση υπέρ όλων και όχι μόνο υπέρ των υπαλλήλων της? Μόνο οι απρόσληπτοι νοσηλευτές είναι το πρόβλημα Αλέκα μου? Μόνο το 5% είναι το πρόβλημα στη παιδεία Αλέκο μου? Να γιατί ο κόσμος απομακρύνεται από την αριστερά, ενώ όλοι συμφωνούν με τις διεκδικήσεις της….

Να γίνει λοιπόν η αριστερή στροφή στο Πασοκ. Θα είναι καλό για την Ελλάδα και θα ταράξει τα νερά εάν γίνει με σοβαρότητα. Η σοβαρότητα όμως επιβάλλει να γίνει πρώτα μια ενδελεχής ανάλυση του τι σημαίνει αριστερά σήμερα και να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του. Λέω πολλές φορές τη λέξη ευθύνη για να θυμίσω -δυστυχώς- ότι υπάρχει. Όχι όμως μέσα στα κόμματα. Φροντίζουν να την αποφεύγουν…

Υ.Γ. 1. Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε φροντίσει να “ξεμπροστιάσει” το πόσο μεγάλο είναι το ακαδημαϊκό κατεστημένο με το οποίο συμπαρατάχτηκαν ο Αλαβάνος και ο Βενιζέλος, τότε θα είχε κερδίσει τη μεγαλύτερη πολιτική μάχη της ζωής του. Οι εκλογές θα ήταν περίπατος. Αντ’ αυτού, κρύφτηκε πίσω από την επιπόλαιη και μονολιθική στάση της κυβέρνησης, την ανάγκη για “ενότητα” στο κόμμα του και το δήθεν κίνημα των νέων που τα ρισκάρει όλα εκτός από τις εκλογές και την εξεταστική! Νομίζω πως ο Γιώργος πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του ξεκινώντας από το θέμα της παιδείας.

Υ.Γ.2. Όταν ο Βενιζέλος αντιλήφθηκε πως ο σοσιαλιστής-αγωνιστής-συνδικαλιστής Πολυζωγόπουλος συμπαρατάχθηκε με τον άλλο πόλο, φρόντισε να του πει “Θυμήσου ποιος σε στήριξε στο ασφαλιστικό” Μετά σου λέει για πολιτικές θέσεις…

Υ.Γ.3. Θα ακολουθήσει και άλλο κείμενο. Πιο νηφάλιο. Αυτή η “αριστερή στροφή” με ιντριγκάρει απίστευτα! Απλά πρέπει να διαβάσω κιόλας γιατί αύριο πρωί δίνω μάθημα….. “Ευρωπαϊκή κοινωνική πολιτική” Κοίτα κάτι συμπτώσεις…

Read Full Post »

Από την εξέδρα στη τελευταία του ομιλία ο Κώστας Καραμανλής ζήτησε από τους σημαιοφόρους οπαδούς του κόμματος του να κατεβάσουν τις κομματικές σημαίες και να υψώσουν τις Ελληνικές σημαίες.

Εμπνεόμενος και εγώ από το εθνικό φρόνημα του πρωθυπουργού που αποδείχτηκε ότι υπερισχύει του κομματικού, ζητάω από τους οπαδούς της ΝΔ, για το καλό της πατρίδας (πάντα), να μην ρίξουν στη κάλπη το ψηφοδέλτιο με το σήμα της ΝΔ αλλά αυτό με την Ελληνική σημαία.

Αν δε το βρούν, ας το ζωγραφίζουν σε εκείνο το λευκό ψηφοδέλτιο που θα τους δωθεί.

Έτσι θα σταλεί το μήνυμα απ άκρου εις άκρη σε όλη την Ελλάδα πως οι πολίτες δεν υποκύπτουν σε κομματικά σύμβολα και πως το μόνο που τους νοιάζει είναι η πατρίδα. Και το αποδεικνύουν έμπρακτα.

Read Full Post »

Διάβασα το άρθρο του Θανάση Παναγόπουλου στην ιστοσελίδα http://www.capital.gr το οποίο συγκρίνει τα κύρια χαρακτηριστικά του πολιτικού σκηνικού 50 χρόνια πρίν στην Ελλάδα με τα σημερινά.  Ομολογώ πως ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!

Δεν έχετε παρά να κάνετε κλικ εδώ!

Read Full Post »

Ανέκυψε πάλι ζήτημα στο πολιτικό σκηνικό σχετικά με την ελευθερία η μη ενός Έλληνα πολίτη να αυτοπροσδιορίζεται ως Τούρκος. Αυτή τη φορά ένας υποψήφιος της Ν.Δ. Ορχάν Χατζή Ιμπράμ δήλωσε σε όλα σχεδόν τα μέσα την εθνική του ταυτότητα και προκάλεσε τις αντιδράσεις όσων θεωρούν ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αποκαλεί εαυτόν Τούρκο. Μάλιστα ο υπουργός εσωτερικών έσπευσε να χαρακτηρίσει τις δηλώσεις απαράδεκτες.

Το βασικό επιχείρημα είναι πως σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης στην Ελλάδα αναγνωρίζεται μουσουλμανική (δηλ. θρησκευτική) μειονότητα και στη Τουρκία Ελληνική (δηλαδή εθνική) μειονότητα. Το σκεπτικό αυτής της αναγνώρισης έγκειται στη διαφορετικότητα των θρησκευτικών μειονοτήτων στην Ελλάδα αλλά και στην ανάγκη εθνικοποίησης του Τουρκικού λαού εκείνη τη περίοδο, η οποία συνδέθηκε και με άλλες αντίστοιχες εκκαθαρίσεις (Αρμένιοι, Κούρδοι κλπ).

Υπάρχει επίσης το ζήτημα του ασυνήθιστου ρόλου του Τουρκικού προξενείου στη Κομοτηνή το οποίο φέρεται να υποκινεί τη πολιτική δράση της μουσουλμανικής φιλοτουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα, σε κατεύθυνση που να του δίνει την ευκαιρία να εγείρει θέμα σεβασμού των μειονοτήτων άρα και διαφορών μεταξύ των χωρών και κατά συνέπεια θέματα προς επίλυση με κάθε δυνατό μέσο. Βάσει αυτής της λογικής έχει συγκεντρωθεί και η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή της Ελλάδας στη Θράκη. Το γνωστό Β’ Σώμα στρατού.

Διαβάζοντας όλα αυτά έχει κάποιος την εντύπωση πως ζούμε στην Ελλάδα του ’60. Ότι δεν γίναμε ποτέ μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι δεν ενσωματώσαμε ποτέ τη Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ότι δεν ακολουθούμε τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ε, λοιπόν ίσως και να έχει δίκιο. Σε ορισμένα πράγματα έχουμε αποφασίσει να τοποθετούμαστε σε μια γωνιά των Βαλκανίων που δεν έχουν ξεπεράσει ακόμα τις διαφορές στο εσωτερικό τους από την εποχή των μεταξύ τους πολέμων. Η πολιτική ρητορική δε, δείχνει διαρκώς έτοιμη να ξεπεράσει σε εθνικοφροσύνη και “προδοτοθηρεία” εκείνη του ατυχούς πολέμου του 1897.

Σαφώς και τα πράγματα γίνονται πιο πιεστικά όταν σε λιγότερο από μια εβδομάδα έρχονται εκλογές και τα κόμματα καλούνται συνεχώς να δώσουν τα διαπιστευτήρια του πατριωτισμού.

Ενός άλλου όμως πατριωτισμού. Αυτού που επιλέγει να ξεχνά τον πολιτισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, για το οποίο με τόσο κόπο πολλοί Ευρωπαίοι αγωνίστηκαν, δεν είναι απλά μια ρομαντική διατύπωση στο πολιτικό Χάρτη, είναι ένα ολόκληρο σύστημα προστασίας της προσωπικότητας το οποίο καλούμαστε όλοι να υπερασπίσουμε ώστε να μη δίνεται ευκαιρία σε κανέναν να αμφισβητεί τη συνοχή του σύγχρονου ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Εάν εμείς οι ίδιοι δεν υπερασπιστούμε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, και εν γένει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών (ναι ανήκουμε και εμείς σε αυτή τη κατηγορία!) τότε χάνουμε το βασικό πλεονέκτημα που έχουμε έναντι της Τουρκίας και χρησιμοποιούμε ως αφορμή για τη μη ένταξή της.

Μόνοι μας δηλαδή βάζουμε τα χεράκια μας..

Υ.Γ. Πως είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός να δηλώνει ότι “η αρνητική ψήφος πάντα οδηγεί σε τέλμα” υπονοώντας πως είναι αδιέξοδο να καταδικάζουμε με τη ψήφο μας ένα κόμμα, όταν ο ίδιος πριν 3,5 χρόνια ζητούσε να καταδικάσουμε το αντίπαλο κόμμα για τα εγκλήματά του ψηφίζοντας τον ίδιο . Ζητώντας δηλαδή την αρνητική μας ψήφο στη τότε κυβέρνηση?

Read Full Post »