Feeds:
Posts
Comments

Archive for October, 2007

Live your myth in Greece.

«Ο λιμενικός πήρε μια πλαστική σακούλα και την έβαλε στο κεφάλι μου. Με το ένα χέρι την έσφιξε δυνατά γύρω από τον λαιμό μου. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω άλλο. Επανέλαβαν αυτή τη διαδικασία 3 φορές και μου υπέβαλαν τις ίδιες ερωτήσεις. Μετά ένας λιμενικός έκανε σημάδι με το χέρι του: Φτάνει».

Παρ όλα αυτά…

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλους παράνομους μετανάστες, δήλωσε μετά το τέλος της κυβερνητικής επιτροπής η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη προσθέτοντας ότι χρειάζεται ένας εξαιρετικός συντονισμός των εγχώριων υπηρεσιών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Και ακολουθεί το ερώτημα Που βρίσκεται το πρόβλημα. Στην Ελλάδα ή στους λαθρομετανάστες?

Δείτε σχετικά

PRO ASYL

ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΘΥΜΑΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ (ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ)

Advertisements

Read Full Post »

Μη το χάσετε!

Το νέο ντοκιμαντέρ της δημοσιογραφικής ομάδας του “Εξάντα” με τίτλο “Ψηφιακά Νεκροταφεία” με αντικείμενο τη πορεία των ηλεκτρονικών μας σκουπιδιών και τις περιβαλλοντικές συνέπειες από την  απόσυρσή  τους σε περιοχές  μακριά από την ανεπτυγμένη δύση, προβλήθηκε στο 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας και όπως ήταν αναμενόμενο τάραξε πάλι τα νερά και έκανε πολλούς να προβληματιστούν.

Αυτή τη Τετάρτη 31 Οκτωβρίου στις 10.00 μμ θα προβληθεί για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση, στο κανάλι της ΝΕΤ.

Μη το χάσετε!

Read Full Post »

Γιάννη Πρετεντέρη. Άκουσέ με.

Στην εκπομπή σου σήμερα σε είδα να πασχίζεις να καταλάβεις πως μια συνδικαλιστική παράταξη (ΠΑΣΚΕ) μπορεί να δηλώνει με κείμενό της πως δε θα πάρει θέση υπέρ κανενός διεκδικητή για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ενώ ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΗ και εξέχων μέλος της Σπύρος Παπασπύρος πήρε.

Τον ρώταγες με τέτοιο τρόπο που δεν κατάφερε να σου εξηγήσει πως αυτό είναι είναι δυνατόν. Σας καταλαβαίνω και τους δυο. Έχει και αυτός μια αποστολή (συνδικαλισμό) έχεις και εσύ μια (την ενημέρωση εννοώ) και πρέπει να σταθείτε αντάξιοι. Μπορεί να άφησες την εντύπωση πως ο Παπασπύρος είναι ασυνάρτητος (που δεν είναι και δύσκολο) αλλά απάντηση δεν πήρες για το πως μια παράταξη μπορεί να έχει “άλλη γραμμή” από τους ηγέτες της…

Ε, λοιπόν θα σου απαντήσω εγώ μιας και βρήκα το χρόνο και το μέσο. ΚΙ ΟΜΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ! Κάνοντας και μια κατ’ αναλογίαν αντιστοιχία θα έλεγα πως ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ και μια μεγάλη εφημερίδα να στηρίζει παραδοσιακά ένα σοσιαλιστικό κόμμα αλλά ο διευθυντής της έναν δεξιό πρωθυπουργό. Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις από εφημερίδες και από πολιτικούς ρόλους.

Και επειδή οι καιροί είναι πονηροί, και μπορεί να γίνουν παρεξηγήσεις, και δεν το θέλω, θα σου φέρω το παράδειγμα της Γαλλίας όπου η Le Monde στηρίζει παραδοσιακά το σοσιαλιστικό κόμμα και ο διευθυντής της Jean Marie Colombani αποδεδειγμένα τον Nikolas Sarcozi. Να λοιπόν πως μπορεί να υπάρχουν προσωπικές διαφοροποιήσεις από τις συλλογικές. Μιας και δουλεύεις (και) σε εφημερίδα είναι καλό να τα ξέρεις αυτά…

Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε ένα καλό φίλο που θεωρεί ότι Πρετεντέρης είναι σοβαρός δημοσιογράφος. Δημοσιογράφος ναι. Σοβαρός δεν είμαι σίγουρος.

ΥΓ1. Σε λίγο Γιάννη (Πρετεντέρη) θα βγάζεις ”Ποιός είναι καλύτερος συνταγματολόγος” ως ερώτηση στα γκάλοπ για να φέρεις μπροστά το Βενιζέλο. Ανάγκες είναι αυτά. Σε καταλαβαίνω.

ΥΓ2. Αντρέα, δε χρειάζεται να στεναχωριέσαι ούτε να κουράζεσαι. Ο Πρετεντέρης τα έχει αναλάβει όλα και τα κάνει καλύτερα.

ΥΓ3. Πρετεντέρη πρόσεχε! Σε παρακολουθώ!

Read Full Post »

An end has a start.

Τι ακριβώς είναι αυτό που προσπαθούμε να πετύχουμε με την επικοινωνία? Να έρθουμε ο ένας πιο κοντά στον άλλον ή να νιώσουμε πιο κοντά, ή και τα δυο? Η έλξη μεταξύ μας δυναμώνει καθώς κλονίζουμε τα κορμιά μας χορεύοντας, καθώς συντονίζουμε τις φωνές μας δια λογιζόμενοι, καθώς το βλέμμα συμπληρώνει τη σιωπή. Μα πάλι νιώθεις ότι κάτι λείπει. Η επικοινωνία θέλει δύο και τους θέλει ταυτόχρονα. Αναρωτιέσαι αν η φωνή σου οδήγησε τη σκέψη στην άλλη πλευρά η όχι. Αν δεν την έχει οδηγήσει απελπίζεσαι. Αναζητάς άλλους τρόπους. Υψώνεις τη φωνή, παγώνεις το χρόνο, επαναλαμβάνεσαι. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα δεκανίκια τα βγάζουν πέρα. Υποστηρίζουν την ασθενική σου θέληση. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Αδυνατείς να απογυμνώσεις τη θέληση από τη πραγματικότητα γι’ αυτό και το μήνυμα δεν αντέχει το φορτίο. Εκπίπτει σταδιακά.

Έπειτα αναρωτιέσαι για την αντοχή του στο χρόνο. “Ποια η αξία αν αύριο θα έχει ξεχαστεί?” Ο χρόνος είναι δύσκολο να χαρτογραφηθεί. Απαιτεί μελέτη που με το καιρό οξειδώνει το συναίσθημα. Μα πάντοτε δεν το είχε αυτό ο χρόνος? Πάντοτε δεν έτρωγε σαν σαράκι τις επιθυμίες μας? Ποιο το νόημα της αναμονής ή της διαχρονικότητας? Το πάθος πάντοτε αναζητά καταφύγιο στο σήμερα. Αύριο θα συγκρατηθεί ως συμπάθεια και το ξέρεις καλά. Μάταια λοιπόν και τα στοιχήματα με το χρόνο. Μπορεί σε μία κλιμάκωση του χρόνου να φανερωθεί η δόξα αλλά οι δείκτες ξεκινούν πάντοτε από το σημείο που ξεκίνησαν. Ας μην θυμηθώ βέβαια τις πληγές που ανοίγει η συνάντηση της ματαιότητας με τη δόξα..

Τέλος καταλήγεις στην επαφή. Είναι η μόνη απτή απόδειξη ότι το συναίσθημα επικοινωνήθηκε. Η κορύφωσή της αναλαμβάνει την ανταλλαγή όσων μηνυμάτων δεν βρήκαν το δρόμο τους και πολλών παραπάνω.

Απάντησα λοιπόν στην ερώτησή μου. Απάντησα στην ερώτησή σου?

Read Full Post »

Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εδώ και καιρό γεγονός. Φαίνεται πλέον περίπου σαν αυτονόητο. Η εποχή που η Τουρκία έθετε εμπόδια δηλώνοντας “Θα υπάρξουν αντιδράσεις δίχως όρια εάν ενταχθεί η Κύπρος χωρίς το βόρειο κομμάτι” όπως επίσης έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί το δόγμα “Το κυπριακό λύθηκε με την εισβολή του 1974”. Και βεβαίως από την ελληνική πλευρά αποτελούν παρελθόν (κακώς) οι ελπίδες για επίλυση του ζητήματος με τη συμβολή των Ηνωμένων Εθνών.

Για να ξεπεραστούν όμως αυτές οι αγκυλώσεις, όπως και για να γίνει ουσιαστική στροφή της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής χρειάστηκε αρκετή εργασία, συντονισμός και σχεδιασμός. Αυτό είναι κάτι που λησμονούμε. Κάθε πολιτική θέση επίσης εμπλέκεται και με συγκεκριμένα συμφέροντα που ορισμένες φορές διαφοροποιούνται από το εθνικό.

Το βιβλίο του Γλαύκου Κληρίδη σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί. Στη δημοσιοποίηση άγνωστων πτυχών που έπαιξαν ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων αλλά και στην ανανέωση της μνήμης.

Την επόμενη Τετάρτη ευελπιστούμε στη παρουσίαση του βιβλίου (δείτε δελτίο τύπου) να εμπλουτίσουμε τα επιχειρήματα περί ύπαρξης “άλλου δρόμου” στην εξωτερική πολιτική.

Read Full Post »