Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2007

Πάνω από τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που αποκαταστάθηκε η δηµοκρατία στην Ελλάδα, και κατά την περίοδο αυτή η χώρα γνώρισε σηµαντικές αλλαγές. Οι πιέσεις που ασκήθηκαν από τη διαδικασία του «εξευρωπαϊσµού», φυσική συνέπεια της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όξυναν τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και διαµόρφωσαν ένα «εκσυγχρονιστικό» πρόγραµµα, ταυτισµένο εν πολλοίς µε τον πρωθυπουργό Κώστα Σηµίτη, το οποίο συγκρούστηκε µε παραδοσιακές πρακτικές και µεθόδους. Επιπλέον, νέες προκλήσεις προέκυψαν για την ελληνική κοινωνία, µε πιο χαρακτηριστικές τη διαµόρφωση µιας πολυπολιτισµικής κοινωνίας, την έλλειψη πίστης σε παλιές ιδεολογίες και την άµβλυνση των παλαιών πολιτικών ρήξεων και διχασµών. Προκλήσεις που διαµόρφωσαν νέα πολιτική δυναµική για τη χώρα. Η Ελλάδα δέχεται πιέσεις να προσαρµοστεί στο νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον, τη στιγµή που συγκεκριµένα συµφέροντα και οµάδες εναντιώνονται στις µεταρρυθµίσεις, περιορίζοντας την πολιτική βούληση και τη δυνατότητα της χώρας να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Ο ανά χείρας τόµος, σπάνιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον συλλογικό έργο για την πολιτική και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στη σύγχρονη Ελλάδα, συγκεντρώνει µελέτες στις οποίες αναλύονται λεπτοµερώς επίµαχα ζητήµατα, όπως ο βαθµός διείσδυσης της πολιτικής του «εκσυγχρονισµού» στην ελληνική κοινωνία, οι αλλαγές στο πολιτικό και το κοµµατικό σύστηµα, η εξωτερική πολιτική και οι σχέσεις της Ελλάδας µε την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι µεταρρυθµίσεις στις σχέσεις κράτους και οικονοµίας, το ασφαλιστικό σύστηµα, τα συνταγµατικά δικαιώµατα, το σύστηµα υγείας κ.ά.Τι άλλαξε, λοιπόν, τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ελλάδα; Τι δεν µπόρεσε να εφαρµοστεί και γιατί; Ποιες ήταν οι πολιτικές δυσκολίες και ποιοι εµπόδισαν τις µεταρρυθµίσεις; Τι µας επιφυλάσσει το µέλλον;

Ο Kevin Featherstone είναι κάτοχος της έδρας σύγχρονων ελληνικών σπουδών Ελευθέριος Βενιζέλος στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο και διευθυντής του Ελληνικού Παρατηρητηρίου, καθώς και του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου, στο London School of Economics and Political Science. Έχει γράψει εκτενώς για την πολιτική στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η πολιτική στην Ελλάδα. Η πρόκληση του εκσυγχρονισμού. Kevin Featherstone
Advertisements

Read Full Post »

Party Time!

More info at Moody Radio!

Read Full Post »

Καταλήψεις.

Θα σας παρακαλέσω να δώσουμε όλοι μαζί μια άφεση αμαρτιών στους μαθητές που πρωταγωνίστησαν στις καταλήψεις στα σχολεία. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό -αν όχι γελοίο- να βλέπεις κυβέρνηση, αστυνομία, δικαστικούς, συλλόγους γονέων και βεβαίως τους δασκάλους να ρίχνουν την ευθύνη για τα χάλια του σχολείου σε ανήλικα παιδιά που κατά τα άλλα τρέμουν από το χαρτζιλίκι του μπαμπά και το βαθμό που θα τους βάλει η καθηγήτρια. Που φοβούνται ακόμα και να καπνίσουν στο προαύλιο του σχολείου. Σε αυτούς τους “ταραξίες” έκανε έκκληση ο πρωθυπουργός να επιστρέψουν στα θρανία. Λες και ο κόσμος τον ψήφισε για να κάνει εκκλήσεις και όχι να απαντήσει στα προβλήματα υποδομής και ποιότητας της εκπαίδευσης.

Θα ήθελα να ασχοληθώ με το θέμα των καταλήψεων στα πανεπιστήμια. Η τακτική της κατάληψης εδράζεται στο μποϋκοτάζ στη παραγωγή. Χρησιμοποιείται ως ύστατο μέσο, ως έσχατη λύση για να σταματήσει η παραγωγική διαδικασία σε ένα εργοστάσιο (το συνηθέστερο) και να σταματήσει αντίστοιχα η ροή κερδών στην ιδιοκτησία. Η μείωση των κερδών του ιδιοκτήτη, παρά το κόστος που έχει ο αγώνας και στους μισθούς των ίδιων των εργαζομένων, είναι η ισχυρότερη πίεση που μπορεί να δεχτεί ώστε να διαπραγματευθεί διαφορετικούς όρους εργασίας με όσους εργαζόμενους έχουν το κουράγιο και τη τόλμη να αψηφήσουν τον κίνδυνο της απόλυσης. Εκεί είναι που χρειάζεται μαζική συμμετοχή.

Στις συνθήκες ενός δημόσιου Α.Ε.Ι. τη πλευρά του εργοδότη έχει το κράτος, με δεδομένο ότι αυτό καθορίζει τους όρους εργασίας δηλαδή την εκπαιδευτική πολιτική. Όταν λοιπόν μποϊκοτάρουμε τη παραγωγή γνώσης υποτίθεται ότι

Α) Δημιουργούμε πλήγμα στον ιδιοκτήτη

Β) Αναλαμβάνουμε το κόστος του αγώνα μας

Γ) Καταλήγουμε εκεί ως έσχατη λύση, και

Δ) Αν είμαστε σοβαροί και έχει και αποτελέσματα ο αγώνας μας, κερδίζουμε καλύτερες συνθήκες παραγωγής γνώσης.

Λυπάμαι αλλά με τα μέχρι τώρα δεδομένα τίποτα από όλα αυτά δε συμβαίνει.

Όχι μόνο δε δημιουργούμε πλήγμα στον ιδιοκτήτη αλλά του αυξάνουμε τη πελατεία και τα έσοδα. Οι εγγραφές ( 14% το 2006, 30% το 2007 αύξηση) στα ιδιωτικά κέντρα ελευθέρων σπουδών τη περίοδο των καταλήψεων αύξησαν τη πίεση για αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων τους (αφού αυξήθηκε η πελατεία) και αντίστοιχα έφεραν πόρους στα κρατικά ταμεία μέσω των φόρων. Αυξήθηκαν δηλαδή και τα έσοδα του ιδιοκτήτη. Άρα με τις καταλήψεις δίνουμε και άλλοθι στη κυβέρνηση ότι αυξάνει το Α.Ε.Π.

Επίσης δεν αναλαμβάνουμε κανένα κόστος. Θα ήμασταν περισσότερο σοβαροί στις αποφάσεις μας εάν υπήρχε ο κίνδυνος να χάσουμε το εξάμηνο, να μη πάρουμε πτυχίο ή έστω εάν πληρώναμε εμείς οι ίδιοι τα έξοδα του αγώνα μας. Τρίχες. Με τα λεφτά του μπαμπά γίνονται όλα και με τις πλάτες των καθηγητών. Εννίοτε και του διορισμένου φοιτητοπατέρα.

Και βεβαίως όχι μόνο δεν τις έχουμε ως έσχατη λύση αλλά κυρίως ως τσιχλόφουσκα. Τις μασάμε με τη πρώτη ευκαιρία. Αν όντως θέλαμε καλύτερη δημόσια παιδεία θα αντιδρούσαμε όταν το υπουργείο δημιουργούσε νέα τμήματα χωρίς υποδομές για να μειώσει την ανεργία. Πώς? Διεκδικώντας 3μηνη πρακτική άσκηση και αμέσως μετά εγγραφή στο Ταμείο ανεργίας. Να δούμε μετά αν το Υπουργείο θα όριζε τόσους πολλούς εισακτέους. Αν θέλαμε καλύτερη παροχή γνώσεων θα καταγγέλλουμε τους καθηγητές που δεν προσέρχονται επανειλημμένα στις παραδόσεις αλλά δεν αμελούν να προσέλθουν στο Ταμείο για το μισθό. Και καμία κατάληψη στις οικονομικές υπηρεσίες του πανεπιστημίου δε κάνει κακό. (Εκεί είναι που χρειάζεται μαζική συμμετοχή γιατί ρισκάρεις και το βαθμό σου.) Αλλά είπαμε έχουμε συνηθίσει στον αγώνα χωρίς θυσίες. Αντίστοιχα διεκδικούμε και αξιολόγηση του ακαδημαϊκού έργου και όχι βιβλία που γράφουν μπαρούφες και ανέκδοτα. Τέλος, εάν μας φταίει το υπουργείο που δεν φροντίζει για τις υποδομές και τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό, ας κάνουμε κατάληψη στο υπουργείο αν τολμάμε. Αλλά εκεί δεν έχει άσυλο! Και μιας και ανέφερα το άσυλο, καλό θα είναι να γνωρίζουμε ότι υπάρχει και η επιτροπή ασύλου πότε θα αρθεί και όχι το υπουργείο. Αυτή η επιτροπή μπορεί να επιφορτιστεί με εκτελεστικές αρμοδιότητες και να εκδιώξει όσους το καταπατούν. Λειτουργεί?

Ούτε λόγος βέβαια για αποτελέσματα και οφέλη. Κάθε πέρσι και καλύτερα για τον οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά και για την “αναβάθμιση” των σπουδών. Ευθύνη βέβαια έχουν και οι γονείς που συνεχίζουν να πληρώνουν, που εκλέγουν τους ίδιους και τους ίδιους και δεν αντιδρούν ενώ στη τσέπη τους πονάνε. Είμαστε όμως αντάξιοι να τους “τη πούμε”?

Υ.Γ. 1 Ας βγει ένας οποιοσδήποτε υπουργός και ας πει ότι η σχολική χρονιά ξεκινά χωρίς ελλείψεις στα βιβλία, τα εργαστήρια και τους δασκάλους και ας ρίξει μετά το βάρος στους καταληψίες μαθητές. Ας κάνει μετά και τηλεοπτικές εκκλήσεις..χαλάλι του.

Υ.Γ. 2 ΑΓΩΝΑΣ-ΡΗΞΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ. !

Υ.Γ. 3 Και μιας και είναι και η μέρα σήμερα αφιερωμένη στα ΑΜΕΑ, τι θα γίνει? θα εγκρίνει το υπουργείο το πρόγραμμα για παροχή ειδικού hardware για μαθητές ΜΕΑ? θα κάνουν τίποτα σοβαρό ή θα τους αφήσουν αδύναμους?

Read Full Post »