Feeds:
Posts
Comments

Archive for January, 2008

Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 2008

ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΠΛΙΤΗ

Από το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοινώνεται ότι, την 30 Ιανουάριου 2008 και ώρα 04:10, ο Στρατιώτης Μηχανικού Κ.Α. του Δημητρίου, ετών 23, ο οποίος καταγόταν από την Αθήνα και υπηρετούσε σε Μονάδα του Ν. Έβρου, τραυματίστηκε θανάσιμα με το υπηρεσιακό του τυφέκιο, ενώ εκτελούσε καθήκοντα θαλαμοφύλακα.

Τα αίτια και οι συνθήκες του θανάτου του διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές.

Ανχης (ΠΖ) Θεοδόσιος Τριαντάφυλλος
Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΣ

Read Full Post »

Το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο. Όλη η αλήθεια έρχεται στο φως. Ο πρωθυπουργός συγκρούεται με τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Η κυβέρνηση πολεμά ενάντια στα συμφέροντα. Επίσης η κυβέρνηση δεν εκβιάζει και δεν εκβιάζεται. Η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα. Η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, τυφλή και αδέκαστη. Ο Μάκης έχει αξιοπρέπεια και ο Τέρενς Κουίκ τηλεθέαση!

Πού συμβαίνουν όλα αυτά? Μα που αλλού! Στην Ελληνοφρένεια!

Αν έχετε και εσείς σιχαθεί από το κλίμα των ημερών, δείτε μερικές εκπομπές γιατί έχουν πολύ καλό χιούμορ και είναι από τις λίγες εκπομπές που αξίζουν στην τηλεόραση.

Read Full Post »

Η αντιγραφή γενικώς είναι μια περίεργη στον χαρακτηρισμό της συνήθεια. Γενιές ολόκληρες νέων έχουν εθιστεί στην αντιγραφή στα σχολεία και ιδίως στα πανεπιστήμια και κανείς δεν έπαθε τίποτε. Ειδικά στα τελευταία έχει εξελιχθεί η αντιγραφή, από συνδικαλιστικό αίτημα, σε κεκτημένο και τελικά σε μια σχεδόν βαρετή συνήθεια. Σε ένα Πανεπιστήμιο όπου το καθηγητικό σώμα δεν δέχεται την αξιολόγηση και το φοιτητικό κίνημα το σύνθημα «Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα» μεταλλάσσεται σε οτιδήποτε άλλο, η αντιγραφή είναι κατάκτηση αγωνιστική, ταυτόσημη με την πρόοδο και τη δυναμική μιας κοινωνίας με προοπτικές για το μέλλον.

Σε χώρες όπου εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται με συνέπεια η αντιγραφή στην παραγωγική διαδικασία, τα οικονομικά οφέλη είναι χειροπιαστά και οι χρηματιστηριακοί δείκτες το αποδεικνύουν περίτρανα.

Μόνον ένας τομέας υστερεί στο εθνικό ευγενές άθλημα. Και αυτός είναι ο πολιτικός-κυβερνητικός. Δυστυχώς, σ΄ αυτόν το τομέα υστερούμε.

Ας δούμε ένα παράδειγμα για να είμεθα σαφέστεροι. Πριν από λίγες ημέρες «Το Βήμα» αναφέρθηκε στην τρυφερή διαχείριση κάποιων δήμων που θα οδηγήσει νομοτελειακά σε κλείσιμο δημοτικών επιχειρήσεων και σε απώλεια θέσεων εργασίας. Πηγή αυτής της εξέλιξης είναι ο «Καποδίστριας», όχι βέβαια ο ορθολογικός πρώτος μας κυβερνήτης, αλλά το σχέδιο με το οποίο συνενώθηκαν δήμοι και κοινότητες. Και πραγματική αιτία δεν είναι η συνένωση, η οποία είναι μια σημαντική πρόοδος της δημόσιας διοίκησης για πολλούς και γνωστούς λόγους, αλλά το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας δεν έμαθαν ν΄ αντιγράφουν σωστά. Και για να γίνω πιο σαφής, ας δούμε το αντίστοιχο σχέδιο της Ολλανδίας.

Οταν οι Ολλανδοί αποφάσισαν να συνενώσουν τους δήμους τους σε 800, για καλύτερη διαχείριση και οικονομίες κλίμακας, για αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων κτλ., έθεσαν και έναν όρο τον οποίο εμείς ξεχάσαμε να αντιγράψουμε. Ο όρος, απλός και άκρως αποτελεσματικός, είναι ο εξής.

Αν κάποιος δήμος δεν εκτελέσει σωστά τον προϋπολογισμό του και παρουσιάσει ελλείμματα, τότε για την επόμενη χρονιά η οικονομική διαχείριση αφαιρείται από αυτόν και περνάει στο ολλανδικό υπουργείο Οικονομικών. Με αυτή την κίνηση οι ολλανδικοί δήμοι είναι σήμερα οι πιο επιτυχημένοι ευρωπαϊκοί δήμοι, μάρτυς μου ο δήμαρχος κ. Κακλαμάνης που χρόνια έκανε στην Εσπερία. Κανείς δήμαρχος δεν θέλει να αμαυρωθεί το πολιτικό του όνομα με την αφαίρεση από τη διαχείρισή του των πόρων του δήμου που διοικεί, και μάλιστα με τη ρετσινιά του ανίκανου. Γιατί άραγε δεν αντιγράψαμε αυτό το σκέλος του ολλανδικού προτύπου, το οποίο προηγήθηκε του δικού μας; Δεν το είχαμε υπόψη μας, το θεωρήσαμε σκληρό, δεν μας αρέσουν εν γένει οι αντιγραφές;

Μάλλον τίποτε απ΄ όλα αυτά. Η αιτία είναι, νομίζω, αλλού. Θα έχετε βέβαια ακούσει για τον προτεσταντισμό και θα γνωρίζετε ότι η Ορθοδοξία μας έχει μια διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων και κατ΄ επέκτασιν εμείς έχουμε μία διαφορετική αντίληψη για το δημόσιο χρήμα και τη διαχείρισή του. Αλλο βέβαια που, από ανάγκη δική μας, μας έβαλαν στην ΕΟΚ και μετά στην ΟΝΕ και έχουμε διάφορους Αλμούνια να παίζουν με τον πόνο μας, να ελέγχουν τα μακροοικονομικά μας και να μας βάζουν και βγάζουν σε επιτήρηση. Αυτά είναι επιφαινόμενα και όχι δομικά στοιχεία του χαρακτήρος μας, καθώς θα έλεγε και ο Χάντινγκτον, αν τον ρωτούσαμε. Ο πραγματικός ευλογημένος χαρακτήρας μας πηγάζει από τα βάθη των αιώνων και είναι άρρηκτα δεμένος με την ένδοξη πορεία μας ανά τους αιώνες.

Ε, να λοιπόν. Μόλις έδωσα το ιδεολογικό όπλο, ώστε ο επόμενος «Καποδίστριας», ο δύο, ο οποίος μαθαίνω ότι ετοιμάζεται στο υπουργείο, να αντιγράψει την ολλανδική πατέντα. Να βρει το σθένος ο αρμόδιος υπουργός να δώσει σε όλους να καταλάβουν ότι προϋπολογισμός σε κόκκινο είναι αιτία αφαίρεσης εξουσιών.

Μα, θα μου πείτε, αν εφαρμοστεί κάτι τέτοιο εδώ, θα τα καταφέρει η κεντρική διοίκηση να διαχειριστεί τους πόρους καλύτερα; Μμμ. Δύσκολη η απάντηση. Σε ένα κράτος στο οποίο, όσο θυμάμαι, όλοι οι υπουργοί Οικονομικών ευαγγελίζονταν, χωρίς ποτέ να εφαρμόσουν, τον προϋπολογισμό μηδενικής βάσης. Που καταριόνταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις ανάλγητες τράπεζες, οι οποίες αρνούνταν να μας δανείσουν από ένα σημείο και μετά. Που αναγκαζόμαστε σε υποτιμήσεις και που, αν δεν είχαμε την ομπρέλα της ΟΝΕ, θα είχαμε κάνει δύο υποτιμήσεις τα τελευταία χρόνια. Για να μη θυμηθώ τη διαχρονική διαχείριση των ταμείων των ασφαλισμένων, με αποκορύφωμα τα δομημένα ομόλογα. Αν θυμηθώ όλα αυτά, τότε η απάντηση θα ήταν «καλύτερα όχι».

Τελικά όμως καταλήγω, παρ΄ όλα αυτά τα αρνητικά, στο ότι η αντιγραφή ίσως να είναι καλύτερη. Γιατί η άμιλλα, να μη φύγει το χρήμα από τους δήμους, μπορεί τελικά να υπερτερήσει του γνήσιου χαρακτήρα του γένους, ενώ ένα άλλο γνήσια ελληνικό χαρακτηριστικό να υπερτερήσει. Το φιλότιμο. Ας τολμήσουμε λοιπόν.

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από το κείμενο του Αντ. Τριφύλλη στο Βήμα 

Read Full Post »

Καθώς έγραφα στο σπίτι πριν από καιρό, με ανοικτή την τηλεόραση να δείχνει αγώνες τένις στο Wimbledon, σκέφτηκα πως όπως οι Βρετανοί φιλοξενούν τους αγώνες αλλά ποτέ δεν τους κερδίζουν, κάπως έτσι είναι και οι Ευρωπαίοι στο χώρο της εκπαίδευσης.

Το πρώτο διεθνές πανεπιστήμιο ήταν η ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα, άλλα αξιόλογα πανεπιστήμια είναι διασκορπισμένα στην Ευρώπη από την Coimbra στην Copenhagen και το σύγχρονο πανεπιστήμιο, που πέτυχε τη συνύπαρξη της έρευνας με την εκπαίδευση και είχε ως πρωτεργάτη τον Wilhelm von Humboldt στο Βερολίνο. Σήμερα όμως , τα πανεπιστήμια στις Η.Π.Α. είναι αυτά που εξάγουν και προωθούν τα Ευρωπαϊκά (τους) προτερήματα.

Λιγότερο από το 2% του Κοινοτικού ΑΕΠ αποδίδεται στην έρευνα, την ίδια στιγμή που στις Η.Π.Α. αποδίδεται το 2,5% και στην Ιαπωνία το 3%. Η κατά κεφαλή δαπάνες για τη τριτοβάθμια εκπαίδευση ξεπερνούν τα $9,000 στη Γαλλία, σχεδόν τα $11,000 στη Γερμανία και τα $12,000 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μερικές χώρες της ένωσης, τα πάνε καλύτερα, όπως η Δανία, αλλά και πάλι δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις Η.Π.Α. που δαπανούν $25,000.

Η μέτρηση ποιότητας απόδοσης (αξιολόγηση) είναι δύσκολη, παρότι το Times Higher Education Supplement το προσπαθεί κάθε χρόνο. Μόνο τρία Ευρωπαϊκά ιδρύματα – Οξφόρδη, Cambridge, και Imperial College στο Λονδίνο- κατάφεραν να εισαχθούν στη πρώτη δεκάδα στη τελευταία κατάταξη. Όλα τα υπόλοιπα ήταν Αμερικανικά. Μόνο δέκα από ολόκληρη την Ευρώπη κατάφεραν να βρίσκονται στα 50 καλύτερα. Το καλύτερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας, η Χαϊδελβέργη, βρίσκεται στη 58η θέση.

Σαν αποτέλεσμα, περίπου 400.000 Ευρωπαίοι σπουδαστές μεταβαίνουν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και σχεδόν 60% των Ευρωπαίων που έλαβαν διδακτορικό στις Η.Π.Α. τη περίοδο 1998-2001, επέλεξαν να παραμείνουν εκεί. Είναι διπλάσιοι οι Ευρωπαίοι σπουδαστές στις Η.Π.Α. από τους αντίστοιχους στην Ευρώπη.

Το «Εκπαιδευτικό Χάσμα» της Ευρώπης δε σταματά στον Ατλαντικό. Η Κίνα και η Ινδία είναι γνωστές για τα εργοστάσια μαζικής παραγωγής και το χαμηλά αμειβόμενο ημι-εκπαιδευμένο προσωπικό. Ακριβώς όπως και στην Ευρώπη, στην «Κινδία» (China+India) δημιουργείται μια ανερχόμενη νέα μεσαία τάξη που είναι πρόθυμη και ικανή να στείλει τα παιδιά της στο πανεπιστήμιο. Αλλά στο σημερινό κόσμο, οι σπουδαστές και οι ερευνητές, επιλέγουν πανεπιστήμιο περισσότερο σαν καταναλωτές σε κατάστημα της διεθνοποιημένης αγοράς.

Η Ευρώπη έκανε κάποιες μέτριες προσπάθειες να ανακτήσει την ακαδημαϊκή της ανταγωνιστικότητα. Το Μάρτιο του 2000, οι ηγέτες της συναντήθηκαν στη Λισαβόνα και έθεσαν ως στόχο, η Ευρ. Οικονομία της γνώσης να είναι η πιο ανταγωνιστική και δυναμική μέχρι το 2010, και δυο χρόνια αργότερα συμφώνησαν να αγγίξει η έρευνα το 3% του κοινοτικού ΑΕΠ.

Τέτοιοι φιλόδοξοι στόχοι, αν και μη-ρεαλιστικοί, μπορούν να έχουν μια διορθωτική επίδραση σε ορισμένα κράτη ώστε να επενδύσουν επιπλέον. Αλλά και η ίδια η Ένωση δημιούργησε ένα πολλά υποσχόμενο πλαίσιο διαθέτοντας 50 δις. € για τη στήριξη του τομέα Έρευνας και Ανάπτυξης.

Η Ένωση και οι κυβερνήσεις όμως πρέπει να πράξουν περισσότερα. Οι συνολικές μας δαπάνες, υπερκαλύπτονται από τις αντίστοιχές ομοσπονδιακές των ΗΠΑ που αποδίδουν 137 δις δολάρια με τιμές 2007. Για το λόγο αυτό, εν όψει της αναθεώρησης του κοινοτικού προϋπολογισμού, οι ηγέτες πρέπει να αυξήσουν τις δαπάνες στην έρευνα. Παρ’ ότι ο πυρήνας της χρηματοδότησης ανήκει στα κράτη, η Επιτροπή οφείλει να συνεισφέρει.

Επιπλέον, παρ’ ότι η Επιτροπή έχει αναλάβει τη πρόληψη της κακοδιαχείρισης και της σπατάλης, κάθε αίτηση για κοινοτική χρηματοδότηση συναντά ατέλειωτες διαδικασίες. Η εξάλειψη των γραφειοκρατικών εμποδίων θα είναι ένα ουσιαστικό δώρο για τους Ευρωπαίους ερευνητές.

Τέλος, η Ένωση πρέπει να δώσει περισσότερη έμφαση στη βασική έρευνα. Είναι αυτονόητο πως οι επιστήμονες πρέπει να δίνουν απαντήσεις στα τρέχοντα κοινωνικά προβλήματα. Μα αν παραμελήσουμε τη βασική έρευνα, οι προσπάθειες για γρήγορη δημιουργία καινοτομιών θα είναι άκαρπες. Η βασική έρευνα είναι ο πρωταρχικός οργανισμός στη τροφική αλυσίδα της επιστημονικής προσπάθειας. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας, το οποίο αναλαμβάνει να απονέμει ερευνητικούς επαίνους, είναι ένα σημαντικό βήμα στο οποίο η Ένωση πρέπει να επενδύσει.

Αλλά το να ρίχνεις απλά χρήματα στα πανεπιστήμια δεν είναι αρκετό. Όπως και ο πρώην αρχισυντάκτης των Financial Times, Richard Lambert σχολίασε στο κείμενο του «London’s Center for European Reform», “ The future of European universities: Renaissance or decay?” οι κυβερνήσεις των χωρών μελών έχουν κολλήσει σε ένα φαύλο κύκλο. «Τα πανεπιστήμια δεν θα χρηματοδοτηθούν αν δεν εκσυγχρονιστούν και δεν θα εκσυγχρονιστούν αν δεν χρηματοδοτηθούν»

Η κυβέρνηση της Δανίας κατάφερε να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο αυτό, παρουσιάζοντας τις μεταρρυθμίσεις πριν δεσμευτεί για την αύξηση της χρηματοδότησης. Το 2003, τα πανεπιστήμια της Δανίας μετατράπηκαν σε αυτοδιοικούμενα ιδρύματα, των οποίων τη διαχείριση είχαν διοικητικά συμβούλια εποπτευόμενα από εκπροσώπους του εξωτερικού. Πέρσι, η κυβέρνηση συγχώνευσε 12 πανεπιστήμια σε 8 με σκοπό να πετύχει οικονομίες κλίμακας, και το κοινοβούλιο της Δανίας δέχτηκε να αυξήσει τη χρηματοδότηση περίπου στο 50% των δημοσίων δαπανών μέχρι το 2010.

Το Δανέζικο παράδειγμα, υπογραμμίζει τον κυρίαρχο ρόλο της μεταρρύθμισης στη διοίκηση, στη περίπτωση που η Ευρώπη επιθυμεί ακόμη να πετύχει τους της Λισαβόνας. Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης συγχωνεύτηκε με το Βασιλικό Κτηνιατρικό και Γεωργικό Πανεπιστήμιο και το Δανέζικο Πανεπιστήμιο Φαρμακευτικών επιστημών και δημιούργησαν το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη Σκανδιναβία. Ευελπιστούμε πλέον να καταστήσουμε εαυτούς, το πιο αξιόλογο ερευνητικό κέντρο στο χώρο των επιστημών υγείας, και το χρωστάμε σε ένα αξιοσημείωτο δυναμικό 5.000 ερευνητών, σε μια εξαιρετική ιατρική σχολή, 11 πανεπιστημιακά νοσοκομεία και σε ένα ακμάζων περιβάλλον επιχειρήσεων βιοτεχνολογίας που ήδη κατέχουν ηγετική θέση στην αγορά διαβήτη και στις νευροεπιστήμες.

Εάν δεν είχαμε δώσει έμφαση στη διοικητική μεταρρύθμιση, όλα αυτά θα ήταν αδύνατα. Η μέχρι στιγμής εμπειρία μας δίδαξε πως οι διοικήσεις των πανεπιστημίων δεν πρέπει να αφήνουν τις φοιτητικές ομάδες να επηρεάζουν το έργο τους. Ωστόσο, με δεδομένη τη πίεση από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, θα πρέπει να επικεντρωθούν στη διαφύλαξη της ποιότητας και την επίτευξη αριστείας στη έρευνα και την εκπαίδευση.

Η Lykke Friis είναι πρώην αντιπρόεδρος και νυν αντιπρύτανης του πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Ο μεταφραστής του άρθρου της, αναζητεί έναν άλλο δρόμο στην εκπαιδευτική πολιτική και το τελευταίο καιρό μαθαίνει πως τα πανεπιστήμια της χώρας του αδυνατούν να απορροφήσουν κοινοτικές χρηματοδοτήσεις χωρίς να καταλαβαίνει ακριβώς το λόγο..

EU social research

Read Full Post »

Δι’ευχών.

Αυτή τη χρονιά θα ήθελα να ακολουθήσεις ένα διαφορετικό δρόμο. Να πάψεις να φοβάσαι τόσο πολύ. Προσπάθησε να καταλάβεις ποιοι ωφελούνται απ’ το φόβο σου. Θα ήθελα να αγκαλιάσεις λίγο πιο ζεστά το κορίτσι δίπλα σου. Να μη φοβηθείς να του πεις αυτό που σε βασανίζει. Πως αλλιώς θα σε αγαπήσει αν δε του δώσεις να καταλάβει τι σκέφτεσαι?

Θα ήθελα να κάνεις ένα δώρο στον κακό σου εαυτό. Να του δώσεις ένα μεγάλο διάλειμμα. Να αφήσεις αυτόν που όλοι αγαπάνε να μιλήσει πιο πολύ. Μη φοβηθείς ότι θα τον εκμεταλλευτούν επειδή είναι καλός. Όλοι οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες σου. Και εσύ τους ταξιδεύεις με τα λόγια σου σε μέρη μακρινά αλλά εκμεταλλεύεσαι το χρόνο και την αδυναμία που σου έχουν. Θα ήθελα(ν) να τους ταξιδέψεις λίγο πιο μακριά.

Θα ήθελα επίσης να ξαναθυμιθείς τα πειράματα που έκανες στο γυμνάσιο. Να μη φοβηθείς τα επαναλάβεις. Αυτή τη φορά στο μεγάλο εργαστήριο. Στον έξω κόσμο. Μαζί με τους φίλους σου. Όχι μόνος. Να αφήσεις το κόσμο να απαντήσει στις ερωτήσεις σου και όχι τις δήθεν γνώσεις σου. Να τους ακούς λίγο περισσότερο. Όλοι έχουν κάτι να σου πουν.

Ας μη σε κουράσω άλλο. Ξέρω πως αυτή τη χρονιά δε θα έχεις τόσες πολλές ευκαιρίες. Τουλάχιστον φρόντισε να ξέρεις τι θα τις κάνεις.

Καλή χρονιά!

Read Full Post »