Feeds:
Posts
Comments

Archive for April, 2009

Ψίτ, ξύπνα!

Εσύ κάνεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να μη σου έχουν μιλήσει,  σαν να μη σου έχουν τηλεφωνήσει, σαν να μην είσαι εμεί.  Πάλι κάνεις τα ίδια. Αφήνεις τα πράγματα να συμβαίνουν και στη καλύτερη περίπτωση αφήνεις κάποιες καλές εντυπώσεις. Έπειτα από όλα αυτά παραπονιέσαι πως τίποτα δεν αλλάζει και τα πράγματα είναι στάσιμα.

Στο ενδιάμεσο όμως έχεις ακολουθήσει το ξένο δρόμο, έχεις δει την άλλη πλευρά αλλά δεν έχεις αγγίξει,  δεν έχεις υπερβεί τα εσκαμμένα. Και ενώ κάνεις κηρύγματα στους ταλαίπωρους ανθρώπους γύρω σου, πως τα πράγματα δεν συμβαίνουν από μόνα τους, είναι οι άνθρωποι μέσα από τις κινήσεις τους που τα κάνουν να συμβαίνουν, εσύ σχεδόν αποκλειστικά μένεις στάσιμος.

Εσύ που λες πως δε γίνεται πάντα να μας φταίνε οι άλλοι, εντελώς τυχαία, δεν εντοπίζεις κανένα ελάττωμα στον εαυτό σου και τη βρίσκεις έτσι γιατί το βράδυ (λέμε τώρα) κοιμάσαι ήσυχος.

Ε! Πάρτο χαμπάρι. Δεν τολμάς, άρα δεν προχωράς!

Πιθανότατα υπάρχει ακόμα η ευκαιρία να σοβαρευτείς και να αναλάβεις το μερίδιο της ευθύνης που σου αναλογεί. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς επιτηδευμένες λέξεις, χωρίς ψευδαισθήσεις. Κάνε αυτό που έχεις να κάνεις χωρίς να χάνεσαι στις σκέψεις σου γιατί έτσι δε βγαίνει τίποτα.

Ο χρόνος φεύγει. Θες, δε θες.

Read Full Post »

Free Floating Anxiety

Υπάρχουν άνθρωποι που σε περιμένουν να γυρίσεις.  Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να φύγεις. Το βλέμμα τους, η κίνησή τους, ο δισταγμός στη φωνή τους σε κάνουν να καταλαβαίνεις οτι λένε την αλήθεια. Τα μάτια δύσκολα σε γελούν. Υπάρχουν άνθρωποι που άντεξαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εσύ είσαι κάπου ανάμεσα. Και δε θα ήθελες να μην ήσουν. Δε θα ήθελες να κοίταζες τριγύρω και να ανακάλυπτες πως είσαι μόνος.

Υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλάνε. Λιγότερο με τα λόγια τους και περισσότερο με τη ψυχή τους. Δεν είναι υπέροχο? Ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες εποχές υπάρχουν κάποιοι που μιλούν με τη ψυχή. Και εσύ τους ακούς.  Δεν δίνεις πάντα σημασία. Δεν δίνεις σημασία σε όλα. Αλλά ακούς.  Απολαμβάνεις τη συνάντηση μαζί τους με ένα δικό σου τρόπο. Αφήνεις το κορμί σου και το συκαταβατικό χαμόγελο στη καρέκλα, και σηκώνεται η σκιά σου με μια φωτογραφική μηχανή να αποθανατίσει τη στιγμή.  Να δημιουργήσει μια εικόνα από δυο πρόσωπα στη μνήμη. Μόνο που αυτή η μικρή εγωϊστική περιπέτεια στοιχίζει σε λέξεις.  Πρέπει να σέβεσαι τις λέξεις, ειδικά αυτές που δίνουν νόημα στα λόγια τους.

Υπάρχουν γεγονότα.  Άσχημα.  Στενάχωρα. Καταθλιπτικά.  Πρέπει να κρατήσεις μια στάση. Να πάρεις μια, δυο, δεκάδες αποφάσεις. Να τα αγγίξεις με νέα γγονότα που θα αφήνουν πιο ευχάριστες αναμνήσεις. Ανάθεμα και αν βρίσκεται πάντα αυτός ο τρόπος.

Υπάρχουν αναμνήσεις και φόβοι. Καταλοιπα από το παρελθόν και απρόβλεπτα από το μέλλον. Είναι ικανά μεσά σε λίγες στιγμές να σε αδειάσουν σε κάποια γωνία του χρόνου χάνοντας το βαγόνι που περνά. Είναι ικανά να σε οδηγήσουν στο λαβύρινθο που μάταια προσπαθείς να αποφύγεις.

Υπάρχουν ταξίδια. Ανάμεσα στις πόλεις, ανάμεσα στις ιδέες, ανάμεσα στα συναισθήματα και κυρίως ανάμεσα στο χρόνο.  Ανακαλύπτεις πως οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται πάντα προς τη γνωστή κατεύθηνση. Η φρίκη που γεμίζει αυτή την στιγμή είναι ανεπανάληπτη. Αισθάνεσαι ανίκανος να μιλήσεις, να προχωρήσεις. Φαντάσου πως είναι να μη γνωρίζεις αν προχωράς μπροστά η πίσω.

Όταν δεν έχεις τη δύναμη να κατανοήσεις τη παρούσα κατάσταση αλλά ούτε και το μέλλον, με αποτέλεσμα να ξεσπάς βίαια, παράλογα και φαινομενικά αναίτια,  όταν το παρόν οδηγεί σε αδιέξοδο και το μέλλον παρουσιάζεται ως πηγή ανεπιθύμητων συνεπειών τότε νομίζω πως οι αντιδράσεις δηλώνουν αυτό που στη ψυχανάλυση ονομάζεται ελεύθερα κυμαινόμενο άγχος (FFA).

Read Full Post »