Feeds:
Posts
Comments

Archive for July, 2009

Περί φωτίσεως.

Θα ήθελα μια μέρα να άνοιγαν όλες οι φυλακές. Να έβγαιναν όλοι από μέσα, ακόμα και οι ανθρωποφύλακες και να γέμιζαν τα πάρκα και τις παραλίες. Όσοι βρίσκονται στα νοσοκομεία, στα χειρουργεία, στις εντατικές να παράταγαν τις ρόμπες και τις ποδιές και να άραζαν στα παγκάκια στις πλατείες πίνοντας κρασιά και ούζα σαν να μη τους νοιάζει το αύριο. Όσοι βρίσκονταν στα πανεπιστήμια, όσοι δουλεύουν στα δικαστήρια, όσοι αποφασίζουν για τους νόμους να πέρναγαν μια μέρα στα κελιά. Χωρίς φρουρούς, χωρίς κλειδαριές, χωρίς διευθυντές. Απλά μια μέρα μακριά απ΄ τα συνηθισμένα και κοντά σε μια άλλη αλήθεια.  Όσοι κρατάνε όπλα, και φοράνε στολή, να στηθούν γυμνοί μπροστά στα μάτια των μανάδων που κατέστρεψαν, μπροστά στα παιδιά τους και να δικαστούν.

Θα ήθελα εκείνη τη μέρα να μη δουλεύει κανείς παρά μόνο οι οθόνες που μαζί με τις κεραίες και τις κάμερες έχουν πλημμυρίσει αυτή τη πόλη.  Να δείχνουν τις συναλλαγές κάτω απ’ τα υπουργικά γραφεία, τα βασανιστήρια στα κρατητήρια, τα πρόσωπα όσων δουλεύουν σκληρά για εμάς και την οικογένειά τους μια μέρα πριν πάρουν το μισθό ή τη μέρα που περνούν την απόλυση στο χέρι.

Θα ήθελα  ο κόσμος σ’ αυτή τη πόλη να σταματήσει μια μέρα να τρέχει στις τηλεοράσεις, τα σινεμά, τα θέατρα, τις συναυλίες, τα “event” και να στρέψει το βλέμμα στην απίστευτη ομορφιά που υπάρχει γύρω του.  Στο χάδι και την αγκαλιά της μάνας όταν φροντίζει το παιδί, το δικό της παιδί, το όποιο παιδί. Στο λουλούδι που δίνω και δίνεις σε αυτόν που αγαπάς. Στο χέρι που δίνω και δίνεις σε αυτόν που έχει ανάγκη να σηκωθεί. Οι άντρες να καταλάβαιναν επιτέλους πόσο υπέροχο είναι να φροντίζεις, να εκτιμάς και να δίνεσαι σε μια γυναίκα, και οι γυναίκες να έπαυαν για μια στιγμή να ζητάν πράγματα που δε χρειάζονται.

Θα ήθελα εκείνη τη νύχτα όλοι όσοι νιώθουν μόνοι και ξεχασμένοι, να βγουν στους δρόμους και να πιάσουν ο ένας το χέρι του άλλου, να προχωρήσουν μαζί χωρίς προορισμό ώσπου να ξημερώσει.  Θα ήθελα εκείνη τη νύχτα να σε συναντήσω τυχαία σε μια γωνιά της πόλης που δεν έχουμε ακόμα ανακαλύψει και να νιώσω όπως ένιωσα τη πρώτη στιγμή. Να μη σε γνωρίζω, να μη σε έχω πάρει τηλέφωνο για να βγούμε, να μην υπάρχει κανένα πρόγραμμα παρά μόνο η αληθινή επιθυμία να είμαστε μαζί και όλα τα υπόλοιπα να γίνουν αν είναι να γίνουν.

Θα ήθελα το φως της φωτιάς και όχι του ήλιου, ούτε του φεγγαριού να σημαδέψει εκείνη τη νύχτα.  Να τους δείξει πως υπάρχει και άλλος δρόμος. Η φωνή της ψυχής να πατήσει πάνω στη λογική. Η γλώσσα μου λυθεί από το λουρί για να μπλεχτεί με τη δικιά σου. Οι λέξεις μου να είναι αχρείαστες. Τα λόγια μου να σταματήσουν κάπου εδώ…

Read Full Post »