Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2009

Και ας υποθέσουμε ότι η επιθυμία σου αποκτά πρακτικό αντίκρυσμα. Ότι αυτό που θέλεις δεν ανήκει πλέον στη σφαίρα του ονείρου αλλά είναι πραγματοποιήσιμο.  Ότι δε χρειάζεται να καταριέσαι τις ώρες, τους ανθρώπους και τις στιγμές για όσα πήγαν στραβά αλλά μπορείς να τα ισιώσεις.

Ας υποθέσουμε ότι μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω στη στιγμή που θέλεις. Και να σε αφήσουμε ελεύθερο να κάνεις αυτό που θέλεις.
Εμείς εδώ στον Άδη δε χρειαζόμαστε να μας πείσεις για τις προθέσεις σου. Δε μας ενδιαφέρει. Έχουμε κουραστεί με όλη αυτή τη ποίηση. Τα τρυφερά λόγια, τους αναστεναγμούς, το κρύο ιδρώτα που σε δέρνει όταν την ακούς και όλα αυτά τα γλυκανάλατα. Εμάς αυτό μας νοιάζει είναι το αντίκρυσμα. Τι είσαι διατεθειμένος να δώσεις για να πάρεις πίσω τη στιγμή που θες?
Κάθε φορά που γίνεται αυτή η διαπραγμάτευση είμαστε αναγκασμένοι να ακούμε το πόνο του κάθε πικραμένου. Τι νιώθει γι’ αυτήν, τι ήθελε να της πει και δεν το είπε, τι εννοούσε και αυτή δε το κατάλαβε και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα.
Όλα αυτά βέβαια έχουν μια κρυφή επιθυμία. Να ρίξουνε τη τιμή.
Γιατί ξέρεις, και εσύ και όλοι όσοι καταλήγετε εδώ, ότι για όλα υπάρχει μια τιμή. Δε σου χαρίζει κανείς τίποτα. Πρέπει να πληρώσεις για αυτό που θες. Αλλά προσπαθείς να το αποφύγεις. Να τη βγάλεις λάδι. Να σου έρθει φτηνά. Χαζός είσαι? Μας φλομώνεις πρώτα με όλες αυτές τις αηδίες και τους έρωτες και την αξία που έχει για σένα η στιγμή και μετά περιμένεις να στη πουλήσουμε φτηνά. Η για χαζούς μας περνάς?
Γρήγορα λοιπόν γιατί έχουμε και άλλες δουλειές. Πες πόσα δίνεις, ξεβρακώσου όσο δε μας βλέπει κανείς, να κάνουμε τη δουλειά να τελειώνουμε. Μυρίζει απαίσια εδώ κάτω και ούτε εμείς οι ίδιοι το αντέχουμε. Καμία σχέση βέβαια με τα όνειρά σου που είναι όλα ρόδινα. Ξέρουμε, δε χρειάζεται να μας πεις.
Τ’ άφησες ? Εντάξει?
Καληνύχτα και να προσέχεις άλλη φορά γιατί όπως είδες τα λάθη πληρώνονται ακριβά.
Advertisements

Read Full Post »

Einstürzende Neubauten.

Τυχαίνει,όλες αυτές τις φορές που τη βλέπεις τελευταία, να σου χαμογελάει πάντα. Να σε ακούει όταν μιλάς σαν να κρατιέται από κάθε σου λέξη. Να βρίσκει σε κάθε της ανησυχία καταφύγιο σε σένα.

Τυχαίνει, τώρα τελευταία, όλες αυτές τις στιγμές που έρχεται κοντά σου, να μπορείς να της παίξεις μουσική,  εσύ που δεν μπορούσες ούτε την κιθάρα να σηκώσεις, να μπορείς να της τραγουδήσεις μελωδικά, εσύ που δε μπορούσες ούτε τη φωνή σου να ακούσεις!

Τυχαίνει, και όταν σου μιλάει, να πλημμυρίζει το στόμα της σταγόνες έρωτα που σαν ποτάμι χύνονται στο δικό σου.

Και εσύ που να πάρει, να μη μπορείς με τίποτα να την αγγίξεις στ’αλήθεια, να τη κάνεις να σε καταλάβει, και καταλήγεις κάθε πρωί, να καταριέσαι το φώς της μέρας, που αποκαλείπτει πόσο μακριά είναι, και πώς ορισμένα πράγματα συμβαίνουν, μόνο όταν έχεις τα μάτια σου κλειστά…

Read Full Post »