Feeds:
Posts
Comments

Archive for April, 2010

Βάθος πεδίου.

Μπαινώ για λίγο στο μυαλό του συγγραφέα, που απ’ότι θυμάμαι πρέπει να ερωτευτεί για να μπορέσει να γράψει. Και προσπαθώ να καταλάβω την αγωνία του καθώς η πρώτη ύλη του απαιτεί περισσότερο κόπο απ’αυτή του φωτογράφου ή του εικαστικού.

Ο μεν φωτογράφος μπορεί να αποθανατίσει την εικόνα τη στιγμή που θέλει ή να ζητήσει από ένα μοντέλο να ποζάρει για αυτόν, και αντίστοιχα ο εικάστικός να εμπνευστεί και να δουλέψει πάνω σε ένα αντικείμενο ή ένα πρόσωπο.

Ο συγγραφέας δε γίνεται όμως να ζητήσει την άδεια να ερωτευτεί. Όσο και να του αρέσει ένα πρόσωπο, δε μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω χωρίς συναίνεση. Πρέπει με κάποιο τερόπο να γοητεύσει.

Κοιτάζω τη φωτογραφία της και θαυμάζω την ομορφιά της. Μένω καθηλωμένος μπροστά στην εικόνα της σα χαζεμένος.  Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να φανταστώ πως βρίσκομαι και εγώ εκεί, δίπλα της, πως με θέλει κοντά της, και μοιράζομαι τη μικρή αυτή ιστορία. Μπορώ αν θέλω να την εμπλουτίσω με τη μουσική που με εξημερώνει και τη λιακάδα που τόσο μου λείπει. Ένα σωρό μικρά χαζά πράγματα όπως να χαϊδεύω ανάγλυφα τα δάχτυλά της και να μυρίζω το δέρμα της, μου περνάν από το μυαλό κοιτάζοντας την. Μετά η ροή του χρόνου γίνεται πιο αισθητή και αντιλαμβάνομαι πως η εικόνα είναι αναλλοίωτη. Αναγκάζομαι σε μια βίαιη αποκέντρωση του βλέμματος που με οδηγεί στον πραγματικό χώρο. Σε ένα στεγνό δωμάτιο παρέα με ένα υπολογιστή. Και κάπως έτσι ξεκινά η μελαγχολία. Μέχρι να έρθει η επόμενη στιγμή, το επόμενο μήνυμα, η επόμενη φωτογραφία και να βουτηχτώ στη φαντασία.  Δεν είναι πάντα έτσι.  Υπάρχουν και οι πραγματικές στιγμές μαζί της.  Μοιάζουν όμως τόσο μακρινές και θωλές όπως το θωλό background μιας φωτογραφίας τη δεδομένη στιγμή.

Γι’αυτό και τα αντανακλαστικά ενεργοποιούν αμέσως τη φαντασία. Το μόνο πραγματικό καταφύγιο του συγγραφέα. Εκεί όλα επιτρέπονται και οι ιστορίες συνήθως παίρνουν τη μορφή που θέλει.  Ορισμένες φορές, ούτε καν τελειώνουν.

Advertisements

Read Full Post »