Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2010

Ω, ναι! Ξέρω επίσης πως είναι να παρακαλάς για ένα φιλί! Να ζείς την απογοήτευση μετά από τόση αγωνία. Η δική σου ξεφτίλα απέναντι στη δική της υποκρισία. Δεν είναι η ξεφτίλα που δεν τα κατάφερες, που κάτι πήγε στραβά, που σε έκανε να αισθανθείς μηδενικό. Είναι η ταπείνωση από τη δική της υποκρισία, πού επιτέλους πίστεψες στον εαυτό σου και στη γυναίκα απέναντί σου.  Που σου έδωσε ελπίδες για να πάρει ικανοποίηση. Και μέχρι εκεί. Μετά αέρας. Μετά αντίο. Μετά μόνος και ηττημένος.

Μα πως θα μάθεις άμα δεν πάθεις? Πως θα προχωρήσεις άμα δεν πληγωθείς? Να πείς και να διαδώσεις για το καλό της λογοτεχνίας και του μύθου, πως ο έρωτας δεν είναι εμπόριο και διαπραγμάτευση, αλλά συναισθηματική έκρηξη και άγνοια κινδύνου. Μόνο όμως για τα λόγια. Τη δύσκολη στιγμή γονατίζεις μπροστά σε ένα θηρίο που κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς, πρίν από σένα για σένα. Και αν είναι στη φύση της πως να το καταργήσεις? Πως να το ξεπεράσεις?

Λύση και καταφύγιο βρίσκεις λοιπόν μόνο στην υποκρισία ή στη μοναξιά. Πολεμάς το τέρας και γίνεσαι και εσύ τέρας. Η ξενυχτάς λιώνοντας μόνος.

Εκτός και αν μία στο άπειρο βρέις την αλήθεια, το σώμα με τη ψυχή. Αν με ρωτήσεις αν αξίζει, θα σου πώ αξίζει χίλιες φορές όσο τίποτα στη γή.

Advertisements

Read Full Post »

δεν έχει τίτλο.

Ναι, ξέρω και εγώ πως είναι να τους μιλάς και να σε γράφουν κανονικά, να σου παριστάνουν το φίλο μόνο τις στιγμές που σ’έχουν ανάγκη η δεν έχουν παρέα. Να μη σου απαντάνε στα μηνύματα που μιλάνε ουσιαστικά και να ακούς χρόνια τώρα τις ίδιες μαλακισμένες διακιολογίες.

Συμπαράσταση ευκαιριακή και αερολογία σε μορφή συμπόνοιας. Ό,τι θες εσύ αρκεί να ηρεμήσεις και να μη μας ενοχλείς. Χαίρομαι που δε βρίσκομαι στη δύσκολη θέση σου αλλά λυπάμαι για σένα. Δεν ενδιαφέρθηκα βέβαια ποτέ να μάθω τι κάνεις και πως πάς αλλά ok φίλοι είμαστε σε καταλαβαίνω.

Η μια λέξη διαδέχεται την άλλη σε ένα στημένο διάλογο που υπο άλλες συνθήκες θα προκαλούσε εμετό. Αλλά όταν τους ακούς σκέφτεσαι και εσύ σοβαρότερα πράγματα από το να τρέχεις στους μπιντέδες.

Παλικάρια που δεν έχουν ζήσει ζωή σαν τη δική σου προσπαθούν να σε πείσουν πως σε καταλαβαίνουν σε ένα θέατρο με άθλιες μεταμφιέσεις.

Δε τρέχει τίποτα μοναδικέ μου αναγνώστη, η μόνη αλήθεια βρίσκεται στη ψυχή και το γνωρίζεις άμα την έχεις.   Μόνοι ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή, μόνοι μεγαλώνουμε και την ανακαλύπτουμε και μόνοι φεύγουμε ακόμα και αν είμαστε ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους.

Τραβάς εσύ τα ζόρια σου, τραβάνε και οι υπόλοιποι, δεν είναι θέμα. Στο τέλος της μέρας βλέπεις πως η ζωή συνεχίζεται και εσύ μαζί της, οπότε όλα καλά.

Θα κατεβεί σαν άρχοντας, θα κατεβεί σαν λύκος,να πάρει χρώμα και ζωη,
της μοναξιάς ο κήπος.

Read Full Post »