Feeds:
Posts
Comments

Archive for July, 2010

φούλ μουν.

Λήξη.Ξημέρωμα.Μάτια ανοιχτά.Τα πόδια νευρικά.Κάνουν κινήσεις μόνα τους.Τους έχεις εμπιστοσύνη λες.Λες μεγαλώσαν και τα καταφέρνουν χωρίς εμένα.Να όμως που σε λίγο δε θα σε έχουν ανάγκη και αυτά. Αυτά είναι τα τελευταία που σε είχαν.Αν σε αφήσουν και αυτά τότε μένεις εδώ για πάντα. Ντάξει.Ξημερώνει.

Advertisements

Read Full Post »

Υπάρχει αυτή η ερμηνεία, πως η μοναξιά αλλοιώνει τη μνήμη. Πως δημιουργεί αναμνήσεις μιας ανύπαρκτης ζωής. Αν αυτή η ερμηνεία που έδωσε η αγαπημένη μου συγγραφέας στέκει, τότε η λειτουργία της φαντασίας ακυρώνεται. Η όλη ιδέα εκπίπτει. Και θα σου εξηγήσω γιατί.

Έφτασα εδώ πριν από 11 μήνες ακριβώς. Γνώρισα τη Marit που με φιλοξένησε τις 2 πρώτες νύχτες. Το σπίτι της ήταν δίπλα ακριβώς σε αυτό του Γ. που έμελλε να γίνει από τους πιο κοντινούς μου φίλους εδώ στο Μάαστριχτ. Στη πρώτη μας βόλτα με το ποδήλατο την είδα με χαρακτηριστική ελαφρότητα να σηκώνει τα χέρια της καθώς έπαιρνε τη στροφή και ξαφνιασμένος τη ρώτησα: “Can you do it without hands?”  και αμέσως μου απήντησε “I’m Dutch! I was born in a bike”! με αυτή τη παχιά προφορά του “σ” που έχουν οι Ολλανδοί.

Έβαλα λοιπόν το στόχο να καταφέρω να κάνω και εγώ ποδήλατο χωρίς χέρια μέχρι το καλοκαίρι. Βάζεις στόχους για να μη σε πάρει το ρέμα. Για να ρυθμίζεται το μυαλό όταν η φαντασία το αποσπά. Και το κορμί συντονίζεται. Και τα κατάφερα. Και η Νάντια ήταν η πρώτη μάρτυρας. Μια νύχτα που πηγαίναμε με τον Κ. στο Βέλγιο για το πάρτι του Μπόρατ. Το επόμενο στοίχημα ήταν να το κάνω και φεύγοντας, όταν το αλκοόλ κατά πάσα πιθανότητα θα είχε επηρεάσει το νευρικό σύστημα. Έγινε και αυτό.

Τα πάρτι ήταν από τις λίγες ευκαιρίες που είχα για να δώ τους συμφοιτητές σε διαφορετικούς, μη-βαρετούς ρόλους. Και τοις συμφοιτήτριες. Το λέω γιατί τα μαθήματα μπορεί να ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα αλλά όλο το υπόλοιπο σκηνικό είναι αποστειρωμένο. Ο Μπόρατ βέβαια εξακολουθούσε να είναι το ίδιο αστείος και εκτός των πάρτι, ακόμα και όταν πήγαμε στη Γενεύη,  γι’αυτό και κέρδισε επάξια το χαρακτηρισμό.

Η Γενεύη ήταν που λες το μόνο ταξίδι με τους συμφοιτητές. Τα υπόλοιπα τα έκανα πραγματικά ή νοητικά με πρόσωπα που αγαπούσα. Αμβέρσα, Κολωνία, Γάνδη,Άμστερνταμ, Ρότερνταμ,Λάνακεν,Μπρύζ,Χάγη,Λιέγη,Άχεν,Αθήνα και ένα διαρκές πήγαινε-έλα σε Βρυξέλλες και Ουτρέχτη. Έχω φυλάξει τα εισιτήρια σε ένα φάκελο με τίτλο “ολαταλεφταταξιδια” χωρίς τόνο επίτηδες για να μπερδεύομαι. Να χάνω το στόχο. Να δίνω ευκαιρία στη φαντασία να κάνει κι’άλλα.

Και τις φωτογραφίες τις έχω μαζέψει όλες από φίλους, γιατί δεν αξιώθηκα να βάλω μπαταρίες στη μηχανή αλλά σπάνια τις βλέπω γιατί πιστεύω ότι ακόμα το έργο παίζεται, παρ’ότι γιορτάσαμε το τέλος. Τις βλέπω πιο πολύ όταν τις δημοσιεύουν οι φίλοι στο διαδίκτυο ξαπλωμένος στο κρεββάτι στη σοφίτα λίγο πριν το πρωινό  Τώρα που μιλάμε μάλιστα έξω βρέχει και εγώ φαντάζομαι πως είναι καλοκαίρι. Πως βρίσκομαι στη θάλασσα και σου γράφω.

“Stella was a diver, λέει το τραγούδι, and she was always down”, “she broke down, she broke down, she broke down”  όπως έλεγε ο πρόγονός του μερικά χρόνια πριν “she’s lost control, she’s lost control, she’s lost control”. Η μνήμη επανέρχεται παρ΄’ολα αυτά όταν το πεδίο είναι πιο καθαρό όπως ο βυθός στη θάλασσά της Αλόννησου που βούτηξες και εσύ. Ο βυθός που γνώρισα κρατώντας τον Γ. απ’το χέρι.

Στα λέω όλα αυτά γιατί έρχεται και επανέρχεται στο μυαλό μου η μνήμη του βυθού και οι εικόνες που περνάνε απ’το μυαλό όταν έχεις καταφέρει να φτάσεις σε αυτή την άηχη απίστευτη ηρεμία βρισκόμενος 11 μέτρα κάτω απ’την επιφάνεια της θάλασσας και χαμογελώντας μέσα από τη μάσκα. Λέγοντας “ok”. Δείχνοντας “ok”.

Θα σου ξαναγράψω σύντομα μιας και το απαιτούν οι καιροί, ή έτσι θέλω να πιστεύω, αλλά προς το παρόν νομίζω πως κατάλαβες ότι η μνήμη δεν αλλοιώνεται από τη μοναξιά και η φαντασία που φέρνει το χέρι σου πιο κοντά στο δικό μου σε πραγματικές εικόνες βασίζεται και κρατιέται ζωντανή απ΄τη μοναχικότητα.

Read Full Post »

Ευρώπη.

Παρατηρώ απ’το απέναντι τραπέζι τη παρέα των καθηγητών. Καθισμένοι όλοι γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι στον κήπο της σχολής Οικονομικών επιστημών, δίπλα στο καταπράσινο πάρκο του Μάαστριχτ. Οι ομοιότητες είναι απελπιστικά πολλές. Όλοι φοράνε μπεζ βερμούδα, πουκάμισο κοντομάνικο και πέδιλα στα πόδια. Έχουν στη καλύτερη περίπτωση γκρίζα μαλλιά, αν όχι άσπρα άλλα κανένας τους πάνω από 55. Το μεσημεριανό τους περιλαμβάνει κατά βάση φρούτα.  Παρ’ότι ακριβώς δίπλα μου κάθεται η Jacinta και μας εξηγεί για το ρόλο της γυναίκας στη πατρίδα της τη Κένυα, εμένα το βλέμμα μου έχει καρφωθεί στους γερμανο/βελγο/ολλανδούς οικονομολόγους απέναντί μου. 

Αναρωτιέμαι τι να συζητάνε. Ένας απ’αυτούς έχει αναλάβει την επίβλεψη της διπλωματικής μου, και ένας άλλος, ο πρόεδρος, τη διπλωματική του Χ. Άρα είναι πολύ πιθανό να μιλάνε για την Ελλάδα. Και των 2 χωρών οι κεντρικές τράπεζες έχουν προδιαγράψει τη χρεωκοπία της χώρας μας. Ο πρόεδρος μάλιστα έχει αναπτύξει και 2-3 οικονομετρικά μοντέλα για την ισορροπία δημοσίων δαπανών και φορολογίας, μπας και βγάλει το σωστό μείγμα. Για τη χώρα μας πάντα.

Αποσπώμαι περιοδικά από την ομορφιά του τοπίου. Μια τεράστια πλαγιά γεμάτη γρασίδι, που στη μία της άκρη είναι η αυλή του φοιτητικού εστιατορίου, και στην άλλη το ποταμάκι του πάρκου που διακόπτεται από διαδοχικές πέτρινες γέφυρες. Έχουν προβλήματα αυτοί? Ένα τέτοιο αποστειρωμένο περιβάλλον σε κάνει άραγε να σκέφτεσαι τα προβλήματα των άλλων?  Σε αποτρέπει η μήπως σου δίνει τη κατάλληλη ψυχραιμία για έρευνα?

Μάλλον μιλάνε για μπάλα. Τη Κυριακή οι χώρες τους θα είναι που πιθανότατα θα αναμετρηθούν στο παγκόσμιο κύπελλο  Και τη δευτέρα θα τους ξαναδώ να σχολιάζουν τα αποτελέσματα. Δε μπορεί. Δεν πρόκειται να το αφήσουν έτσι. Είναι το μόνο που στους συνειρμούς μου συνδέεται με την παλιότερη εικόνα. Όταν πριν από χρόνια είχα βρεθεί απέναντι από μια παρέα καθηγητών που έπαιρναν το γεύμα τους στο πεζόδρομο πίσω απ’το Πάντειο. Κάνανε πιο πολύ φασαρία, βρίσκονταν σε ιδιωτικό εστιατόριο, το μενού ήταν γεμάτο λίπη, τριγλυκερίδια και αλκοόλ και βεβαίως η αμφίεση τους κάθε άλλο παρά ομοιόμορφη.

Ξαφνικά και αφού έχουν τελειώσει τα φρούτα τους, νομίζω είδα και μια σαλάτα κάπου ανάμεσα, σηκώνονται ταυτόχρονα απ’το τραπέζι σαν προγραμματισμένοι. Το διάλειμμα τελείωσε. Επιστροφή στα γραφεία και τις αίθουσες. Το διάλειμμα κράτησε 35 λεπτά. Τόσο κρατάνε εδώ  Επιστρέφω και εγώ στη συζήτηση που έχει ανοίξει στο τραπέζι μου, αυτή τη φορά για το θολό εργασιακό μας μέλλον και για τη γραφειοκρατεία στον ΟΗΕ.  Και αυτή η συζήτηση όμως για μένα ένα διάλειμμα ήταν.  Το βλέμμα μου σε λίγα λεπτά έφυγε απ’το στόμα της Jacinta που περιέγραφε την αναπτυξιακή βοήθεια στην Αφρική και μεταφέρθηκε στην αέρινη φανέλα της με το λεπτό τιραντάκι. Βασανίζομαι. Που θα πάει, θα τον σκοτώσω τον Έλληνα μέσα μου.

Read Full Post »