Feeds:
Posts
Comments

Archive for October, 2010

hangover

Να προσπαθείς να ξυπνήσεις αλλά να μη μπορείς. Να έχεις ανοίξει τα μάτια αλλά όχι το μυαλό. Να μοιάζει τεράστια η απόσταση από το κρεβάτι στη πόρτα. Μετά πάλι αναρρωτιέσαι αν αξίζει να σηκωθείς και έτσι το αναβάλεις. Όταν το μυαλό σου αρχίσει να λειτουργεί κάνει σχέδια για το πως θα ανακάμψει. Τι χρειάζεται? Καφέ? Φαγητό? Ζεστό μπάνιο? Κρύο μπάνιο? Υπνο πάλι? Υπνο δε παίρνει άλλο. Πονάει το κεφάλι και δεν ηρεμεί! Όλες λοιπόν οι κινήσεις θα γίνουν αργά. Πολύ αργα. Ο νιπτήρας, η πετσέτα, το φλυτζάνι, ο καφές, το ψυγείο, η πόρτα, όλα.

Και αυτή η ησυχία στο σπίτι τα κάνει ακόμα πιο αργά. Είναι όμως πολύ ωραία. με λίγη μουσική ξεχνιέσαι. Τι να έγινε άραγε εκείνο το βράδυ? Το λιβάδι, το πάρτυ, η μίξη στη μουσική, τα ποτά, τα φώτα, τα χόρτα, οι μάσκες, τα πρόσωπα, η μουσική δυνατή, η μουσική χαμηλή.  Εικόνες σα φωτογραφίες ανακατεμένες. Χωρίς συνέχεια.

Το μόνο που νοιάζει τώρα το μυαλό είναι πως θ’ανακάμψει. Ούτε σκοτούρες το νοιάζουν, ούτε τι ώρα είναι, ούτε τι κάνουμε μετά ούτε τι κάναμε πριν. Ούτε το νταραβέρι που δε προχώρησε. Τίποτα. Ακόμα μέρα είναι.

Advertisements

Read Full Post »


Χρησιμοποιούμε τις λέξεις, τις τελείες  και ελπίζουμε στη διάδοση ενός μυνήματος που δε γράφουμε αλλά εννοούμε, στην ουσία το κρύβουμε. Ελπίζεις. Δε ξέρεις πραγματικά, αλλά ελπίζεις ότι το μήνυμα θα μεταδοθεί.
Ο Γιώργος Σεφέρης είχε γράψει ένα ποίημα για την ερωμένη του Ζακλίν προσπαθώντας να της εξηγήσει πως νιώθει. Η τρελαμένη απο έρωτα Ζακλίν,εισπράτει ότι ο Γιωργος Σεφέρης,αποφάσισε πια ότι την αγαπάει τόσο,που θα σπάσει τα δεσμά του του “άχαρου και συμβατικου” όπως την διαβεβαιώνει γάμου του. Ένα ποιημα που γραφτηκε για να της πει ότι αρνειται πια την μεχρι τώρα ζωή του ένας αστός, καθόλα κοινωικά καθωσπρέπει,  αρνειτια την μεγαλοαστή συζυγο,αρνειται την διπλωματική καριέρα (η Αρνηση), γίνεται ένα λαικό άσμα, το περιγιάλι το κρυφό,ένα αντιστασιακό τραγουδι. Της γράφει..
“Στο περιγιάλι το κρυφό
Κι άσπρο σαν περιστέρι
Διψάσαμε το μεσημέρι
Μα το νερό γλυφό
Πάνω στην άμμο την ξανθή
Γράψαμε το όνομα της
Ωραία που φύσηξε ο μπάτης
Και σβήστηκε η γραφή
Με τι καρδιά, με τι πνοή
Τι πόθους και τι πάθος
Πήραμε τη ζωή μας.
Λάθος!
Κι αλλάξαμε ζωή
…και εκείνη εμπιστέυεται αυτό το θαυμαστικό. Λαμβάνει το μήνυμα ότι η λάθος ζωή του,  με τη λάθος γυναίκα τελειώνει και έρχεται η δική της σειρά. Έπεισε τον εαυτό της πως ο Σεφέρης θα προσπεράσει την αυτοκτονική σύζηγό του Μαρώ, και ότι η “Στέρνα” είναι το σύμβολο της αναμενώμενης λήξης και όχι η κωδική ονομασία του διαμερίσματος όπου συναντούσε μια άλλη ερωμένη του, τη Λουκία Φωτοπούλου.
Η Ζακλίν μαθαίνει για το ποίημα που έγινε λαικό τραγούδι αλλά με μια άλλη μορφή.
“Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
Και έτσι η πίστη της τελεσίδικης τελείας γίνεται η αμφιβολία της άνω τελείας. Όλος ο κόσμος το τραγουδάει και ο ποιητής δε βρίσκει το κουράγιο να διαψέυσει ότι το όνομα που σβήστικε από την άμμο είναι της “ελευθερίας”. Η Ζακλίν Πουαγιέ έρχεται μετά από καιρό στην Αθήνα για να επισκεφθεί τον ασθενή Γιώργο στο νοσοκομείο αλλά δεν τις το επιτρέπουν οι συγγενείς. Όταν όμως ακούει το πλήθος στη κηδεία του να τραγουδάει “στο περιγιάλι το κρυφό” δικαιώνεται. Αυτή γνώριζε το περιγιάλι. Και αυτή μόνο γνώριζε τότε ότι το ποίημα ονομαζόταν “Αρνηση”.

O Lacan είχε μιλήσει για το “χώρο πέρα από το συμβολισμό”/ Το χώρο όπου η τέχνη της οπτικής κάνει χρήση της γλώσσας χωρίς απαραίτητα να χρησιμοποιεί τις λέξεις και τους χαρακτήρες. Ήταν ένα όπλο για αυτόν ώστε να ξεπεραστεί ο φόβος.

Υ.Γ. Από το ημερόλογιο του Γιώργου Σεφέρη
Ο άνθρωπος είναι πάντα διπλός:εκείνος που πράττει, κι εκείνος που βλέπει τον εαυτό του να πράττει,εκείνος που υποφέρει, κι εκείνος που βλέπει τον εαυτό του να υποφέρει, εκείνος που αισθάνεται, κι εκείνος που παρατηρεί τον εαυτό του να αισθάνεται.
Όταν λέω εγώ, τι εννοώ, το Α ή το Β εγώ μου;
Κι αυτό δείχνει πως είναι σχεδόν αδύνατο να είναι κανείς ειλικρινής.

Read Full Post »

Στέγη.

Και πες εντάξει, εμείς βρήκαμε σπίτι, βασανιστήκαμε λίγο αλλά τα καταφέραμε. Έχουμε το νόμο με το μέρος μας. Έχουμε δικαιώματα. Δικαίωμα στη στέγη ας πούμε. Εδώ στην Ολλανδία το επικαλούνται στις καταλήψεις και δίνουν ζωντάνια σε χώρους έτοιμους να καταρρεύσουν. Και είναι προστατευμένοι, από το νόμο και τους θεσμούς. Ακόμα και τώρα που αναθεωρήθηκε η νομοθεσία. Το δικαίωμα παραμένει. Με τους άλλους τι γίνεται? Με τους Ρομά ας πούμε. Ζούμε όλοι λέμε στην Ευρώπη της ελευθερίας μετακίνησης ανθρώπων, ιδεών, εμπορευμάτων. Όταν όμως μας χαλάει την εικόνα η μετακίνηση τους διώχνουμε. Ο Σαρκοζί βρίκε την ευκαιρία να ξεφύγει από το σκάνδαλο Μπετανκούρ και τις παράνομες χρηματοδοτίσεις προτείνοντας νόμο για επιλεκτική μεταχείρηση αλλοδαπών που δε συμμορφόντονται με την αστυνομία και η κοινή γνώμη ξέχασε τη περίπτωσή του. ´Οταν πάλι τη ξαναθυμήθηκαν βρήκε την ευκαιρία να απομακρύνει τους Ρομά. Γιατί δεν λένε να ενσωματωθούν. Και στη Φιλανδία, συγκεκριμένα στη Λαπονία, υπάρχουν νομάδες που δεν έχουν ενσωματωθεί στο σύστημα και ακολουθούν άλλοι εκπάιδευση και παραδόσεις αλλά δε τους διώχνει κανείς. Και οι Ρομά έχουν μεταναστεύσει κατά χιλιάδες στη Φινλανδία και έχουν γεμίσει τη κεντρική πλατεία στο Ελσίνκι. Εκεί υπάρχει μεγαλύτερη Ανοχή. Στη Ρουμανία όχι. Τους διώχνουν απ’τα σπίτια τους και τους μετακινούν σε μεταλικές καμπίνες. Ευρώπη. Πολιτισμός. Βγάλαμε μια φωτογραφία και εμείς ακολουθώντας την καμπάνια της Διεθνους Αμνηστίας. Βρες πληροφορίες εδώ και κάνε και εσύ ό,τι νομίζεις σωστό. Βοήθησε να γίνει το δικαίωμα πράξη.

Read Full Post »