Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2010

Μπορεί ένα κείμενο να κάνει τη γλώσσα του δική σου γλώσσα? Να βάλει τις λέξεις του να ξεριζώσουν τα κενά στη σκέψη σου και να τα γεμίσουν? Όχι “περίπου”, όχι “πάνω κάτω”, όχι “μάλλον ναι” αλλά ακριβώς. Να μιλήσει σαν να σε έχει διαβάσει ενώ στη πραγματικότητα το διαβάζεις εσύ. Αν ναί, τότε αξίζει να αναδειχθεί. Από όλα όσα διάβασα το 2010 μάζεψα τα 12 καλύτερα και τα ιεράρχησα σύμφωνα με τα συναισθήματα οικειότητας και ταύτισης που μου προκάλεσαν.

1) Να καείτε μουνάκια. ” Βλέποντας στην τηλεόραση τον Πάνο Σόμπολο πίσω από τον Παναγόπουλο, την ώρα που ο τελευταίος έκανε αγωνιστικές δηλώσεις, σκέφτηκα ότι η εκπροσώπηση σε αυτή τη χώρα δεν είναι ούτε τραγική, ούτε ιλαροτραγική, είναι σκέτα ιλαρή. Ιλαρά και χαλαρά φτάσαμε ως εδώ, αλληλοκοροϊδευόμενοι και υποδυόμενοι διάφορους ρόλους ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Έτσι δεν ξέρω τι νόημα θα είχε «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», αφού η Βουλή είναι το κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσίν μας μπουρδέλο, ο εκπρόσωπος του μπουρδέλου που κουβαλάμε μέσα στη ψυχή μας.”

2) Σκότωσε το Νίκο Δήμου που κρύβεις μέσα σου. Κυρίως για το σχόλιό του για τα golden boys του Πασοκ. Χαμογελαστά, καλοντυμένα και σπουδασμένα στα εξωτερικά, κωλόπαιδα που δε λένε να καταλάβουν ότι η χώρα έχει επείγοντα προβλήματα και δυστυχώς απέχει πολλάκις από το να γεννήσει τους νέους Ζούκενμπεργκ. Επίσης για την πολύ μέτρια έως αδύνατη απάντηση του Νίκου Δήμου που ακολούθησε.

3) Για τους νεκρούς της Marfin. Τέσσερα παλικάρια από το κίνημα αποδεικνύουν ότι η συνείδηση δεν είναι κάτι που χάνεται μέσα στις επαναστατικές και εξεγερτικές διαδικασίες. Αναδεικνύουν τις διαφορές ανάμεσα στην αναρχία και τη μαλακία. Υπάρχει και η ευθύνη. “το συγκεντρωμένο πλήθος των διαδηλωτών στη Σταδίου προτίμησε να πιστέψει πως δεν υπάρχουν νεκροί και πρόκειται για προπαγάνδα του «Κράτους» και να φωνάξει «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» ενώ δεν τόλμησε και ούτε θα τολμήσει ποτέ να φωνάξει «αλήτες, δολοφόνοι, αναρχικοί». Κι αυτό γιατί ο κόσμος είναι χωρισμένος σε μανιχαϊκά ιδεολογικά στρατόπεδα. Η βία της μιας μεριάς είναι ηθικά απονομιμοποιημένη ενώ η βία της άλλης είναι νόμιμη «αντιβία» καθαγιασμένη από τον ιερό αγώνα ενάντια στο κράτος και στον καπιταλισμό και από την κατοχή της απόλυτης Αλήθειας”

4) Η επέλαση των ραντιέρηδων. Πόσο ψύχραιμος μπορείς να είσαι απέναντι στη συντονισμένη βλακεία? Στη δημοσιογραφία που ξέρει μόνο να βρίζει ή να αγιογραφεί? Εδώ μια ανάλυση του οικονομικού τοπίου και του ρόλου των τραπεζών που δε μπορεί παρά να σε βάλει σε σοβαρές σκέψεις.

5) Ελληνική κουκουλοκρατοκρατία. Πρώτα ήταν το γκλόπ του μπάτσου. Μετά το καδρόνι του κνίτη. Μετά η πέτρα του αναρχικού. Του αναρχικού που δεν ήταν αναρχικός, αλλά μπαχαλάκιας. Του μπαχαλάκια που μάλλον ήταν ασφαλίτης. Μπάτσοι με κουκούλες. Πως φτάσαμε ως εδώ? Πώς βγήκε μέσα από το κράτος το παρακράτος?

6) Προοπτικές. Χωρίς γλυκανάλατα και ψυχοπονιάρικα σχόλια. Χωρίς υπονοούμενα, υπαινιγμούς, γενικεύσεις και αφορισμούς. Ψύχραιμη και ουσιαστική παρέμβαση. Που είμαστε, που πάμε και τι πρέπει να κάνουμε ώστε μέσω της οικονομικής πολιτικής να αποφύγουμε την εξαθλίωση και να ανακάμψουμε.

7) Ελλάς-Ελλήνων-Τρωκτικών. Το Γκιόλια των φάγανε. Ποίοι τον φάγανε δε θα μάθουμε μάλλον ποτέ. Λίγο έλειψε όμως οι συνάδελφοί του να τον κάνουν ήρωα. Επειδή λοιπόν υπάρχει και σοβαρή δημοσιογραφία, σε αυτό το κείμενο δίνει τη μάχη ενάντια στην αυτο-απαξίωση.

8) plusmatic. Για τις αηδίες φρι-πρες που κυκλοφορούν εκει έξω και ορισμένες φορές μας ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι. Και για το άρθρο που ακολουθεί σε μορφή σχολίου.

9) Όλοι οι θρήνοι φέρουν την αλήθεια τους. Το κείμενο που αντιμετωπίζει με σύνεση τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και τα αποτελέσματα της δίκης Κορκονέα-Σαραλιώτη

10) Σαραμάγκου, ο μαχητικός πολέμιος του Καθολοκισμού. Επειδή έχω μια συμπάθεια παραπάνω σε αυτό το γλυκό γεράκο που φέτος μας άφησε μόνους. ” Ο Σαραμάγκου βρήκε το κουράγιο να καταγγείλει το 2003 τον κόκκινο δικτάτορα της Κούβας που έχει εγκαθιδρύσει το τυραννικό ισόβιο οικογενειακό του καθεστώς στο σβέρκο των συμπατριωτών του, την ίδια στιγμή που δεν θα βρείτε ούτε μια δήλωση δικού μας αριστερού βουλευτή για τα μπουντρούμια του Κάστρο όπου θάφτηκαν δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, πολιτικοί αντίπαλοι ή ακόμη και δυστυχισμένες πόρνες ή ομοφυλόφιλοι. Νομίζω πως δυστυχώς λίγοι έχουν εντοπίσει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν ανοιχτόμυαλο αριστερό πνευματικό άνθρωπο που θα προτιμούσε να αυτοκτονήσει παρά να κλείσει το στόμα του στην αδικία ακόμη κι όταν αυτή παράγεται από φιλικά πρόσωπα και στον αριστερό πολιτικάντη που η συνείδησή του εξεγείρεται επιλεκτικά.”

11) Τι πραγματικά συμβαίνει στον Άγιο Παντελεήμονα? Νομίζω ό τίτλος είναι αρκετός.

12) Πίσω απ’τις κουρτίνες. “Τόλης χρωστά σε κράτος – κράτος χρωστά σε αγορές – κράτος κόβει συντάξεις και μισθούς – Άντζελα με το ένα χέρι υποβάλλει κοινή φορολογική δήλωση με Τόλη και με το άλλο ψηφίζει τα μέτρα. Ζήσαμε σαν λαός συλλογικά και ισότιμα πάνω από τις δυνάμεις μας, ζήσαμε σαν λαός συλλογικά και ισότιμα άσωτα, ήρθε η ώρα σαν λαός συλλογικά και ισότιμα να πληρώσουμε το λογαριασμό. Χόρεψε μαζί μου τώρα στου καημού την άκρη”

Αυτά για τώρα. Ευτυχισμένο το 2013!

Read Full Post »

Διαβάζω ξανά και ξανά το κείμενο του old-boy “Δεν είμαστε Μόνο” που έγραψε τη μέρα που η NASA ανακοίνωσε την ύπαρξη βακτηρίου με αναπάντεχα διαφορετικό DNA στη λίμνη ΜΟΝΟ στη Καλιφόρνια. Προσπαθώ να το αποκωδικοποιήσω.

Μικρό κορίτσι που φεύγει από τη καταπιεστική και σκοτεινή επαρχία για τη φωτεινή και πολλά υποσχόμενη πρωτεύουσα. Για μια ζωή που “δε μοιάζει όπως τη ξέρουμε” Κορίτσι που ονειρεύεται, κορίτσι που φιλοδοξεί. Ακούει Californication χωρίς να ακούει τους στίχους, space might be the final frontier but it’s made in a Hollywood basement, τους ψιθυρίζει στο δρόμο για το φωτεινό λόφο. Πέφτει στη παγίδα του αρσενικού και φλερτάρει με το δηλητήριο. If you cannot afford it, then enjoy it. Στο δρόμο ξεχνά το φώσφορο που μένει μόνο στη λίμνη Mono και λυπημένο.

Αργά η γρήγορα θα περάσει και από τη πίσω πόρτα. Στη λεωφόρο Malholand τα μονοπάτια είναι σκοτεινά. Σαν τη ψυχή της μετά από από ένα πικρό συμβιβασμό. Είναι τα φώτα που σβήνουν όταν έρχεσαι σε επαφή με την αλήθεια ή τα φώτα ήταν πάντοτε σβηστά?  Κατεβαίνεις τη λεωφόρο και αναρωτιέται αν άξιζε το κόπο. Να το δει ποσοτικά είναι πιο εύκολο από οτιδήποτε άλλο. Είναι μετρήσιμο.

Πόσο κοστίζει ένας συμβιβασμός? Στα πόσα μηδενικά συγκρατείται η αξιοπρέπεια? Έχει θέση η αξιοπρέπεια σε αυτό τον εντελώς διαφορετικό κόσμο? Μήπως το μέτρο σήμερα είναι απλά μια δουλειά? Απλά ένα status? Και που θα σταματήσει αυτή η κατρακύλα? Τώρα που ήρθε σε επαφή με το θανατηφόρο βακτήριο πως να μη φοβάται για όλη την υπόλοιπη ζωή? Τι στο καλό μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα?

Μακρύς ο δρόμος και δύσκολος τώρα. Τα φτερά της είναι τσακισμένα αλλά είναι ακόμα νέα που να πάρει. Έχει δικαίωμα στο όνειρο. Έχει λόγο να προσπαθεί. Δάνειο ήταν διάολε, δεν ήταν συμβιβασμός. Δάνειο για να συνεχίζει να ζει και να ελπίζει. Να βάλει τους δικούς της όρους στη ζωή που απομένει. Στο χώρο και το χρόνο που πλέον δικαιούται. Στην αλήθεια που θέλει να ανακαλύψει ξανά και ας την άφησε έτη φωτός μακριά. Μπορεί όμως? Τώρα που έγινε ένα με το αρσενικό η ζωή μοιάζει αναπάντεχα διαφορετική. Τώρα με το δάνειο βρήκε μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να ανανεώσει το μέσα της και να βγει καινούργια προς τα έξω σε αυτό το νέο γενναίο κόσμο. Να δείξει τι αξίζει παίζοντας το ρόλο που χρόνια ονειρευόταν. Μια ευκαιρία διάολε! Τόσα χρόνια τη περίμενε και δε θα αφήσει κανένα να της τη χαλάσει. Άλλα κορίτσια την είχαν στο παρελθόν και την άφησαν να χαθεί. Το τελευταίο παράδειγμα όμως, αυτό της γειτόνισσάς, ήταν αυτό που πόνεσε πιο πολύ. Η γειτόνισσα η ανατολίτισσα ήταν τόσα χρόνια σπιλωμένη, πήρε το δάνειο και έκανε το θαύμα.  Ενώ εκείνη έμεινε με την αξιοπρέπεια στο χέρι. Ε ποτέ!

Μόνος τώρα ο φώσφορος σε μια λίμνη που δε φυτρώνει ζωή. Σπάζει το κεφάλι να καταλάβει τι πήγε στραβά. Τι είχε αυτός ο καινούργιος κόσμος που δεν είχε ο ίδιος? Ποια παραπάνω αξία μπορούσε να προσφέρει? Η μία μαύρη σκέψη φέρνει την άλλη και όλες μαζί την ύφεση. Vicious fackin circle.

Να το συντομεύσω να τελειώνουμε? Να το πω σε μια φράση? Να το πάρει το ποτάμι? “Τι σκατά ανάγκη έχεις να ανακαλύψεις ένα κόσμο έτη φωτός μακριά όταν δε μπορείς να ανακαλύψεις τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα σου?”

Read Full Post »

Η Ελλάδα που δεν πίστεψε στους θεσμούς. Μόνο στους γνωστούς. Ξέρειες ποιός είμαι εγώ ρε? Ξέρεις τι έχω κάνει για το κόμμα εγώ ρε? Δε πα να’χεις πτυχία, διαδακτορικά, δουλειά “ον δε φίλντ”, δουλειά καλή δε βλέπεις, εκτός αν είσαι απ’τα “δικά μας παιδιά” στα δημόσια πόστα. Αλλιώς νύχτα έρχεσαι και φεύγεις νύχτα. Ούτε υπερωρίες, ούτε επιδόματα, ούτε συνδικάτα ούτε αξιοπρέπεια. Η Ελλάδα που φωνάζει μόνο για να ακούσουν οι άλλοι. Η Ελλάδα που δεν έχει μάθει να ακούει. Η Ελλάδα που σκοτώνει τα παιδιά της στα στρατόπεδα. Που τα αρρωσταίνει και τα φυλακίζει. Η Ελλάδα που τα διώχνει στις ξένες χώρες. Η Ελλάδα η χώρα των παπούδων που τσακώνονται για το ’22. Η Ελλάδα που κάθεται στα αριστερά έδρανα και στέλνει τα παιδιά της να κάνουν θητεία στο πεντάγωνο. 365 μέρες το χρόνο πολεμάει το σύστημα, τις νύχτες το γλύφει. Η Ελλάδα που κάθεται στα δεξιά έδρανα και κάνει πλάτες σε “αγανακτισμένους πολίτες” που μαχαιρώνουν. Η Ελλάδα που παρεξήγησε το Δεκέμβρη γιατί δε μπόρεσε να τον εξηγήσει. Η Ελλάδα της “τακτοποίησης αυθαιρέτων”. ‘Έλα εδώ, έλα σε μένα, θα σε φτιάξω εγώ, θα τα βρούμε”. Η Ελλάδα με τα στημένα κατηγορητήρια. Η Ελλάδα που λειτουργεί μόνο τηλεοπτικά. Μόνο τηλεοπτικά ασκεί πιέση για τους συμβασιούχους. Μόνο τηλεοπτικά ξεσηκώνει. Επηρεάζει τους δικαστές, τους παπάδες, τους στρατιωτικούς, τους αστυνόμους και εν τέλει τους νόμους. Η Ελλάδα που έχει τους θεσμούς για τα μάτια του κόσμου. Που αλλάζει τα στατιστικά στοιχεία ανάλογα με το τι βολεύει. Η Ελλάδα που φορολογεί τους πάντες εκτός απ τα “μίντια”. Η Ελλάδα που κλαίει, γελάει, ξεψυχάει μέσα απ’τα παράθυρα. Μέσα απ τα παράθυρα βγάζει πολιτικούς και περιφερειάρχες. Μέσα απ’τα παράθυρα κάνει την ανατροπή. Η Ελλάδα που γερνάει μέρα με τη μέρα και της φταίνε πάντα οι ξένοι. Η Ελλάδα που δε σέβεται τους αριθμούς. Μόνο τους γνωστούς. Η Ελλάδα που το 2008 έλεγε “όλα θα πάνε καλά, δε θα πληγούμε απ’τη κρίση, έχουμε ισχυρό τραπεζικό σύστημα”. Και βέβαια η Ελλάδα που κυβερνάει. Κάνει πολιτική ανάλυση μέσα από φήμες, μέσα από ρεπορτάζ, μέσα από κυβερνητικούς κύκλους και σου δίνει δουλειά χωρίς λεφτά. Πρακτική άσκηση, διδακτορικό, μαύρη εργασία. Η μαύρη Ελλάδα.

Η Ελλάδα του Γιώργου Κουρή, του Γιώργου Τράγκα, του Γιώργου Σουφλιά, του Γιώργου Καρατζαφέρη, του Γιώργη του Αυτιά, του Γιώργου Αλογοσκούφη, του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, του Γιώργου με τα κρυμμένα λεφτά.

Περιμένει (?) την άλλη Ελλάδα. Την έχει στήσει στη γωνία και τη χαστουκίζει. Την άλλη Ελλάδα που σε πείσμα των καιρών επιμένει να χαμογελά και να μη γλύφει, να μη ρουφιανεύει. Η Ελλάδα που προσπαθεί από Χώρα Προέλευσης, να γίνει ξανά, χώρα προορισμού.

Read Full Post »