Feeds:
Posts
Comments

Archive for February, 2011

Όλα τα σύννεφα που τυχαίνει και συνωστίζονται μέσα στον ίδιο ουρανό, το ίδιο γαλάζιο πρωϊνό πριν ξεμυτίσει ο ήλιος κατευθύνονται στον ίδιο ισημερινό που τέμνει το χρόνο σε 24 σημεία κάθε μέρα. Κάθε μέρα καταφέρνουν να ανακυκλώνουν την όψη του κόσμου και να τη παρουσιάζουν ως καινούργια στα ίδια σου τα μάτια που την είδαν και χτες. Ελάχιστες φορές καταφέρνεις να υπερβείς όλη αυτή τη νοητική κατασκευή και να επιβληθείς στην εικόνα μιας φρέσκιας μέρας. Το κάθε πρωϊνό συνήθως ποτίζεται με την υγρασία που έχει μείνει από τη πορεία της νύχτας, φωτίζεται από κέντρο του ηλιακού συστήματος, επαναλαμβανόμενα χωρίς διακυμάνσεις, και καλύπτει τα κενά του ενιαίου χώρου από τη κίνηση των ζωντανών οργανισμών. Όλη αυτή η αποτύπωση εμφανίζεται ως καινή έπειτα από το διάστημα της αναγκαίας παύσης της μεγαλύτερης μερίδας των κυττάρων. Δεν είναι όμως πανάκεια αυτή η διαδρομή. Υπάρχει και η έταιρη εναλλακτική πορεία που συμβαδίζει μεν με την οδύνη, αποζημιώνει όμως αδρά λόγω του αναπτυσσόμενου τοπίου. Η αρχή του πρωϊνού, τα λίγα λεπτά που μεσολαβούν ανάμεσα στη δύση του φεγγαριού και την ανατολή του ήλιου προσφέρουν το εκπληκτικό θέαμα της εναλλαγής των χρωμάτων του ορίζοντα ανάμεσα στα σύννεφα που αρχικά ανέφερα. Η σχολαστική παρατήρηση αυτού του φαινομένου, παρά την έλλειψη υγιών κυττάρων αποτρέπει τον άγρυπνο θεατή από το να μολύνει την αντίληψή του με ανούσια ερεθίσματα και επιτυγχάνει τη σύπλευση σώματος και νού στον ορίζοντα που χαράζει το περιβάλλον. Δεν είναι εύκολη εμπειρία ούτε και κατακτάται αυτομάτως. Συστήνω λοιπόν σε εσένα μοναδικέ αναγνώστη τη θυσία που προαπαιτεί η παρακολούθηση του γαλάζιου πρωϊνού  ως αντίδοτο στην ασθένεια της αγρύπινιας. Αγρύπνια, αψηλάφητο ζώο.
Δίχως, μια στάλα στοργή.

Advertisements

Read Full Post »

Απο ψηλά.

Ακούς τη γαλήνη

τον ήχο που κλείνει

σε κάθε του κύμα

καινούργια βροχή

 

και εσύ δραπεττέυεις

δε ξέρεις που μένεις

μα εκεί που ζητούσες

θα μεταφερθείς

 

θα κοιτάζεις τα ίδια τοπία

να περιστρέφουν το κόσμο

σε διαφορετικά σημεία

θα καρφώνεις το ίδιο κενό

στο βλέμμα που άφησε

μια ξένη κυρία

 

εσύ θ’αναπνέεις

τον ίδιο αέρα

οξυγόνο και άζωτο

θα πνίγουν τη μέρα


μια ώρα θα τρέξεις

στις ίδιες ρόδες

που βάζουν το δρόμο

στη σωστή τροχιά

 

τα δέντρα που κλείνουν

τα φύλλα και σβήνουν

τα φώτα στις λάμπες

ξανά και ξανά

οι φίλοι που μένουν

ξένοι που δένουν

τα λόγια που ακούσαν

σαν να’ναι θηλιά

 

λέξεις που πέφτουν

η μία στην άλλη

σα νιάτα εθισμένα

βενζίνη στη φωτιά


κρατάω για το τέλος

μόνη μια λέξη

που μένει να σώσει

το γύρο αυτό


μη χάσω το τέρμα

του δρόμου που πήρα

και απο μόνος μείνω

μαζί.

Read Full Post »