Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2011

Να φύγουμε ρε παιδί μου, σύμφωνοι, να πάμε κάπου αλλού. Πού να πάμε ξέρουμε? Ποιοι θα πάμε ξέρουμε? Να πάμε στην Ευρώπη και την Αμερική. Ίσως και την Αυστραλία. Σαν να είμαστε οι μόνοι που το έχουμε σκεφτεί. Σαν να μην υπάρχουν πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι ανά το κόσμο που να σκέφτονται το ίδιο με μας. Σαν να υπάρχουν αγορές εργασίας-παράδεισοι, χωρίς ανέργους, έτοιμες να μας δεχτούν εμάς και τις φιλοδοξίες μας, τα πτυχία μας, τα αγγλικά,τα γαλλικά και τα γερμανικά μας, έτοιμες να μας προσφέρουν καριέρες και προοπτικές.

Να φύγουμε, το καταλαβαίνω, γιατί η κατάσταση σε αυτήν εδώ την έρημη χώρα έχει γίνει αβίωτη. Σαν η κατάσταση να είναι κάτι πέρα από μας, κάτι που συμβαίνει παράλληλα με τη ζωή μας και ενίοτε μας βολεύει, ενίοτε μας ενοχλεί. Σαν να είμαστε ακόμα μικρά παιδιά που τα παίρνει η μαμά απ΄το χέρι και τους δείχνει τη ζωή όπως ο μαγαζάτορας δείχνει το προϊόν στη βιτρίνα. Σαν η ζωή να είναι αντικείμενο επιλογής και όχι δυναμική διαδικασία. Σαν η ζωή να είναι όπως τα πακέτα προσφορών. Διάλεξε τώρα το πακέτο που σου ταιριάζει καλύτερα. Τη πιο συμφέρουσα προσφορά. Και βέβαια σαν η ζωή εκεί έξω μακριά να έχει υπογράψει συμβόλαιο με την ιστορία πως θα είναι πάντα ασφαλής, οι μισθοί πάντα υψηλοί, το επίπεδο της πάντα πολιτισμένο.

Να φύγουμε γιατί δεν αντέχουμε άλλο τα βλέμματα των γνωστών που κοιτάν με πονηριά και απορία. Γιατί δεν αντέχεται άλλο η ερώτηση “μα καλά αφού ήσουν έξω γιατί δεν έμεινες εκεί?” Ως γνωστών το “έξω” είναι κάτι ενιαίο, μία χώρα, ένας νόμος, και βέβαια κάτι που σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερο από το “μέσα”. Είχα και εγώ τη τιμή σε πολλές περιπτώσεις στη ζωή μου, να χαρακτηριστώ έξυπνος από φίλους και γνωστούς. Η ερώτηση όμως “γιατί δεν έμεινες έξω” γίνεται πάντα με το βλέμμα ενός προβληματισμένου προς ένα ηλίθιο. Γλιτώνεις μια, δυο, τρεις, τη τέταρτη δε το γλιτώνεις, αισθάνεσαι ηλίθιος. Λες “δε μπορεί, κάτι λάθος κάνω, κάτι δε συμβαίνει καλά με μένα, κάτι βασικό δεν έχω καταλάβει καλά” Και ειδικά όταν έχεις και δυο πτυχία που λέει ο λόγος, η πιθανότητα να είσαι ηλίθιος πονάει πιο πολύ.

Να φύγουμε ρε παιδί μου, εντάξει, γιατί αυτός ο τόπος αποπνέει μιζέρια. Γιατί εμείς είμαστε νέοι, ωραίοι, αισιόδοξοι, πρόμινεντ, και δε το σηκώνουμε το κλίμα της κατάθλιψης. Είμαστε φτιαγμένοι για τα μεγάλα και όχι τα μικρά και μίζερα ετούτου εδώ του τόπου. Είμαστε κοσμοπολίτες και ξέρουμε να υιοθετούμε πολλές κουλτούρες, να διαβάζουμε πολλούς πολιτισμούς, να κριτικάρουμε μουσικά και αρχιτεκτονικά ρεύματα. Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων που λένε και τα βδομαδιάτικα έντυπα που μας ενημερώνουν για τα πιο ψαγμένα στέκια της πόλης.

Να φύγουμε δηλαδή γιατί η ντόπια αγορά δε μας απορροφά,γιατί έχουμε γίνει αφόρητοι ακόμα και σ’αυτούς που μας αγαπάνε, και είναι προτιμότερο η παρέα και η οικογένεια να προσμένει και να ελπίζει στην επιστροφή μας από τα εξωτερικά από το να υπομένει και να πήζει από την ανεργία μας στα εσωτερικά. Αυτό ναι. Αυτό είναι ένας λόγος.

φώτο από το μπλόγκ 30χρονου διαδηλωτή που χαροπαλεύει.

Read Full Post »