Feeds:
Posts
Comments

Archive for October, 2011

Δε βρέχει.

Αυτή είναι η Ελλάδα Γιώργο.  Θλιβερές μειοψηφίες που καπελώνουν τους αγώνες και αμαυρώνουν τις παρελάσεις. Αριστεροί κοντζαμάνηδες που ζητάν να πεινάσει ο λαός και να σημαδεύεται κάθε πορεία από αίμα. Δυνάμεις της συντήρησης που φράζουν τις μεταρρυθμίσεις, κρατικοδίαιτοι αντιευρωπαϊστές με κοινοτικά κονδύλια. Προβοκάτορες μπάχαλοι σε κάθε πορεία που λειτουργούν σαν διασπαστές των αγώνων. Συντεχνίες που έγκωσαν τόσα χρόνια με τις επιδοτήσεις σε ένα ξέφρενο πάρτι δανεισμού και πλαστής ευδαιμονίας απαξιώνοντας κάθε παραγωγική και δημιουργική δύναμη στο τόπο. Λαϊκιστές που κάνουν μόνο εύκολη κριτική και δε σέβονται τους θεσμούς. Ανατολικορθόδοξοι που δε δέχονται τη πολιτισμένη Ευρώπη, ραντιέρηδες, καιροσκόποι, παρασιτικοί επιχειρηματίες και αμόρφωτοι πλασιέδες της δραχμής.

Δε σε εξέλεξαν όμως αυτοί εσένα Γιώργο. Εσένα σε φέραν στη κυβέρνηση οι νοήμονες. Οι συνετοί. Οι ψύχραιμοι. Οι διαφωτιστές. Οι άνθρωποι της λογικής.

Μη κάνεις πίσω Γιώργο. Μη φύγεις σαν το κλέφτη όπως ο καρντάσης δυο Οκτώβρηδες πριν. Μην αφήσεις να εκπνεύσει ο μεταρρυθμιστικός οίστρος όπως δέκα χρόνια πριν με το ασφαλιστικό. Μη χαριστείς στις Βάσες και τους Λιντζέρηδες αυτού του κόσμου. Μη κιοτέψεις μπροστά στους Μπαλασόπουλους, τους Φωτόπουλους, τους Θύμιους.

Γιατί ποιος θα αναλάβει τότε Γιώργο; Μακεδονομάχοι του 1990, βουλγαροκτόνοι, τουρκοφάγοι, ψωμιάδηδες και τσιπραίο- αλαβάνοι αποτελούν την εναλλακτική  πρόταση ηγεμονίας και το νέο συνασπισμό εξουσίας στην σημερινή Ελλάδα. Μην αφήσεις την Ελλάδα σ’αυτούς Γιώργο. Δε το θέλουν οι Έλληνες. Δε το θέλουν οι άνθρωποι του μόχθου. Δε το θέλουν οι πολίτες με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου.

Η χώρα είναι σε κρίσιμο σημείο Γιώργο. Ο Ελληνισμός δεν αντέχει άλλους τυχοδιώκτες στο τιμόνι της πατρίδας.

Μην ακούς τις φωνές που ζητούν εκλογές τώρα Γιώργο. Άκου τη φωνή της συνείδησης. Άκου τη φωνή του Συντάγματος που θέλει τη κάθε κυβέρνηση να τελειώνει τη θητεία της στα τέσσερα. Στα τέσσερα να τη τελειώσεις και εσύ Γιώργο. Όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι μεταρρυθμίσεις και έχουν γίνει οι διαρθρωτικές αλλαγές.  Όταν θα έχει αλλάξει η χώρα προς το ολοκληρωτικά καλύτερο όπως συμβαίνει 2 χρόνια τώρα.

Μην ακούς τους νέους που φεύγουν για άλλες χώρες. Τεμπέληδες που δε λένε να κουραστούν λίγο παραπάνω για να φτιάξουν την νέα Ελλάδα είναι. Κακομαθημένοι που θέλουν να βγάλουν πιο πολλά λεφτά. Πιο πολλά από αυτά που αξίζουν. Μην ακούς τις γυναίκες που διαμαρτύρονται πως δε μπορούν να μεγαλώσουν παιδιά στη χώρα αυτή. Βολεμένες αργόμισθες είναι όλες που περίμεναν να πάρουν σύνταξη στα 45. Μην ακούς τους συνταξιούχους που δε τα βγάζουν πέρα με 650 ευρώ. Κρύβουν τα λεφτά κάτω απ το μαξιλάρι και τα ακουμπάνε στο παγκάρι της εκκλησίας. Μην ακούς όσους μιλάνε για ανεργία.  Παίρνουν και το χαρτζιλίκι από τον ΟΑΕΔ κάνουν και μια μαύρη δουλειά παράλληλα σε καμιά καφετέρια και μια χαρά τα βγάζουν πέρα. Και δε πληρώνουν βέβαια και τα ασφαλιστικά ταμεία για αυτό και καταρρέουν. Αυτοί που έφεραν την Ελλάδα σε αυτό το χάλι σου λένε να φύγεις Γιώργο, αυτοί που τα φάγαν όλοι μαζί. Γι’αυτό μη τους ακούς.

Μη κάνεις πίσω Γιώργο. Μην ενδώσεις σε πιέσεις γιαλαντζί εκπροσώπων της κοινωνίας. Η χώρα πρέπει να μάθει να ζει με αυτά που παράγει. Και η Ευρώπη θα τη βοηθήσει με αυτά που παράγει. Η χώρα πρέπει να απαλλαχτεί από τη καταστροφική κουλτούρα της μεταπολίτευσης. Να περάσει σε μια νέα, ένδοξη σελίδα της ιστορίας της, αναπτυξιακά συγκεκριμένη, ενάρετη και κοινωνικά δίκαιη όπως το πρότυπο που έχεις μόνο εσύ στο μυαλό σου Γιώργο.

Όχι τώρα Γιώργο. Όχι τώρα που εξασφάλισες χρηματοδότηση για τα επόμενα 10 χρόνια. Όχι τώρα που έβγαλες τη πατρίδα από τη βάσανο των αγορών και των σπεκουλαδόρων. Όχι τώρα που ελάφρυνες τον λαό από το δυσβάσταχτο χρέος. Όχι τώρα που ανακτήθηκε η εμπιστοσύνη των άλλων χωρών προς την Ελλάδα. Όχι τώρα που το κράτος άρχισε να λειτουργεί καλύτερα. Όχι τώρα που η οικονομία θα αξιοποιήσει κάθε εστία ανάπτυξης και θα ανακάμψει. Όχι τώρα που η κοινωνία βλέπει φως στην άκρη του τούνελ. Όχι τώρα που οι θυσίες πιάνουν τόπο.

Δε βρέχει Γιώργο.

Read Full Post »

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μετάφραση του The Greek public debt misery: the right cure should follow the right diagnosis που εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Bruegel εν όψη της Συνόδου κορυφής. Οι πέντε άξονες που έθεσε προ ημερών ο πρωθυπουργός θα ανακαλύψει κανείς ότι είναι και προυποθέσεις που θέτει η τρόικα ώστε να μην επεκταθεί η Ελληνική κρίση σε άλλα κράτη, μάταια βέβαια, αλλά όπως και να έχει τους στόχους τους έχει πετύχει και τους έχουν συμφωνήσει πρίν τη Σύνοδο οπότε γυρνώντας θα μπορεί να παρουσιάζει εαυτόν ως νικητή με τις αποφάσεις άλλων. Αυτό που ποτέ δε θα μας πει είναι αν απετράπει το ενδεχόμενο χρεοκοπίας, αν και πότε θα βγεί η Ελλάδα στις αγορές, και πόσο ακόμα έχασε η Ελλάδα την κυριαρχία της στην άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής. Επίσης ο αναγνώστης θα ανακαλύψει πως η τρόικα στην Ελλάδα κρατά διπλά βιβλία (!) και η ενημέρωση σχετικά με τις προοπτικές της Ελλάδας βάσει της γνώμης των επιτηριτών είναι ανύπαρκτη.

=======================

Σε αντίθεση με τα ανακοινωθέντα της τρόικα της 11ης Οκτωβρίου, διέρρευσε απόρρητη ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους από την τρόικα  (με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου) και οι προοπτικές που περιγράφονταν ήταν καταστροφικές, προβλέποντας το ελληνικό δημόσιο χρέος να κορυφωθεί στο 186 τοις εκατό του ΑΕΠ το 2013 και να παραμείνει πάνω από 150 τοις εκατό, ακόμη και το 2020. Η πρόσβαση στις  αγορές είναι απίθανο να αποκατασταθεί πριν από το 2021. Ως εκ τούτου, χωρίς μια σημαντική μείωση του ιδιωτικού χρέους, η  δημόσια χρηματοδότηση θα χρειαστεί να φθάσει τα  € 362 δισεκατομμύρια μέχρι το 2020. Και αυτή είναι η μόνο η αρχική τιμή. Με  μειωμένη ανάπτυξη, και χαμηλά έσοδα από ιδιωτικοποιήσειςμ η δυναμική του χρέους θα είναι ακόμη χειρότερη.

Κατ’ ουσία,  η εμπιστευτική ανάλυση της τρόικας έχει υιοθετήσει την άποψη ότι υπάρχουν δύο τρόποι αντιμετώπισης του ελληνικό δημόσιου χρέους: κοινωνικοποίηση του χρέους, δηλαδή επίσημο δανεισμό με πολύ χαμηλό επιτόκιο για δεκαετίες, ή τη σημαντική μείωση του ιδιωτικού χρέους (σύνολικό χρέος βάσει οόλόγοων+τόκοι αλλά χωρίς το χρέος τ ν ταμείων).  Αυτή είναι μια σημαντική αλλαγή σε σχέση με την τέταρτη αναθεώρηση, η οποία έληξε στις 2 Ιουνίου.

Οι τρέχουσες συζητήσεις καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχει ιδιάθεση για  περεταίρω κοινωνικοποίηση του ελληνικού χρέους οπότε το πραγματικό ερώτημα είναι πότε και πώς θα οργανωθεί η μείωση του χρέους που βρίσκεται στα χέρια των τραπεζών.
Η  ανάγκη έχει αυξηθεί, επειδή η απώλειες των τραπεζών έχουν επιταχυνθεί. Οι καταθέσεις στην Ελλάδα που εγγυάται η ελληνική κυβέρνηση αμφησβητούνται από τους ξένους επενδυτές μιας και η χώρα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο χρεωκοπίας. Η συνεχιζώμενη απώλεια ρευστότητας όμως θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ακόμη βαθύτερη οικονομική κρίση.  Για αυτό απαιτείται  μια άμεση και, τέλος, μια αξιόπιστη λύση που να στηρίξει τις ελληνικές τράπεζες και να επιτευχθεί μια βιώσιμη τροχιά δημόσιο χρέος βάσει εύλογων παραδοχών.
Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς. Οι περισσότεροι πολιτικοί φαίνεται να επιμένουν ότι η μείωση του χρέους θα πρέπει να είναι “εθελοντική”, επειδή τα τρείς σημαντικοί  φόβοι συνδέονται με την “αναγκαστική” μείωση:

(1) θα αποτελούσε ένα πιστωτικό γεγονός, (2) θα δημιουργήσει προηγούμενο σε άλλες χώρες της ευρωζώνης που ενδέχεται να επιθυμούν να ακολουθήσουν, και (3) θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή επέκταση της “μόλυνσης” σε όλη τη ζώνη του ευρώ.

Ωστόσο, δεν πρέπει να γελιόμαστε ότι η μείωση του χρέους με τον τίτλο «εθελοντική» θα μας σώσει από αυτές τις ανησυχίες. Όσον αφορά το πρώτο, όταν το κούρεμα είναι τόσο υψηλό όπως συζητήθηκε, δηλαδή 50-60 τοις εκατό, και η συμφωνία ,  αποτέλεσμα  υπό την απειλή της πτώχευσης, η Διεθνής Ένωση  Swaps και Παραγώγων (ISDA, η οποία αποφασίζει για την ενεργοποίηση CDS) μπορεί να θεωρήσει  ότι δεν ήταν καθαρά εθελοντική.

Όσον αφορά το δεύτερο φόβο, υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι πίσω από το ελληνικό κούρεμα: το δημόσιο χρέος είναι πάρα πολύ υψηλό και, χωρίς σημαντική μείωση του χρέους, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την πρόσβαση στις αγορές για τουλάχιστον μια δεκαετία.  Η Ελλάδα έχει φτάσει σε αυτή τη κατάσταση μετά από μεγάλη ταλαιπωρία και βλέποντας την κυριαρχία της κυβέρνησής της έχει περιοριστεί με πολλούς τρόπους. Ακόμα και μετά από μια χρεοκοπία, η χώρα θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες.  Δεν υπάρχει άλλη χώρα της ζώνης του ευρώ με παρόμοια διαρθρωτικά προλήματα, και είναι πολύ απίθανο  άλλες χώρες να ήθελαν να ακολουθήσουν αυτήν την σκληρή διαδρομή.
Ο πιο σοβαρός φόβος είναι ο τρίτος – αλλά και πάλι, είτε το κούρεμα γύρω στο 60% θα γίνει εθελοντικά  είτε  ως αποτέλεσμα εξαναγκασμού οι επενδυτές σε ελληνικά κρατικά ομόλογα θα έχουν υποστεί μια τεράστια απώλεια.

Το σχέδιο λοπόν έχει ως εξής:

Το υψος πάντως του ποσοστού κουρέματος καλό θα ήταν να αποφασιστεί από μια τεχνική επιτροπή και όχι από τους πολιτικούς, όπως επίσης θα πρέπει να δίνει την εντύπωση της μιας και τελειωτικής λύσης και δεν θα πρέπει να αναθεωρηθεί αργότερα. Το ποσοστό θα πρέπει να είναι φυσικά όσο το δυνατόν μικρότερο, αλλά αρκετά υψηλό ώστε να διασφαλιστεί ότι η πρόσβαση στην αγορά θα αποκατασταθεί μέσα σε λίγα χρόνια.. Ως εκ τούτου, οι πολιτικοί δεν θα πρέπει να επενδύσουν πάρα πολύ χρόνο στο σχεδιασμό για «εθελοντικά» συστήματα. Υπάρχουν πιο πιεστικά ζητήματα: (1) την εξεύρεση της κατάλληλης ρυθμό μείωσης του χρέους, (2) να σταματήσει η αιμοραγία των τραπεζών και να επιτευχθεί η  διασφάλισή τους, και (3) στον περιορισμό της μετάδοσης.
Το δεύτερο ζήτημα που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί δίνοντας ένα είδος εγγύησης στις τράπεζες της ζώνης του ευρώ για τις ελληνικές τραπεζικές καταθέσεις -και  σε σύντομο χρονικό διάστημα το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό αυτό.

Θα μπορούσε να μετατραπεί αργότερα σε ένα πανευρωπαικό σύστημα εγγυήσεων καταθέσεων για τη ζώνη του ευρώ , το οποίο είναι απολύτως απαραίτητα ούτως ή άλλως. Η απώλεια ρευστότητας  θα μπορούσε επίσης να μειωθεί με μια πιο σθεναρή άρνηση μιας ενδεχόμενης ελληνικής εξόδου από την ζώνη του ευρώ, μιας εξόδου όμως που  θα φέρει  την Ελλάδα σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ό, τι μια χρεοκοπία στο εσωτερικό της ζώνης του ευρώ. Τα κεφάλαια των περισσότερων ελληνικών τραπεζών θα εξουδετερωθούν  από το κούρεμα και ως εκ τούτου αυτές οι τράπεζες θα χρειαστούν πολλά νέα κεφάλαια που η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να παρέχει.  Και πάλι, στη σημερινή επείγουσα κατάσταση του το  EFSF  θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για ένα νέο δάνειο προς την ελληνική κυβέρνηση.  Στην ουσία, αυτό θα οδηγήσει στην εθνικοποίηση των τραπεζών. Οι  απώλειες των τραπεζών μπορεί να ξεπεράσουν τα αναμενόμενα ειδικά αν η ύφεση εμβαθύνει οπότε μετά από μια σειρά εξυγιάνσεων, αναδιαρθρώσεων και συγχωνεύσεων θα εξαγοραστούν από μεγαλύτερα Ευρωπαικά Πιστωτικά Ιδρύματα . Η αναγκαία ρευστότητα θα πρέπει να τους παρασχεθεί από ένα ανεξάρτητο όργανο που θα δημιουργηθεί για αυτό το λόγο.

Ο περιορισμός της μετάδοσης είναι ίσως το πιο δύσκολο έργο. Ενώ, για παράδειγμα, η ιταλική δημοσιονομική κατάσταση είναι βιώσιμη, ακόμη και στα σημερινά επίπεδα δανεισμού,  δεν μπορεί να είναι βιώσιμη σε ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο. Οι επενδυτές, γνωρίζοντας ότι θα μπορούσε να προκύψει αυτή η δυσμενής κατάσταση , θα  αποφύγουν το ιταλικό χρέος, αν δουν ότι η Ελλάδα τελικά χρεοκόπησε , παρά τον ανυπολόγιστο αριθμό υποσχέσεων προς το αντίθετο  κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών.

Ο κίνδυνος μιας τέτοιας μετάδοσης θα είναι υψηλότερος εάν η σημερινή σύνοδος κορυφής της ΕΕ  δεν βρεί επαρκείς λύσεις για την ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος της ζώνης του ευρώ και δεν κάνει το μηχανισμό αποτροπής πιο αποτελεσματικό.

Οι πρώτες γραμμές άμυνας, φυσικά, πρέπει να είναι η υιοθέτηση και εφαρμογή των πιο αξιόπιστων διαρθρωτικών και φορολογικών μεταρρυθμίσεων στην Ιταλία και ο σχεδιασμός αξιόπιστων τεστ αντοχής για τις τράπεζα σε όλη ζώνη του ευρώ – ακόμα και αν η ορθή εκτέλεση αυτών πάρει πεσρισσότερο χρόνο από την προσπάθεια αντιμετώπισης του Ελληνικού χρέους.

Ως εκ τούτου, τα υπόλοιπα στοιχεία του πακέτου που βρίσκεται υπό συζήτηση είναι επίσης ζωτικής σημασίας. Είναι πράγματι ώρα να σχεδιάσουμε ένα πακέτο που είναι περιεκτικό, όχι μόνο στο όνομα.

Read Full Post »

κλίκ για μεγαλύτερη ανάλυση της εικόνας εδώ.

Έκανα μια μετάφραση ενός κειμένου που θεώρησα σημαντικό ως προς την ανάδειξη των σεναρίων που συζητούνται για το μέλλον της Ευρωζώνης εδώ στις Βρυξέλλες. Δυστυχώς η λογική του μονεταρισμού ακόμα και τώρα είναι κρατούσα, και ο αναλυτής προσπαθεί να περιοριστεί στην οικονομική ανάλυση αλλά δε του βγαίνει. Αναδεικνύεται ο ανταγωνισμός μεταξύ ευρωπαϊκού βορρά και νότου και ο ρόλος της Γερμανίας.  Το κείμενο υπογράφει ο Jean Pisani- Ferry, διευθυντής του Ινστιτούτου Bruegel στις Βρυξέλλες.

====

Η συνεχής ανάκαμψη της Ελληνικής κρίσης κρύβει μια ανησυχητική εξέλιξη ορατή στην ευρωζώνη ήδη από το καλοκαίρι: οι απαρχές μιας διαδικασίας του κατακερματισμού είναι όλο και πιο αισθητές.

Το πρώτο σημάδι είναι ότι οι τράπεζες είναι και πάλι διστακτικές να δανείσουν η μία στην άλλη. Από τον Ιούλιο η διαφορά απόδοσης  (spread ) μεταξύ του ρυθμού με τον οποίο δανείζονται μεταξύ τους και ο μηδενικός συντελεστής κινδύνου (zero risk rate) είναι αυξανόμενη. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με ρευστότητα, όλο και περισσότερο προτιμούν να καταθέσουν τα μετρητά τους στην ΕΚΤ, η οποία είχε  επανενεργοποιήσει τις άμεσες διαδικασίες δανεισμού προς τις τράπεζες. Αυτό περιγράφει μια όμοια κατάσταση – αν και σε αυτό το στάδιο λιγότερο οξεία – από ό, τι κατά την κρίση του 2007-08. Η ένταση είναι εμφανής, και αυτή τη φορά έχει εσωτερική προέλευση. Στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη η διατραπεζική αγορά εξακολουθεί να λειτουργεί κανονικά.

Το δεύτερο σημείο είναι πως η ίδια διασυνοριακή τράπεζα τυχαίνει να χρεώνει  υψηλότερα επιτόκια για τις επιχειρήσεις στη νότια Ευρώπη από ό, τι για παρόμοιες επιχειρήσεις στη βόρεια Ευρώπη. Αυτή η τακτική προσβάλει τον πυρήνα της (ιδέας της) ενιαίας αγοράς, και  κάνει την κατάσταση για τις οικονομίες που πλήττονται από κρίση ακόμη χειρότερη. Αντί να  καταπολεμήσουν αυτή τη τάση, οι μηχανισμοί εποπτείας των Βόρειων τραπεζών της Ευρώπης, τη μεγενθύνουν βάζοντας περιορισμούς στην έκθεση των τραπεζών τους προς τη νότια Ευρώπη.

Το τρίτο σημείο είναι ότι, στα μάτια των διεθνών επενδυτών, τα κρατικά ομόλογα της νότιας Ευρώπης δεν ανήκουν πλέον στην ίδια κατηγορία αξιοπιστίας με αυτά της Βόρειας Ευρώπης. Δεν πρόκειται για μια περίπτωση  εκττίμησης κινδύνου εύκολα αναστρέψιμη. Σηματοδοτεί μια βαθύτερη αλλαγή νοοτροπίας. Αν συνεχίσει να επηρεάζει τη (συμπεριφορά στη) χορήγηση δανείων σε χώρες του νότου, θα βλάψει τη φερεγγυότητα τους και την οικονομική τους  ανάκαμψη.

Στις παραπάνω εξελίξεις είναι που θα πρέπει να επικεντρωθούνε για να εξετάσουμε τις προτεινόμενες απαντήσεις κρίση που έχουν προκύψει και είναι υπό συζήτηση. Το βασικό ζήτημα δεν αφορά  τη μεταρρύθμιση της επιτήρησης, ούτε την ενίσχυση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού μηχανισμού. Οι δύο αυτές αποφάσεις, οι οποίες είναι στο στάδιο της έγκρισης, είναι ευπρόσδεκτες, αλλά δεν αγγίζουντην καρδιά του προβλήματος. Το βασικό ζήτημα είναι το σύνολο των αρχών που θα στηρίξουν την οικοδόμηση μιας πιο έντονης νομισματικής ένωσης.

Η κύρια αιτία του υφέρποντος κατακερματισμού που παρατηρείται, είναι η αμοιβαία εξάρτηση των τραπεζών και των κυβερνήσεων. Στην Ευρωζώνη οι τράπεζες είναι ευάλωτες σε δημόσιο χρέος, επειδή έχουν στην κατοχή τους πολλά δημόσια χαρτιά (ομόλογα), που συχνά έχει εκδοθεί από τη χώρα καταγωγής τους, και οι κυβερνήσεις είναι ευάλωτες σε μια  τραπεζική κρίση επειδή είναι υπεύθυνες για τη διάσωση των εθνικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Κάθε επεισόδιο στην κρίση δείχνει πόσο αυτή η αλληλεξάρτηση αποτελεί πηγή αστάθειας.

Υπάρχουν τρεις πιθανές απαντήσεις σε αυτή τη συγκυρία. Η πρώτη βασίζεται στην παρέμβαση της ΕΚΤ στη περίπτωση απειλής κατάρρευσης στην αγορά δημοσίων χρεών. Η δημοσιονομική κατάσταση του Ηνωμένου Βασιλείου είναι χειρότερη από εκείνη της Ισπανίας, αλλά η βεβαιότητα ότι η Τράπεζα της Αγγλίας θα φροντίσει να αποφευχθεί η κερδοσκοπία εις βάρος του Ηνωμένου Βασιλείου (με πρόσχημα το δημόσιο χρέος) επαρκεί για να καθησυχάσει τους επενδυτές. Στην Ευρωζώνη η ΕΚΤ δεν έχει εξοπλιστεί με αυτή τη δυνατότητα. Έπεξε αυτό το ρόλο με την Ιταλία και την Ισπανία, αλλά έρχεται αντιμέτωπη με σθεναρές αντιστάσεις, και πιθανότα δεν θα συνεχιστεί να παίζει το ρόλο για πολύ ακόμη. Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης μπορεί να διαδραματίσει έναν παρόμοιο ρόλο, αλλά και η δική του δυνατότητα παρέμβασης είναι περιορισμένη.

Όσο για την αλλαγή των αρμοδιοτήτων της ΕΚΤ, αυτό δεν θα γινόταν αποδεκτό από τη Γερμανία, έστω και για συνταγματικούς λόγους.

Η δεύτερη απάντηση συνίσταται στην ενίσχυση των τραπεζών μέσω αύξησης κεφαλαίου και την άρση των διαχωριστικών τοίχων μεταξύ των εθνικών τραπεζικών συστημάτων, ώστε να σταματήσει η υπερβολική έκθεση τους σε χρεοκοπία. Η Ευρωζώνη θα ήταν πιο υγιής με ένα τραπεζικό σύστημα που να χαρακτηρίζεται από επάρκεια κεφαλαίων, το οποίο να κατέχει ομόλογα διαφόρων χωρών και εξοπλισμένο με κοινοτική επιτήρηση και ασφάλεια καταθέσεων. Ωστόσο, υπάρχει ο φόβος, οι ευρωπαίοι ηγέτες να μην αποδεχτούν πλήρως ένα τέτοιο σχέδιο αφού δεν προτίθενται να αποκυρήξουν τους εθνικούς πρωταθλητές οι οποίοι έχουν πρόσβαση σε προνομιακούς επενδυτές. Σύντομα θα φανούν οι προθέσεις τους, όταν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών γίνουν γνωστές.

Η τρίτη απάντηση βρίσκεται στη μείωση των κινδύνων του δημόσιου χρέους, μέσω ενός συστήματος επιτήρησης και τις αμοιβαίων εγγυήσεων μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης. Αυτή είναι η δημοσιονομική ένωση, της οποίας η πληρέστερη μορφή βρίσκεται στην έκδοση ευρωομολόγων, σε συνδυασμό με την εκ των προτέρων έλεγχο της εξέλιξης του δημόσιου χρέους. Αυτό αποτελεί μια πολύ σκληρή πολιτική επιλογή τόσο για τις χώρες που θα είναι εγγυητές και εκείνες που θα ήταν «υπεύθυνες για τους εγγυητές». Αλλά πιθανότατα πρόκειται για τον πιο πρακτικό τρόπο να εξελιχθούν ομαλά τα πράγματα σε σχέση με τις υπόλοιπες δυο απαντήσεις.

Αυτές οι τρεις απαντήσεις είναι και εν μέρει συμπληρωματικές. Ακόμα και αν ενστερνιστούμε μία από αυτές θα είναι ένα θετικό σημάδι. Το χειρότερο θα ήταν σαφώς να γίνουν ελάχιστα και μίζερα να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί, αλλά δεν μπορεί δυστυχώς και να αποκλειστεί εντελώς

======

Το αυθεντικό κείμενο, υπό το τίτλο “Πως να σταματήσουμε το κατακερματισμό στην Ευρωζώνη” στο λίνκ εδώ.

======

Σε ξεκάθαρα πιο δημοσιογραφική γλώσσα, ο guardian περιγράφει τα 3 σενάρια για την ευρωζώνη μετά τη συνάντηση Μέρκελ-Σαρκοζύ, καταδεικνύοντας ότι η ελεγχώμενη χρεοκοπία για την Ελλάδα έχει ξεκικήσει και τα υπόλοιπα κράτη θα πρέπει να θωρακίσουν τις τράπεζές τους ώστε η “μόλυνση” να μη μεταδοθεί. Το μετέφρασα και αυτό.

=====

3 Σενάρια.

• Το αναβλητικό. Η Μέρκελ έχει επανειλημμένα πει ότι θέλει να περιμένει μέχρι την δημιουργία ενός νέου μηχανισμού διάσωσης του ευρώ το 2013 – το λεγόμενο ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας – πριν από την επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης. Έτσι, η επιλογή θα είναι να διατηρηθεί αυτή η τρέχουσα συντηρητική πορεία και να ελπίζουμε για μια καλύτερη στιγμή στο μέλλον όπου θα καταφέρει να «μαλακώσει» περισσότερο το γερμανικό κοινό να προσφέρει χείρα βοηθείας στους νοτιοευρωπαίους. Πιθανότητα: 1 / 5

• Το επισκευαστικό (για τις τράπεζες).  Τη τελευταία εβδομάδα στο επίκεντρο κρίσης βρέθηκαν οι τράπεζες της Ευρώπης για αυτό και τόσο η Μέρκελ όσοκαι ο Σαρκοζί  έχουν συμφωνήσει ένα σχέδιο για την ανακεφαλαιοποίηση τους. Οι εξετάσεις για τις τράπεζες (stress tests)  το καλοκαίρι αποδείχθηκαν μια αποτυχία μετά την κατάρρευση της γαλλο-βελγική τράπεζας Dexia και την υποβάθμιση δεκάδων άλλων. Ένα πιθανό παν-ευρωζωνικό πακέτο διάσωσης € 200 δις  έχει προταθεί για να βοηθήσει τις τράπεζες να απορροφήσουν τις απώλειες που θα προκύψουν από μια ελεγχόμενη ελληνική χρεοκωπία , επιτρέποντάς τους να ανοικοδομηθούν (εξυγιανθούν) και να προχωρήσουν. Πιθανότητα: 4 / 5

• Το σενάριο «Σοκ και δέος»  Οι ΗΠΑ και η Βρετανία έχουν ζητήσει την ευρωζώνη να τελειώνει με το πρόβλημα,  με μια τεράστια επέκταση του ταμείου διάσωσης – το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας – να οπλιστεί δηλαδή με 2 τριεσεκατομμύρια € ή 3 σε σχέση με τα σημερινά € 440 δισ.. Η τακτική αυτή που ισοδυναμεί με το στρατιωτικής υφής «σοκ και δέος» θα καθησυχάσει τις αγορές, θα ρίξει ένα τείχος προστασίας γύρω από τις πιο αδύναμες χώρες του ευρώ και θα εξασφαλίσει ότι οι πιθανότητες μετάδοσης της Ελληνικής κρίσης δεν θα εξαπλώθούν στην Ιταλία και την Ισπανία. Πιθανότητα: 2 / 5

====

Το ρεπορτάζ του guardian στην αυθεντική του μορφή, εδώ.

====

‘Ολα αυτά βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, γίνονται μάταια για να αποφευχθεί ο λεγόμενος χρηματοπιστωτικός πανικός, το οποίο ψύχραιμα και διεξοδικά αναλύει ο αγαπημένος Paulus Petrocapus στο λίνκ εδώ.

Read Full Post »