Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2011

Δόθηκε χρόνος και υπομονή στην εγχώρια κειμενογραφία αλλά ο διαχειριστής αυτού του ιστολογίου δεν κατάφερε να ανασύρει από τη δεξαμενή του διαδικτύου κείμενο κυβερνητικού παράγοντα κατά προτίμηση εκ των πρωταγωνιστών της επιχείρησης διάσωσης που να καταδικάζει τα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας που ο ίδιος εισήγαγε,  ως εξοντωτικά για τη κοινωνία.  Ας είναι. Το μαργαριτάρι της λογοτεχνίας θα το αναμένουμε με το νέο έτος όπου και το πολυπόθητο πλεόνασμα.

Με βασανιστικούς μαθηματικούς υπολογισμούς έγινε η προσπάθεια να εντοπιστεί χρονικά η εμφάνισή του. Μια πιο γενναία μείωση του ύψους του δημοσίου χρέους, ένα πιο γενναίο πρόγραμμα περικοπής δημοσίων δαπανών που θα απαλλάσσει πλέον τη πατρίδα από τα περιττά βάρη της διατήρησης της δημόσιας υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης, ταυτόχρονα με μια τεράστια ώθηση που θα δώσει στις εξαγωγές και το τουρισμό ένα νέο υποτιμημένο νόμισμα. Όλα αυτά μαζί θα δώσουν τη δυνατότητα στο νέο χρέος μας να θεωρηθεί βιώσιμο και στο προϋπολογισμό μας να βρεθεί ισοσκελισμένος. Και κάπως έτσι η Ελλάδα θα διατηρήσει τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή οικογένεια προσφέροντας της το θέαμα της αέναης θυσίας που απαιτεί ο λαός της.

Ταυτόχρονα με τη θυσία της Ελλάδας, θυσιαζόμενος με τη σειρά του,  ο υπόλοιπος ευρωπαϊκός λαός θα ανακαλύπτει πόσο μάταιος ήταν ο ανταγωνισμός στον οποίο τον ανάγκασαν θαρραλέα να συμμετάσχει ανακυκλώνοντας στερεότυπα για μικρά γουρουνάκια και υπερεντατικά εργαζόμενους προτεστάντες μέρμηγκες.

Με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, αυτόν που γεμίζει τον διαχειριστή όταν τα διαβάζει και τα συλλέγει, παρατίθενται παρακάτω, τα πιο αντιπροσωπευτικά, περιεκτικά και επιμορφωτικά κείμενα που συνέλεξε κατά τη χρονιά που πέρασε, όχι μόνο για τη κρίση γύρω μας αλλά και για τη κρίση μέσα μας, με την ελπίδα μοναδικέ μου αναγνώστη, να δώσουν και σε σένα αυτή τη δόση διαύγειας που χάρισαν και σε μένα.

1) Ο Αντώνης Λιάκος, με τη ψυχραιμία του ιστορικού και τη γραφή ενός ακαδημαϊκού παρουσιάζει σε ένα εκτενές άρθρο τα αίτια και την εξέλιξη της κρίσης.  Μακράν το πιο περιεκτικό και διαφωτιστικό κείμενο που διάβασα το 2011. “θα πρότεινα να δούμε την κρίση που ξέσπασε το 2008 και συνεχίζεται στις περισσότερες χώρες ως διαδικασία ολοκλήρωσης της απο-αποικιοποίησης, ως η αντίστροφη διαδρομή από εκείνη που έδωσε παγκόσμια υπεροχή στη Δύση πριν από μισή χιλιετία. Ζούμε δηλαδή μια γιγαντιαία κρίση αναπροσαρμογής των οικονομικών και κοινωνικών δεδομένων σε πλανητικό επίπεδο. Τώρα αντιλαμβανόμαστε ότι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι η παιδική χαρά όπου τα παιγνίδια δεν συνεπάγονται μηδενικό άθροισμα. Στην κρίση αυτή αναπροσαρμογής, η οικονομία διαπλέκεται με την ισχύ

2) Το μίσος. Η ρητορική που αναπτύχθηκε από τους περίφημους συμβούλους επικοινωνίας, ίματζ μέηκερς και  ινφλουένσιαλς της κακιάς ώρας προκάλεσε τουλάχιστον εμετό στους ανθρώπους που επιμένουν να τοποθετούνται κριτικά στα γεγονότα. Η πολιτική της απαξίωσης των κοινωνικών κεκτημένων και  χρειαζόταν βέβαια και μια αντίστοιχη ρητορική να  διαχέει την ενοχή για τη παρακμή του σήμερα. “Χθες σε είχαν πασά, σήμερα τράγο αποδιοπομπαίο. Από τις σειρήνες της διαφήμισης ως τις προεκλογικές υποσχέσεις, εκεί έξω σε περίμενε ένας καλύτερος κόσμος, ένας κόσμος που σου ανήκε, που είχε πέσει στα πόδια σου και σε εκλιπαρούσε: «Έλα, πάρε με, αγόρασέ με, κάνε με δικό σου. Με δικαιούσαι». Ίσως για αυτό ακόμη και τις συναισθηματικές σου ματαιώσεις δεν τις αντιμετώπιζες με συντριβή, αλλά με αυτοδικαίωση: «Πώς μπορεί να μη με θέλει πια εμένα; Για να μη με θέλει σημαίνει ότι αυτή δεν άξιζε τον κόπο, αυτή δεν κατάλαβε πόσο ξεχωριστός είμαι, όλοι με θέλουν εμένα, η διαφήμιση με θέλει εμένα, η τράπεζα με με θέλει εμένα, έχω τρόπο εγώ, έχω αξία εγώ, έχω άκρες εγώ». Και να που τώρα βρίσκεσαι να τρως πόρτα όχι μόνο από έναν άνθρωπο, αλλά από την καινούρια αφήγηση της πραγματικότητας στο σύνολό της. Τώρα σε ματαιώνουν και υλικά και ηθικά. Τώρα φεύγει από πάνω σου όλη η προσοχή και πέφτει πάνω σου όλη η ενοχή.“Ο  old-boy κάνει μια σούμα της διαδικτυακής τους παρουσίας για το 2011 περιγράφοντας σε ένα κείμενο το πόσο απελευθερωτικό μπορεί να γίνει το μίσος.

3) “Η λύση στη κρίση. Η λύση στη κρίση”. Λύσεις εδώ, λύσεις εκεί, λύσεις παραπέρα και λύσεις πουθενά. Τον Ιούλιο και ενώ η Αθήνα γκρεμιζόταν με αιτία και αφορμή το “μεσοπρόθεσμο” ο Βενιζέλος ανακοίνωνε νέα μέτρα που έριχναν ραγδαία τα εισοδήματα πολλών εργαζομένων και μη, την ίδια στιγμή που καλούσε τον εφοπλιστικό κόσμο “να συζητήσουν μαζί τρόπους να συνεισφέρουν και αυτοί στη νέα δημοσιονομική προσπάθεια” Ας δούμε όμως χάρη σε ένα κείμενο της Ελευθεροτυπίας που είναι τα λεφτά και που είναι οι λύσεις. “«Το 2010, τα οικονομικά στοιχεία της ελληνικής σημαίας ήταν πολύ ικανοποιητικά. Η ελληνόκτητη ναυτιλία βρέθηκε στη πρώτη θέση διεθνώς αντιπροσωπεύοντας το 14,33 % της παγκόσμιας χωρητικότητας. Η ελληνική σημαία είναι πέμπτη στη διεθνή κατάταξη και πρώτη στην ΕΕ. Το επίτευγμα αυτό είναι αξιοσημείωτο σε ένα έτος αβεβαιότητας για την παγκόσμια ναυτιλία, όπου το παγκόσμιο εμπόριο συρρικνώθηκε κατά 4,50% αγγίζοντας επίπεδα χαμηλότερα του 2007. Στο τέλος Δεκεμβρίου 2010 οι παραγγελίες νεότευκτων πλοίων ελληνικών συμφερόντων ανήλθαν σε 490 πλοία (άνω των 1.000 gt) συνολικής χωρητικότητας 49,15 εκ dwt». Κρίση; Ποια κρίση;” και για το ίδιο ακριβώς θέμα, πιο “δημοσιονομικά” πάλι στην Ελευθεροτυπία ένα χρόνο πριν, το κείμενο με τίτλο “Αχ θάλασσά μου σκοτεινή..”, και τα δυο από την ομάδα του Ιού.

4) Οι νέοι που φεύγουν. Παράλληλα με την εικονική πραγματικότητα που επικρατούσε στο μυαλό του πρώην πρωθυπουργού, και αμέτρητων άλλων που των πλαισίωναν, μια άλλη πραγματικότητα γίνεται κτήμα σχεδόν σε κάθε οικογένεια με παραγωγικό και ανταγωνιστικό δυναμικό. Η φράση “κάθε οικογένεια και ένας εργαζόμενος” πολλούς τους σόκαρε, τον “έλικα” τον έκανε να γράψει ένα πολύ συγκινητικό κείμενο με τίτλο ” Κάθε οικογένεια και ένας μετανάστης“.

5) “Η πυραμίδα της διαφθοράς και η ηθική οργή” Ο Μιχάλης Π. εξηγεί γιατί η ηθικολογία καταλήγει πάντα να διογκώνει την διαφθορά, γιατί το κοινοβούλιο και εν γένει οι θεσμοί ΔΕΝ είναι οι κατεξοχήν υπεύθυνοι για την κατάντια μας, αλλά και πως έχουν καταφέρει διάφορες κοινωνίες να ξεπεράσουν αυτό το καρκίνωμα. Θαυμάσιο κείμενο.

6) “Όχι άλλη ξαπλώστρα”. Το παράθυρο του Παπαχελά βλέπει τα ακριβώς αντίθετα από το δικό μου και το δικό σου και οποιοδήποτε άλλου μπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στο φυσικό πλούτο της χώρας, τη φυσική ομορφιά και τα εν δυνάμει εμπορεύματα. “Εστίες ανάπτυξης” , από το Βυτίο.

7)Η κρίση γύρω μας και η κρίση μέσα μας. “Η κρίση…ο τρόμος“. Κείμενο που σε κάνει να ανατριχιάζεις με την αλήθεια του. Από το τον Απόστολο Φωτιάδη.

8) Στην Ελλάδα υπάρχει μια ομάδα εγκληματιών με καθαρά κολάρα και βρώμικα χέρια. Φεσώνουν το Δημόσιο, παίρνουν επιδοτήσεις, δάνεια που δεν δικαιούνται και πίνουν στην υγειά μας μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης που συστηματικά τους θαυμάζει. Αυτός ο πυρήνας, είναι ο ίδιος ο πυρήνας της εξουσίας. Της εξουσίας που αυτές τις μέρες, δεν αφήνει να δημοσιοποιηθούν τα ονόματα όσων χρωστούν εκατομμύρια στο Δημόσιο. Ο κατάλογος είναι κλειδωμένος στο γραφείο του προέδρου της Βουλής στο όνομα των προσωπικών δεδομένων. Ας ψηφίσουν έναν νόμο που θα άρει την απαγόρευση όπως το έκαναν για τρομοκράτες και για τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Δεν το κάνουν. Γιατί απλώς προστατεύουν τον εαυτό τους, τους συγγενείς και την παρέα τους.  Ο Κώστας Βαξεβάνης, προετοιμάζει το κοινό για τους “μεγαλοοφειλέτες που όλοι αγαπήσαμε“, ένα ρεπορτάζ που κατόπιν πολιτικών παρεμβάσεων “δεν έπαιξ唨. Ευτυχώς υπάρχει το διαδίκτυο.

9) μέρα τη μέρα, σφυρηλατείται η ανθρωπιά μας. Το τυφλό τσιγγανάκι, το ορφανό αγοράκι, το κακοποιημένο κοριτσάκι, οι γονείς με το βαρύ αυτιστικό, το αδελφάκι με τη λευχαιμία, το παιδί που δε θα γυρίσει ποτέ σπίτι του. Πάντα υπάρχει ένας λόγος να είσαι ανάλγητος. Εγώ δε ξέρω κανέναν. Στη δική μου οικογένεια δεν έτυχε να με μεγαλώσουν με μίσος για τον γείτονα, γιατί είναι τεμπέλης, γιατί είναι κάφρος, γιατί είναι βολεμένος δημόσιος υπάλληλος. Πάντα υπάρχει ένας λόγος να μισείς. Εγώ δε ξέρω κανέναν. niemandsrose με λέξεις πρόκες για το “εφεδρικό μίσος” που πλασάρουν τα μίντια στο κόσμο μας.

10)Τώρα που και η γενιά μας απέκτησε το πολιτικό-εθνικό τραύμα της, το 1922, το 1944, το 1974 της, ξέρουμε ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον αυταρχισμό και τη φτώχεια: το ξέρουν όσοι έχασαν τα νιάτα τους μέσα στην Κατοχή και τον Εμφύλιο, μέσα στην Επταετία, το μαθαίνουμε κι εμείς. Κανείς δε θα γλυτώσει. Ο shraosha σου μαυρίζει τη ψυχή μεν, γράφει ωραία δε.

11) Εδώ λοιπόν ήρθε το τέλος. Έχω συλλέξει πολλά άλλα καλογραμμένα και επιμορφωτικά κείμενα τα οποία έχω κατατάξει σε διπλανή στήλη με το τίτλο “Αξιόλογα  Άρθρα”. Και να πω την αλήθεια θα ήθελα η καταμέτρηση να συνεχιστεί για να τα αναδείξω. Γνωρίζοντας όμως τα όρια ανοχής του αναγνώστη θα παραμείνω στα 11. Κλείνω με ένα κείμενο αισιόδοξο. Στο ίδιο μούντ δλδ που είμαι και εγώ τώρα που γράφω. Μπορεί να μην είναι το πλέον περιεκτικό και διαφωτιστικό ως προς το τι μέλλει γενέσθαι κείμενο, να μην είναι δηλαδή το “TEOTWAYKI” και το “TEOTWAYKI η επιστροφή” με τα οποία περιέγραφε τη χρεωκοπία εντός του ευρώ, και όλες του οι προβλέψεις μέχρι στιγμής έχουν βγει αληθινές, αλλά είναι ένα κείμενο του techie chan που αναδεικνύει τη δύναμη που έχουμε όλοι εμείς, οι χειριστές αυτής της χαλασμένης μηχανής και δεν το έχουμε καταλάβει. ” Ας σκεφτούμε μόνο τι σημαίνει η φράση “μοτέρ ισχύος 70 ίππων”. Παρά λοιπόν το γεγονός πως μας ανήκει μια τόσο εκπληκτική δύναμη από άποψη μέσων παραγωγής, αυτά τα μέσα μας φαίνονται στην καλύτερη περίπτωση διακοσμητικά. Τόσο γιατί τα έχουμε αγοράσει σ’ ένα διαφορετικό πλαίσιο (το αυτοκίνητο είναι για να μπλοκάρουμε στην κίνηση προσπαθώντας να πάμε στη δουλειά των 800ευρώ), όσο και γιατί από τον τρόπο που έχουν διαμορφωθεί τη στιγμή της πώλησης δεν είναι πολύ χρήσιμα (πχ τα αυτοκίνητα δεν έχουν κοτσαδόρο).

Καθώς προετοίμαζα αυτή τη συλλογή, έμαθα από τον Μ.Π. και για την αποχώρηση του Κώστα Αρβανίτη από τη “Πρωινή Ενημέρωση”. Έγινε και αυτή μετά τη παρέμβαση του ακατανόμαστου αντιπροέδρου. Αν αντέχεις λίγη ακόμα πολιτική οικονομία μοναδικέ μου αναγνώστη, δε θα σε κουράσω με κείμενο, παρά μόνο με βιντεάκι που στην εκπομπή του ο Γ.Σταθάκης συζητά τα μελλούμενα. Σου υπόσχομαι στα επόμενα πόστ περισσότερη λογοτεχνία και λιγότερους αριθμούς. Σου εύχομαι να αντέξεις τη κρίση αν και δεν αμφιβάλλω, ξέρουμε πια με ποιούς έχουμε μπλέξει, ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε όταν έρθει η ώρα να το κάνουμε.

Καλή δύναμη για το 2012 και

Κατά τ’άλλα, ή ίδια ευχή από μένα και εφέτος όπως πέρσι. Ευτυχισμένο το 2013!

Read Full Post »

Τυχαίνει κάθε πρωί, εδώ στις Βρυξέλλες, βγαίνοντας από το σπίτι για τη δουλειά, να περνάω μπροστά από ένα παιδικό σταθμό. Μανάδες και πατεράδες μεταφέρουν τα παιδιά με καροτσάκι ή στην αγκαλιά τους και, τα αφήνουν μέχρι το απόγευμα, όταν και θα τα ξαναπάρουν έχοντας τελειώσει με τη δουλειά.  Το κράτος δίνει επιδόματα και άδειες μητρότητας και πατρότητας στους νέους γονείς. Το κράτος δίνει την ευκαιρία στη μητέρα να βρει δημιουργικό χώρο για το παιδί της όσο εργάζεται.  Της δίνει την ευκαιρία να το ξαναδεί μετά το πέρας του 8ώρου. Φορολογεί το εισόδημα της, όπως φορολογεί το ειόδημα του κάθε εργαζόμενου με προοδευτικό τρόπο απο 20 μέχρι 50% με μια ίδια συμμετοχή που είναι περίπου 20 ευρώ το τρίμηνο. Φροντίζει δηλαδή ο εργαζόμενος να είναι ταυτόχρονα παραγωγικός και ήσυχος πως η οικογένειά του απολαμβάνει συνθήκες πρόνοιας.

20 μέρες πριν έληξαν οι διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης, οι οποίες κράτησαν πάνω από 500 μέρες. Από τις πρώτες ανακοινώσεις που έγιναν από τον νέο πρωθυπουργό Elio du Roupo ήταν και ένα πρόγραμμα περικοπής δαπανών ύψους 11 δις ευρώ αρχικά, και βλέπουμε για το μέλλον. Από τον πρωθυπουργό ο οποίος ανήλθε στην εξουσία με σύνθημα “ενάντια στη λιτότητα”.  Ενάντια στη λιτότητα διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες εκείνες τις μέρες της σύνθεσης της κυβέρνησης και των προγραμματικών δηλώσεων 50.000 εργαζόμενοι.

Αναρρωτιέμαι για πόσο ακόμα θα συνεχιστεί αυτή η εικόνα. Η εικόνα των νεαρών σε ηλικία γονιών που έχουν ταυτόχρονα φυσιολογικό μισθό και απολαμβάνουν κοινωνική μέριμνα. Η εικόνα που έκανε και το καλύτερό μου φίλο να φύγει για μια άλλη χώρα  μεταφέροντας και τις ελπίδες του για οικογενειακή ζωή εκεί. Τα μέτρα περιορισμού των δαπανών, θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να νομιμοποιηθούν. Η ανάγκη μείωσης του ελλείματος στα όρια που θέτει η συνθήκη του Μάαστριχτ δε τους λέει τίποτα.

Θα πρέπει να βρεθούν νέοι τρόποι.  Μια άλλη αφήγηση. “να ζούμε εντός των δυνατοτήτων μας”, “να μη ζούμε με δανεικά”, “να μη κάνουμε σπατάλες”, “να σταματήσει πλέον αυτό το αντιπαραγωγικό δημόσιο να σπαταλά χρήματα φορολογουμένων”, “η χώρα δε παράγει”, “η βιομηχανίες πήγαν στη Κίνα και τη Κορέα”, “άμα η χώρα δε παράγει πως θα αντιμετωπίσει το υπέρογκο χρέος;”, “πρέπει να κάνουμε περικοπές”, “να ζούμε εντός των δυνατοτήτων μας” (επανάληψη για να το εμπεδώσοσυμε).

‘Εχει “λίπος” το Βέλγιο;  Κάτι έχει. “Τα τρένα που αργούν και χαλάνε συνέχεια. Να τα ιδιωτικοποιήσουμε”.  “Τα λιβάδια στη Βαλονία που είναι γεμάτα τεμπέλικα γελάδια που βοσκάνε. Να τα δώσουμε στη σε εταιρίες γενετικά τροποποιημένων οργανισμών” Και βέβαια “η κοινωνική ασφάλιση”, “πόσο ακόμα θα πληρώνουμε για τους τεμπέληδες μεθύστακες;”, “ο μισθός μου είναι 3.000 ευρώ  μεικτά και ουσιαστικά παίρνω 1.900. Που πάνε οι φόροι μου; αφού το κράτος δε δουλεύει! Οι σοσιαλιστές έχουν βάλει στο δημόσιο όλους τους κομματικούς τους φίλους και έχει γεμίσει το κράτος τεμπέληδες”. “Να σταματήσουν οι σπατάλες, να ιδιωτικοποιηθεί η ασφάλιση να τελειώνουμε”

Και βέβαια μαζί με όλα αυτά ένα μάτσο στερεότυπα περιμένουν έναν σοβαρό νεοφιλελεύθερο που θα τα αναλύσει ψύχραιμα και έναν ακροδεξιούλη που  θα τα πεί “έξω απ τα δόντια” με λίγη σάλτσα από ρατσισμό για τους μετανάστες που ρίχνουν το επίπεδο ζωής, και τους πληρώνει το κράτος επιδόματα για να κάθονται.

Κοιτάζω την εκτίμηση της ΕΚΤ για τη χρονιά που πέρασε και τη χρονιά που έρχεται. “Positive market responses to European measures aimed at stemming the crisis appear to have been short-lived.”  Τα προγράμματα διάσωσης δεν έπεισαν τις αγορές.  Παρόλα αυτά στην Ιταλία τα ανακοινώνουν και κλαίνε. Στην Ισπανία τα ψηφίζουν με πόνο στη καρδιά.  

Λέει και άλλα η έκθεση. ” four related and intertwined risks are key at present: (1) Contagion and negative feedback between the vulnerability of public finances, the financial sector and economic growth (2)Funding strains in the euro area banking sector (3) Weakening macroeconomic activity, credit risks for banks and second-round effects through a reduced credit availability in the economy (4) Imbalances of key global economies and the risk of a sharp global economic slowdown.

Πόσο πιο απλά να το πεί; Αποτύχαμε μεν αλλά θα συνεχίσουμε στην ίδια γραμμη. Λιτότητα για όλη την Ευρώπη και διάσωση για τις τράπεζες. ‘Υφεση, ανεργία, συγχωνεύσεις.

Στη διαδήλωση της 15ης Οκτωβρίου μια ομάδα ατόμων επιτέθηκε στη Dexia προκαλώντας καταστροφές. Πρόκειται για τη γαλλοβελγική τράπεζα που είχε εκτεθεί σε τοξικά ομόλογα και αντιμετωπιζοντας τον κίνδυνο χρεωκοπίας έλαβε πακέτο διάσωσης 4δις ευρώ από τη Βελγική κυβέρνηση και 90 δις εγγυήσεις από τρείς κεντρικές τράπεζες. “Λεφτά για τις τράπεζες και απολύσεις για τους εργαζόμενους” φωνάζαν οι διαδηλωτές. “Λεφτά υπάρχουν” ψυθιρίζαμε με τη παρέα μου  βλέποντας αυτά γύρω μας.

Την ίδια στιγμή οι Βρυξέλλες έχουν γεμίσει νέους επιστήμονες από την Ιταλία, την Ισπανία, και τις ανατολικές χώρες της Ευρώπης απογοητευμένους από την εγχώρια αγορά εργασίας που μαράζώνει και τους διώχνει ως overqualified.

Ακόμα υπάρχει κόσμος που στηρίζει τις ελπίδες του σε αυτές τις κυβερνήσεις. Το γεγονός ότι δεν έχουν καταρρέυσει ακόμα ορισμένες οικονομίες, ή ότι δεν έχει γίνει τόσο εμφανές σε περιοχές της βόρειας Ευρώπης τους κάνει να μην ανησυχούν. ‘Η να ανησυχούν περιστασιακά.

Αναρρωτιέμαι τι θα γίνει όταν η κρίση βαθύνει και στο Βορρά με άσχημα αποτελέσματα. Αναρρωτιέμαι αν θα το αντέξουν. Αναρωτιέμαι αν θα δεχτούν κύρηκες που θα τους απαγγέλουν καθημερινά πως η ευημερία τους ήταν πλαστή. Αν θα εσωτερικεύσουν την ενοχή μετά το σοκ που θα προκαλέσει η απώλεια των προνοιακών δομών και θα στρέψουν τη βία στον εαυτό τους -κατά το σύνηθες- , όπως οι ‘Ελληνες που απ’ ότι φαίνεται κατέκτησαν τη πρωτιά πλέον και στις αυτοκτονίες. Αναρωτιέμαι αν θα αντέξουν να βλέπουν γύρω τους εικόνες καταστροφής. Αν και πότε θα αποφασίσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

‘Οπως και να’χει, δεν είμαστε μόνοι.

Read Full Post »

Πως να μην..

Όταν κάποια στιγμή βρω το δρόμο, υπόσχομαι να στον δείξω και εσένα. Δεν θέλω να έχεις αμφιβολίες για αυτό. Μέχρι τότε οι έμπειρες γλώσσες λένε πως θα βασανίζομαι ψάχνοντας. Ας είναι. Το βλέπω και σαν περιπέτεια. Εδώ που έφτασα όμως, στου δρόμου τα μισά, στου δρόμου που δεν ξέρω αν είναι σωστός ή λάθος, πρέπει να σου πω πως είμαι καλά και σκοπεύω να συνεχίσω. Σε χαιρετώ προς το παρών γιατί σύντομα θα σε ξαναβρώ.

Read Full Post »

θα σε περιμένω το βράδυ στο σπίτι μου είπε. θα μαγειρέψω κάτι απ τα μέρη μου. Είναι τόσο ομορφα να μοιράζεσαι τις στιγμές των χριστουγέννων.
γιατί μόνο των χριστουγέννων; της είπα, όλες οι στιγμές είναι όμορφα να τις μοιράζεσαι με ανθρώπους που αγαπάς.
Nα, δε ξέρω, όταν έρχονται τα χριστούγεννα νιώθω περισσότερο μόνη και μελαγχολώ πιο εύκολα, θέλω πιο πολύ να έχω κάποιον δίπλα μου.
Tι το ιδιαίτερο έχουν τα χριστούγεννα; είναι επειδή είναι γιορτή; επειδή υπάρχουν παντού φώτα; επειδή ο κόσμος κινείται και ψωνίζει δώρα;
Δε ξέρω, ίσως όλα αυτά μαζί, ίσως μόνο το συναίσθημα που μένει από όλα αυτά, ίσως η προσμονή του νέου χρόνου, του δώρου που μπορεί να σου κάνει κάποιος, ο φόβος ότι ίσως και να μη σου κάνει δώρο, τι να σου πώ, όλα αυτά..
Ναι όντως συμβαίνουν διαφορετικά πράγματα τις μέρες και τις νύχτες των χριστουγέννων. το ίδιο όμως δεν είναι και τα πρωϊνά του καλοκαιριού; και τις κυριακές της άνοιξης, και τα απογεύματα του φθινοπώρου; τι είναι αυτό το διαφορετικό που σε πιάνει τα χριστούγεννα;
Μα σου είπα, δε ξέρω ακριβώς, είναι αυτή η αίσθηση, γιατί προσπαθείς να το περιορίσεις σε μια λέξη, συγγραφέας είσαι;
Ναι ίσως έχεις δίκιο, ίσως κάνω πολύ κουβέντα αντί απλά να δεχτώ τη πρόσκλησή σου και να κοιτάξω να απολαύσω τη στιγμή που θα έρθει.
Όχι, εντάξει, δεν είναι κακιά η κουβέντα, και εμένα μου αρέσει να κάνω κουβέντα μαζί σου, απλά με στρίμωξες και δεν ήξερα πως να απαντήσω..
Ε τότε να σε αφήσω να πάρεις μια ανάσα, μέχρι τη στιγμή που θα έρθω ξανά κοντά σου, και κάνουμε πάλι κουβέντα!
ξέρεις κάτι; καλύτερα όχι, καλύτερα μη με αφήσεις..

Read Full Post »