Archive for February, 2012

Call for the Defense of Society and Democracy in Greece

We are a group of citizens who have come together from a variety of political backgrounds with a common purpose: the pressing need to articulate a coherent and persuasive critical voice that will be heard loudly both inside and outside Greece. In the context of a contemporary moment in which the central dilemma “austerity or bankruptcy” has given way to the entirely nihilistic formula “austerity and bankruptcy”, our initiative aims to make a powerful intervention in Greek and European public opinion, highlighting three major issues:

1. The collapse of the welfare state and the intensification of social inequalities

2. The undermining of democratic institutions and civil rights

3. The waning of the European vision and the dismantling of European unity

The goal of this initiative is not just to produce another statement about the ‘crisis’ or to collect signatures for an online petition, even though it started that way. We plan to form a broad network to spread the message everywhere that the so-called ‘Greek problem’ merely presages the dangers at stake for fundamental European social and political values. Therefore the ‘Greek problem’ concerns us all.

Our hope is that all who choose to sign this petition will become involved, if they so desire, in social action, ideally in collaboration with other groups who know firsthand what is going on in Greece today and who are interested in working together for a social and democratic Europe. In a time of crisis, no one is alone. Participation is our response to exclusion. Action is our answer to defeatism and pessimism.


Greek society is suffering both from the crisis and from the responses to it, which have reached a dead end. Major social and political institutions that were created with enormous struggles and sacrifices in post-war Greece – collective bargaining agreements, social security, the public health system, public education, public transport, the natural and urban environment, the right to live a safe existence – are being destroyed. The welfare state is being dismantled and public services are disintegrating due to lack of funding and personnel cuts. According to Eurostat, almost one third of the population are at the risk of poverty and numbers are increasing rapidly. Essential public goods are no longer available. Households are going bankrupt one after the other. Society is being led to suffocation.

The people are being blackmailed: they face the dilemma of austerity or bankruptcy? Yet, this is hardly a dilemma – it is rather a negative aggregate: austerity and bankruptcy. Instead of saving the country and correcting the chronic illnesses of the Greek political and economic system, the policies that are being implemented are plunging Greece into recession and increasing its debt. All predictions by the EU, the IMF and of the Greek government have been proven blatantly wrong. In 2011, the recession reached -6.8% of GDP (compared to the original prediction of -2.6%!). The tri-monthly threat of Greece’s expulsion from the eurozone is economically catastrophic, as it strengthens the recessionary dynamic, transforming Europe into a central factor of instability and deepening the crisis. The EU itself shapes the conditions so that Greece is not able to fulfil its debt-related obligations.

Those who had hoped that the crisis would be an opportunity for rationalization and institutional renewal have by now realized that the “reforms” help contribute to the dismantling of an already inefficient state and, at the same time, lead to the disintegration of society. The crisis does not affect those who have exploited the state and public interest for decades, but the wage and salary earners (who always paid their taxes) and the most vulnerable social strata. We are confronted with an unprecedented process of upward redistribution of wealth and power that undermines the European social model by exacerbating the most extreme economic and social inequalities. The dominant discourse, both in Greece and in Europe, is moralistic, guilt-ridden and punitive. This strengthens nationalism, racism and xenophobia.

Both Greece and Europe are sinking into a co-dependent crisis which illustrates not only the institutional weaknesses of the EU, but also the dead end of neoliberal recipes. The continuation of failed policies is not in the interest either of Greek society or of the EU and the European taxpayers. It is only in the interest of financial capital and of the speculators, Greek or foreign. Without growth, the repayment of the public debt (or, at least, of its largest part) is simply impossible. The combination of new loan packages and violent austerity is the same as throwing money into a bottomless pit. It will lead to a disorderly default which will affect the low and middle classes in Greece (the rich have already sent their money abroad) as well as the European taxpayers (who will be expected to pay the bill of resulting destabilization of the European bank system). The rescue operation has proven to be a farce. It is becoming a crime.

Greece and Europe are caught up in a vicious economic circle. Policy change is necessary in order to exit it. No matter how difficult, we must work towards a social and democratic Europe, a Europe that will reconfirm its best historic and political values, and give a new orientation to globalization. The solution today cannot be at the national level, but must correspond to the scale of our continent. The Greeks are humiliated today, and perhaps tomorrow this will be the case for other peoples; already mistrust and hatred threaten the process of the creation of a common European identity. This is a catastrophic moment in European history.

The Greek crisis has significant Greek causes. Yet, it is part of a broader crisis that is changing the foundations of the historic epoch we live in. In this period of historical juncture the ideas of social justice, of democracy and of human rights are at stake. The undersigned Greek citizens invite you to join us in the creation of a strong common front for the defense of society and of democracy. Solidarity with Greece is a political challenge for the whole of Europe.


source: www.koindim.eu

Read Full Post »

Το κείμενο αυτό υπήρξε προϊόν της πρωτοβουλίας μιας ομάδας πολιτών από διαφορετικούς χώρους οι οποίοι συμφώνησαν ως προς την αναγκαιότητα να ακουστεί συγκροτημένα και μαζικά μια τεκμηριωμένη, κριτική φωνή τόσο μέσα όσο και έξω από την Ελλάδα. Συμφώνησαν ότι είναι απολύτως απαραίτητη μια παρέμβαση που θα αναδείξει με ένταση στην ελληνική και ευρωπαϊκή κοινή γνώμη τρία μείζονα θέματα, σε μια συγκυρία όπου το κυρίαρχο δίλημμα «λιτότητα ή χρεοκοπία» έχει δώσει τη θέση του στο απολύτως αρνητικό άθροισμα «και λιτότητα και χρεοκοπία»:

1. Την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων

2. Την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών και των δικαιωμάτων του πολίτη

3. Τη διάλυση του ευρωπαϊκού οράματος και την αποσύνθεση της ευρωπαϊκής ενότητας

Η πρωτοβουλία αυτή δεν έχει ως στόχο μόνο τη σύνταξη ενός ακόμη κειμένου και τη συλλογή υπογραφών, παρόλο που έτσι ξεκίνησε. Θέλει να δημιουργήσει ευρείες συσπειρώσεις και να διαδώσει παντού το μήνυμα ότι το «ελληνικό πρόβλημα» απλώς προειδοποιεί για τον κίνδυνο που διατρέχουν βασικές ευρωπαϊκές κοινωνικές και πολιτικές αξίες. Και, επομένως, μας αφορά όλους και όλες.

Στόχος είναι όσοι και όσες υπογράψουν το κείμενο να εμπλακούν, εφόσον το επιθυμούν, σε κοινωνικές δράσεις, σε μια δυνητική συνέργεια με φορείς και χώρους που από πρώτο χέρι γνωρίζουν, καλύτερα από όλους, τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα και που ενδιαφέρονται να εργαστούν για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη. Στην κρίση κανείς δεν είναι μόνος του. Απάντηση στους αποκλεισμούς είναι η συμμετοχή. Απάντηση στην ηττοπάθεια και την απαισιοδοξία είναι η δράση.

Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας

Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται τόσο από την κρίση όσο και από τις αδιέξοδες συνταγές αντιμετώπισής της. Υποχωρούν θεσμοί που συγκροτήθηκαν μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι κοινωνικές ασφαλίσεις, το σύστημα δημόσιας υγείας και περίθαλψης, η εκπαίδευση, οι συγκοινωνίες, το φυσικό και αστικό περιβάλλον, η δυνατότητα ασφαλούς διαβίωσης, στοιχειώδη δημόσια αγαθά που συνιστούν την ελληνική εκδοχή ενός ήδη λειψού και απαξιωμένου κοινωνικού κράτους κατεδαφίζονται, με αποτέλεσμα η κοινωνία να οδηγείται στην ασφυξία.

Προβάλλεται εκβιαστικά το δίλημμα: λιτότητα ή χρεοκοπία; Ωστόσο, δεν πρόκειται για δίλημμα αλλά για αρνητικό άθροισμα: και λιτότητα και χρεοκοπία. Η ανά τρεις μήνες απειλή αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ηθικά ανοίκεια και οικονομικά καταστροφική, γιατί ενισχύει την βαριά ύφεση, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κεντρικό παράγοντα αβεβαιότητας, οικονομικής αστάθειας και βαθέματος της κρίσης. Η ίδια η Ευρώπη διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να μην τηρεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Κάθε μέρα γίνεται πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, που κορυφώνεται με το Μνημόνιο 2, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία. Την κρίση δεν την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.

Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός. Κάθε αντίρρηση και κριτική επισείει την κατηγορία του «λαϊκισμού», του «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Αφού πρώτα στιγματίστηκε η μεταπολίτευση και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο, παρακολουθήσαμε και τον εξαγνισμό της άκρας δεξιάς, με τη συμπερίληψή της στην κυβέρνηση. Παράλληλα, πυκνώνουν οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα. Πρόκειται για ισχυρές αντιδημοκρατικές και αυταρχικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει. Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, αυτή την τάξη.

Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές. Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση — άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο. Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.

Απέναντι στον κυρίαρχο άκριτο και εντέλει ταξικό λόγο οφείλουμε να προτάξουμε την κριτική σκέψη, την καθημερινή εμπειρία και τις ανάγκες των πολιτών, ιδίως αυτών που πλήττονται άδικα από την κρίση. Όσοι και όσες υπογράφουμε το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Μια μεγάλη συμπαράταξη, που θα φέρνει κοντά ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους, με στόχο να αποκαταστήσει το νόημα των λέξεων, τη δημιουργική επικοινωνία ανάμεσα σε κοινωνικούς χώρους και πολίτες με διαφορετικές εντάξεις, που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, τις συντεταγμένες δηλαδή της ιδιότητας του πολίτη σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα.

Απορρίπτοντας τη λογική του «μονόδρομου», τα ανιστόρητα στερεότυπα που ενοχοποιούν την ελληνική κοινωνία καταρρακώνοντας τη συλλογική αξιοπρέπειά μας, επιδιώκουμε να αναδείξουμε, εντός κι εκτός Ελλάδας, τις συνέπειες της κρίσης. H ελληνική κρίση είναι μέρος μιας συνολικότερης κρίσης, η οποία αλλάζει θεμελιακά την ιστορική εποχή που ζούμε. Σ’ αυτήν τη μεταιχμιακή περίοδο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι διακυβεύονται τόσο η έννοια του κοινωνικού, όσο και η δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη.

πηγή: www.koindim.eu

Read Full Post »

Πολύ πριν φτάσεις να πεις “δε θέλω”, έχεις πει πολλές φορές “δε μπορώ”.  Όσο αυξάνονται οι φορές που λες “δε μπορώ” τόσο λιγότερο το εννοείς. Όσο λιγότερο το εννοείς, τόσο λιγότερο σε πιστεύουν.


Οι φίλοι μας βλέπουν λίγο χειρότερα τη κακή πλευρά του εαυτού μας απ’ότι εμείς και λίγο έως πολύ καλύτερα τη καλή μας πλευρά.


Επειδή σ’αγαπάει στα χώνει ρε βλάκα. Αν δε σ’αγαπούσε θ’αδιαφορούσε, θα κοίταζε αλλού.

Αν συνεχίσω να γράφω τέτοιες παπαριές, που κατά τ’άλλα ισχύουν, θα καταντήσω σαν Φώτη και δε με ψήνει αυτή η προοπτική. Οπότε μάλλον πρέπει να τη ψάξω αλλιώς τη δουλειά.

Read Full Post »

Ανάγνωση 1η.

Παράλληλα με την εξέλιξη της μεγάλης ιστορίας που αφορά μια χώρα σε κρίση, συντελούνται σε οδυνηρά όμοιο βαθμό περίπου έντεκα εκατομμύρια άλλες ιστορίες προσωπικού και οικογενειακού χαρακτήρα. Σε άτυπη επικοινωνία με το κτήριο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κτήριο που έχει οριστεί ως το σύγχρονο πεδίο αντιπαράθεσης της κεντρικής ιστορίας, βρίσκονται διάδρομοι των δημόσιων νοσοκομείων, κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων, αίθουσες δικαστικών μεγάρων, ταμεία δημόσιων οικονομικών υπηρεσιών, κεντρικές λεωφόροι της μητρόπολης, γραφεία διευθυντών ιδιωτικών εταιριών και σαλόνια οικογενειακών εστιών επ’ ευκαιρία αποχωρισμού των νεότερων και ικανότερων μελών τους.

Ιστορίες προσωπικές, κατά βάση θλιβερές, όχι τόσο λόγω πόνου όσο λόγω απώλειας της ελπίδας, η χώρα έχει ζήσει πολλές. Πάρα πολλές. Παράλληλα με τις προσωπικές, στον ίδιο ρυθμό, έχει βιώσει και τις συλλογικές.

Είναι μέρος της φυσιολογικής πορείας του λαού μιας χώρας, να κάνει λάθη και να τα ξεπερνά δημιουργώντας νέες ευκαιρίες, να σκοντάφτει και να ξανασηκώνεται, να συγκρούεται εκτός από το εξωτερικό του περιβάλλον με επιμέρους κομμάτια της εσωτερικής του δομής, διαφορετικά κάθε φορά, και να αναζητά μια ελάχιστη κοινή συνισταμένη που θα του δώσει τη δυνατότητα να προχωρήσει με όσο το δυνατό περισσότερο αξιοπρεπείς όρους.

Η ελάχιστη κοινή συνισταμένη, ο αναγκαίος συνεκτικός ιστός, δεν είναι άλλος από την αμοιβαία κατανόηση της αναγκαιότητας για αξιοπρεπή διαβίωση. Η απώλεια της βασικής αυτής προϋπόθεσης συνιστά και απώλεια της όποιας συλλογικής συνείδησης, της όποιας συλλογικής ελπίδας για ανάκαμψη.  Συνιστά την απαρχή ενός διχασμού.

Ανάγνωση 2η.

Χώρα σε βαθιά κρίση, οι επιπτώσεις τις οποίας δεν αφήνουν κανένα ανεπηρέαστο, δέχεται τη μια παρέμβαση στο βασικό της κορμό μετά την άλλη σαν χτύπημα βίαιο με ρυθμό σταθερό και επίκεντρο τα θεμέλια.

Χώρα σε βαθιά κρίση που χάνει βαθμιαία τον κοινωνικό της ιστό όσο τα μέτρα αντιμετώπισής της αγγίζουν τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και αφήνουν ανέπαφα τα υψηλά. Επιπλέον τα μέτρα αντιμετώπισης, βαθαίνουν την ύφεση πιο πολύ, αυξάνουν τα θύματα καθημερινά, και δίνουν την ανάσα στις προνομιούχες τάξεις να εξασφαλίσουν τον πλούτο τους εν όψη της επερχόμενης κατάρρευσης.

Σε μια ακόμα καθοριστική περίοδο της ιστορίας της, βιώνει την αδικία, τη παρακμή και τη πόλωση σε ιστορικά υψηλά. Η επιχείρηση διάσωσης ενός μόνο μέρους του συνόλου, ενδύεται με το δημόσιο λόγο της “εθνικής προσπάθειας” της “κοινής λογικής” , του “αυτονόητου” και του ενός και μοναδικού δρόμου. Κάθε συζήτηση για εναλλακτικές απαξιώνεται, χλευάζεται και όταν γίνεται κοινωνικό ρεύμα καταστέλλεται βίαια.

Η πόλωση όμως οδηγεί σε αδιέξοδο. Το ένα και μοναδικό αυτονόητο σε μια δημοκρατία, ο μηχανισμός παράκαμψης των αδιεξόδων, η εκλογική διαδικασία, έχει υπονομευτεί από το κυρίαρχο λόγο ως αιτία καταστροφής και εθνική απειλή.

Με αργό αλλά σταθερό ρυθμό και αρκούντως ηχηρά, όπως το άγαλμα στο βίντεο, το οικοδόμημα της εθνικής συμφιλίωσης δέχεται επαναλαμβανόμενους τριγμούς. Η όποια συλλογική συνείδηση υπήρχε αποχωρεί και της θέση παίρνει αρχικά η αδιαφορία και εν τέλει ο σπαραγμός.

Ανάγνωση 3η.

Η Ελλάδα δε θα τα καταφέρει. Οδηγήθηκε στην αναγκαία (;) συλλογική προσπάθεια 2 χρόνια πριν, και πλέον έχει εξαντλήσει τη δυνατότητα για περαιτέρω θυσίες. Οι έντεκα εκατομμύρια προσωπικές και οικογενειακές ιστορίες, όταν αφηγούνται καταλήγουν στο μεγαλύτερο μέρος τους στην απόγνωση. Πλέον έχουν διαλυθεί και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις διάσωσης και το δοκιμαζόμενο πλήθος αναμένει τους τίτλους τέλους.

Το θέμα είναι να τα καταφέρουν οι Έλληνες. Να κοιτάξουν το μέλλον όσο πιο ψύχραιμα γίνεται και να δουν πως θα το οργανώσουν συλλογικά. Να στρέψουμε το βλέμμα στην επόμενη μέρα. Δεν είναι μόνο ευθύνη της Αριστεράς όπως γράφει ο Α.Λιάκος η οργάνωση της επόμενης μέρας. Είναι ευθύνη όλων όσων δοκιμαζόμαστε και δεν αδιαφορούμε για το διπλανό. Να αποδείξουμε στους εαυτούς μας πως σε  αυτή τη χώρα υπάρχει κοινωνία και όχι μόνο άτομα, δίκτυα ουσιαστικής αλληλεγγύης και όχι μόνο θεαματικές παραστάσεις θλίψης, ότι υπάρχει ανθρώπινο δυναμικό και όχι μόνο μιντιακά σκιάχτρα, ότι υπάρχει κατανόηση και ανθρωπιά που ξεπερνά κάθε συντονισμένη η μη διασπορά μίσους.

Γιατί αυτό θα είναι το επόμενο πραγματικό σοκ.  Όταν ολοκληρωθεί η προσπάθεια διαφύλαξης των προνομιούχων τάξεων και γίνει φανερό ποιοι διασώθηκαν σε βάρος του συνόλου, η αναζήτηση ευθυνών σε συνδυασμό με την εξαθλίωση θα δημιουργήσει οργή. Και για να αποφύγει την οργή, η κυρίαρχη τάξη θα διασπείρει το μίσος ανάμεσά μας με κάθε μέσο. Εκεί θα κριθούμε. Να καταφέρουμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο. Να ξεκινήσουμε από τώρα αν δεν έχουμε ξεκινήσει ήδη. Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να ζήσουμε και την επόμενη μέρα.

Να μη φαγωθούμε μεταξύ μας.

Read Full Post »