Feeds:
Posts
Comments

Archive for March, 2012

πόσο κοστίζει να είσαι νέος
κι ελεύθερος με αναστολή;
Δεν είναι και εύκολο να βρεις άνθρωπο στις μέρες μας που να μην αντιμετωπίζει ζόρια. Αυτό από μόνο του έχει ένα καλό. Ότι μεγαλώνει η κατανόηση ανάμεσα στους ανθρώπους. Παρά τα ζόρια όμως, παρά τα θύματα μιας σκατοεποχής που αυξάνουν γύρω μας, πολλοί δε το βάζουν κάτω. Συνεχίζουν και αγωνίζονται για μια καλύτερη επόμενη μέρα, έχοντας στο νου και το συνάθρωπό τους. Και αυτή η στάση ζωής μου δίνει κουράγιο και μένα.
Στα διαλλείματα αυτής της καθημερινής προσπάθειας, στο χρόνο που δε δίνεται για να διαμορφώσω καλύτερους όρους ζωής, φέρνω στο νου μου όσους με τον ένα η με τον άλλο τρόπο με έχουν βοηθήσει. Σε ορισμένους έχω σχεδόν υποχρεωθεί. Αναρρωτιέμαι αν και πότε θα βρώ ένα τρόπο να τους ευχαριστίσω. Τους μετράω και βλέπω ότι με το καιρό γίνονται περισσότεροι. Την ίδια στιγμή που οι μέρες γύρω μου δε γίνονται καλύτερες. Οι συνθήκες για να ανταποδώσω τη χάρη δεν είναι ευνοϊκές.
Δε  περίμενα ποτέ ότι το κομμάτι που αφορούσε τη δικιά μου ευθύνη θα ήταν υπο αναβολή για το μέλλον. Δεν ήξερα πως είναι έστω και χωρίς να σε υποχρεώνει κάποιος, να βάζεις υποθήκες. Θα πρέπει να μεγαλώσω ίσως και με μ’αυτό. Να συμβιβαστώ και με αυτή την ίδέα.
Ας είναι. Ίσως αυτή η καλύτερη μέρα όποτε έρθει, απαλλάξει πολλούς από παλιά βάρη. Ίσως ακόμα και ο αγώνας μας για να έρθει αυτή η μέρα, κάνει τα βάρη να χαθούν. Κομμάτια της παλιάς μας ζωής χάνονται. Ας μη χαθεί τουλάχιστον η κατανόηση που μάθαμε να έχουμε.
Advertisements

Read Full Post »

αναπνοή

Ανεξάρτητα με το αν είχαν εκπληρωθεί ή όχι όλες οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, ανεξάρτητα με το αν είχε εκπληρωθεί στο εσωτερικό του η μικρή απαραίτητη ιστορική διαδρομή που θα δικαιολογούσε τη μετάβαση σε μια νέα εποχή, μια ολοένα και πιο γιγάντια επιθυμία έσπρωχνε τον ένα και διψασμένο του εαυτό πιο κοντά στη γοητεία που ασκούσε η άνοιξη.

Παραβλέποντας τις όποιες καταιγίδες παρουσιάζονταν σαν εμπόδια και τις χιονοπτώσεις που ήταν ικανές να κλείσουν το δρόμο που είχε πάρει, αναζητούσε σε κάθε πρωινό, σε κάθε καινούργιο πρωινό, τα σημάδια από το επόμενο βήμα, το βήμα που θα του έδινε τη δύναμη να συνεχίσει το δρόμο με περισσότερη δύναμη και αισιοδοξία παρά την όποια περιρέουσσα στασιμότητα.

Η όλη συγκυρία θύμιζε τις στιγμές εκείνες από τα πρωινά όπου σε λίγα λεπτά ήταν συμπυκνωμένη μια ολόκληρη προσπάθεια ανατροπής. Ήταν τα πρωινά που ένα κορμί κείται πάνω στο στρώμα ανήμπορο να αναπνεύσει. Ανεξάρτητα αν είχαν εκπληρωθεί όλες οι προϋποθέσεις ώστε να αφυπνιστεί, το κορμί αδυνατούσε ακόμα και να εισπνεύσει. Αν μπορούσε κανείς να διαθλάσει το χρόνο και να παρακολουθήσει σε βάθος τη στιγμή χωρίς να αλλοιώνει τα γεγονότα θα έβλεπε ένα ζωηρό μυαλό να αναζητά σημεία επικοινωνίας με κάθε ειλικρινή απόφυση του κορμιού ώστε να κινητοποιηθούν τα αντανακλαστικά. Η δύναμη όμως, αυτή η ακατανίκητη εσωτερική επιθυμία ήταν πάνω από όλα αυτή που ξεπερνούσε  τους φυσικούς κανόνες και απαιτούσε είτε τα μάτια να ανοίξουν είτε τα ρουθούνια να ενεργοποιηθούν.

Αναμένοντας μια προγραμματισμένη άνοιξη, επιθυμητή εδώ και μερικούς επαναλαμβανόμενους χειμώνες, και βιώνοντας παράλληλα ένα ανεπιθύμητο κόμμα, μονάχα μια διέξοδος υπήρχε που ζητούσε απλά μια αφορμή.

Η αναπνοή. Η αναπνοή ήταν που αναζητούσε την αφορμή.

Read Full Post »

H Marie Claire γεννήθηκε στη Κέρκυρα πριν καμιά τριανταριά χρόνια. Από αριστοκρατική οικογένεια και με καλή ανατροφή. Όταν ήρθε στην Αθήνα να σπουδάσει στη Φιλοσοφική και αυτή όπως και άλλες τις ηλικίας της γνώρισε το ξεφάντωμα. Τα πάρτι στα σπίτια των φίλων, τα μεθύσια, τους γρήγορους έρωτες και βέβαια τα μπουζούκια. Μπορεί η γονείς της να την ήθελαν μορφωμένη και επιλεκτική, εκείνη όμως όταν βάρεσε ανάποδες επειδή τη καταπίεζαν το έριξε στο βαρύ λαϊκό και τα χιλιόμετρα της εθνικής οδού. Ντυνόταν ακριβά, ήταν πολύ περιποιημένη και τα αναδείκνυε τα προσόντα της. Οι άντρες που σύχναζαν στις πίστες και άκουγαν το Μάκη έχουν ακόμα να θυμούνται.

Στη φιλοσοφική γνώρισε και την Αφροδίτη από το Αιγάλεω και κάνανε πολύ παρέα. Κυρίως βοηθούσε η μία την άλλη να περάσουν τα μαθήματα. Η Αφροδίτη δηλαδή που διάβαζε βοηθούσε τη Marie, και εκείνη ανταπέδιδε κάνοντας τη καλή φίλη και πίνοντας με τις ώρες καφέ κάθε φορά που η Αφροδίτη είχε προβλήματα με το Κυριάκο.

H Marie Claire στα τρία χρόνια βαρέθηκε να σπουδάζει, ή τέλος πάντων να κάνει ότι σπουδάζει και άρχισε να δουλεύει σε διαφημιστική. Άρχισε δίαιτα και γυμναστήριο. Ένας από τους γκόμενους που είχε γνωρίσει στα μπουζούκια της βρήκε δουλειά και εκείνη γλυκάθηκε. Καλά λεφτά, σχετικά εύκολα, γνωριμίες με διάσημους, πρώτο τραπέζι στα νυχτερινά κέντρα -όχι πια στα χιλιόμετρα, φτάνει- και βέβαια ταξίδια στο εξωτερικό.

Την έκανε μια χαρά τη ζωή της. Και οι δικοί της μιας και δε τους είχε ανάγκη δε της έβαζαν πολύ χέρι. Και αμάξι δικό της πήρε, και σπίτι στο Λυκαβηττό, και χάρη στα διακοποδάνεια πήγαινε και τα ταξιδάκια της στα Παρίσια, έκανε και τα ψώνια της συχνά πυκνά στο Μιλάνο.

Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν όταν είχε γνωρίσει το Λονδρέζο τον τραπεζίτη, και πήγαινε μαζί του σε κάθε πρωτεύουσα της Ευρώπης και της Ανατολής. Το τελευταίο ταξίδι που έχει να θυμάται είναι πριν πέντε χρόνια στο Dubai όταν παραδόθηκε σε κείνα τα τεράστια εμπορικά κέντρα.

Ένα χρόνο μετά η κρίση χτύπησε και το Soho, το τραπεζίτη τον στείλανε στη Σαγκάη και τη παράτησε. Η Marie Claire έπεσε σε κατάθλιψη και συν τοις άλλοις δεν έβρισκε και δουλειά. Έκανε ένα χρόνο συνεδρίες με το ψυχίατρο και κάπως ηρέμησε. Η κατάσταση όμως γύρω της κατέρρεε. Είχε μείνει στην Αθήνα με σπίτι που δε μπορούσε να κρατήσει, τράπεζες να τις ζητάνε να καλύψει τα έξοδα από τη πιστωτική και αμάξι που ήθελε μια περιουσία για να συντηρηθεί. Το πούλησε, πήγε και σε πιο φτηνό σπίτι και ήρθε ίσα βάρκα ίσα νερά. Τουλάχιστουν δε χρώσταγε πλέον.

Χάρη βέβαια και στην Αφροδίτη που της έκανε και πάλι παρέα και ας την είχε ξεχάσει μερικά χρόνια. Αντίθετα τώρα με τη Marie, η Αφροδίτη από τότε που ξεφορτώθηκε το Κυριάκο είχε γίνει περιζήτητη. Στα στέκια στα Εξάρχεια και στις πορείες που πήγαινε όλο και κάπου συνεχίζανε μετά για τσίπουρα, όλο και κάποιο φλερτάκι γινόταν. Τα κορίτσια γλεντάνε. Τα κορίτσια ξενυχτάνε.

Η Marie Claire γνώρισε πάλι τον έρωτα και δεν την ένοιαζε τίποτα. Στις πορείες κατέβαινε, συνθήματα φώναζε, πέτρες πέταγε, και ο,τι ήθελες έκανε. Μαζί με την Ελένη, τη Μυρτώ, τη Χριστίνα, το Βασίλη -που ήταν άνεργος και ένα θεματάκι το είχε και δε έπαιρνε το βλέμμα του από το μπούστο των κοριτσιών- και το Νικόλα που έκανε διδακτορικό στη φιλοσοφική. Βγάζοντας έτσι και το άχτι της και το γαμώτο για τη ζωή της που ξέπεσε, για τη ζωή της Αφροδίτης από το Αιγάλεω που έχασε τα νιάτα της με το Κυριάκο, για τη ζωή στη Αθήνα που είχε γίνει αβίωτη.

Η Marie Caire πλέον δε κάνει δίαιτα. Κάνει εξέγερση.

Η Marie Claire είναι μια γυναίκα με πάθος. Εσείς;

 

Read Full Post »