Feeds:
Posts
Comments

Archive for April, 2012

Οι εκλογές από μόνες τους είναι μια θετική εξέλιξη. Κάθε εξέλιξη στο συλλογικό βίο που δίνει στα μέλη του το δικαίωμα της συμμετοχής στις αποφάσεις, κάθε βήμα που δείχνει ξεκάθαρα αν ένας δρόμος που χαράσσεται έχει κοινωνική νομιμοποίηση ή όχι, και αντίστοιχα ζητά από όλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους πάνω στα τετελεσμένα, είναι ένα ευτύχημα σε σχέση με τη δυστυχία της καθημερινότητας.

Δεν το βλέπουν όμως όλοι έτσι. Για πολλούς, και δυστυχώς για εμπλεκόμενους σε μεγάλο βαθμό στη διακυβέρνηση τα 2,5 τελευταία χρόνια, οι διεξαγωγή των εκλογών ήταν συνώνυμο της καταστροφής. Η ίδια η λέξη ‘καταστροφή” ακούστηκε τα τελευταία χρόνια περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Ο αιτία που συνιστούσε τη καταστροφή, είναι ακριβώς αυτή που περιέγραψα πιο πάνω ως ευτύχημα. Καταστροφή δηλαδή για ορισμένους εκπροσώπους θεωρείται αυτό που για άλλους θεωρείται η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Το δικαίωμα μας να αποφασίζουμε.

Ο ένας δρόμος λοιπόν που βλέπει το κίνδυνο στις εκλογές και όχι την ευκαιρία συμβαίνει να είναι ο ίδιος που προσπάθησε να νομιμοποιήσει ένα οικονομικό πρόγραμμα εξ αρχής καταδικασμένο σε αποτυχία, όχι λόγω κακής εφαρμογής αλλά λόγω κακής κάκιστης επαφής των στόχων του με τη πραγματικότητα. Το μόνο που κατάφερε να δημιουργήσει είναι σωρούς θυμάτων. Αν είχε καταφέρει να δημιουργηθεί κάτι θετικό για το κοινωνικό σύνολο, δε θα διαφημιζόταν με κάθε μέσο τώρα; Δε θα ήταν αυτό το συγκριτικό του πλεονέκτημα σε αντίθεση με το φόβο του χάους;  Το αντίθετο της δημιουργίας όμως δεν είναι η καταστροφή; Μήπως η καταστροφή είναι αυτό που συλλογικά βιώθηκε τα τελευταία χρόνια και όχι αυτό που έρχεται αν νομιμοποιηθεί ο υπάρχων δρόμος;

Ο άλλος δρόμος λοιπόν είναι αυτός που θεωρεί πως -σχεδόν- οτιδήποτε πέρα από το υπάρχον θεωρείται θετική εξέλιξη. Από την αρχική άρνηση του υπάρχοντος οικονομικού προγράμματος μέχρι την ελάφρυνση από ένα σωρό άλλα βάρη μικρότερα η μεγαλύτερα που έχουν να κάνουν με τη καταστολή, την εξαρτημένη δικαιοσύνη, τη γενικευμένη αδιαφάνεια, τη φορολογική αδικία κ.ο.κ.

Λέω σχεδόν, γιατί πέρα από το υπάρχον υπάρχει και ο τρίτος δρόμος, ο εντελώς σκοτεινός, ο δρόμος που νομιμοποιεί μέσω τον εκλογών το ρατσισμό, τη παρακρατική βία και την επιστροφή σε προ-δημοκρατικές εποχές. Το να αντιμετωπίζεται όμως φοβικά αυτό το ενδεχόμενο, δεν είναι μια πρώτη νίκη του παρόντος δρόμου; της κυρίαρχης πολιτικής; Η υιοθέτηση του φόβου δεν είναι μια έμμεση νίκη που ακυρώνει λόγω “ανωτέρας βίας” τις άλλες επιλογές; Δε συνιστά μια πρώτη νομιμοποίηση της βίας; Επιπλέον, γιατί να είναι πηγή φόβου η είσοδος μιας πολιτικής δύναμης στη Βουλή και όχι η παραμονή της στο περιθώριο και το σκοτάδι; Γιατί να μην είναι ευκαιρία να πέσει περισσότερο φως πάνω της και πιθανόν αποδυνάμωσης της, αφού κάθε ριζοσπαστική ομάδα όταν έρχεται σε επαφή με την εξουσία που σήμερα ονομάζεται  διαχείριση της καθημερινότητας, χάνει την εσωτερική της συνοχή. Και πέρα από όλα αυτά, δε ζήσαμε της περασμένες μέρες τη νομιμοποίηση του ρατσισμού και της παρακρατικής βίας μέσα από την υπουργοποίηση της; Ανάγκη από τις εκλογές έχει το υπάρχον σύστημα για την αναδείξει;

Για χρόνια πολλά, η πολιτική δύναμη που έχει τη κύρια ευθύνη για τη σημερινή καχεξία, σε κάθε της σφάλμα, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ανέσυρε τον “μπαμπούλα της δεξιάς”. Της κοινοβουλευτικής δεξιάς που σήμερα έχει ενσωματωθεί εντελώς στη κυρίαρχη πολιτική (ως αναμενόταν) και δεν αποτελεί πλέον τον μπαμπούλα.

Εντελώς επικοινωνιακά, όπως εντελώς επικοινωνιακά τα τελευταία χρόνια κάθε άλλη επιλογή πέρα από την κυβερνητική αποτελούσε καταστροφή, χάος, χρεωκοπία κ.ο.κ. πρέπει σήμερα να βρεθεί ένας μπαμπούλας να νομιμοποιήσει δια του φόβου τη κυρίαρχη γραμμή.

Απέναντι λοιπόν στο μη δίλημμα, καλό είναι να τεθεί ένα, βασικό, και υπάρχον. Πως θα ζήσουμε από εδώ και πέρα; Πως θα στηρίξουμε το βίο μας ώστε να γίνει ανθρώπινος; Πως θα συνεννοηθούμε ώστε να αποτρέψουμε τη περεταίρω καταστροφή; Σε ποια σημεία μπορούμε να συμφωνήσουμε ώστε να απαλλαχτούμε από το ζόφο που πλαισίωσε τη ζωή μας τα τελευταία χρόνια;

Οι μέρες που θα ακολουθήσουν μπορούν να γίνουν μέρες γόνιμες, μέρες καθοριστικές προς το καλύτερο. Αρκεί για αρχή, να απαλλαγούμε από τους τεχνητούς φόβους ώστε να αντιμετωπίσουμε τους υπάρχοντες.

Read Full Post »