Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2012

Ένας καλοστημένος ορυμαγδός συμφερόντων τρομοκρατεί ακόμα και σήμερα την Ελληνική κοινωνία με σενάρια εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. “Θα μας πετάξουν έξω αν δεν τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας” κράζουν νυχθημερόν. Ήλπιζα πως με βάσει τα αποτελέσματα των εκλογών, την ξεκάθαρη αποτύπωση της αποστροφής του κοινωνικού σώματος προς όσους των χρεοκόπησαν, τα κλαρίνα του μνημονίου θα σιγήσουν. Αμ δε.  Αντ’ αυτού η κινδυνολογία και τα σενάρια καταστροφής είναι πλέον η μόνη κυρίαρχη προπαγάνδα.

Ένα οικονομικό πρόγραμμα που απέτυχε να εφαρμοστεί σε κάθε μεταρρύθμιση που αφορά την ευημερία του κοινωνικού συνόλου και πέτυχε μόνο στο να δημιουργήσει θύματα. Νεκρούς, άστεγους, άνεργους, ανασφάλιστους και πλήρως ανυπεράσπιστους κατοίκους και μετανάστες μιας χώρας υπό διάλυση,της οποίας το όνομα είναι ντροπή να αναφέρεις στο εξωτερικό ή στη καλύτερη περίπτωση αφορμή χλεύης.

Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αξιόπιστο σχέδιο εξόδου από τη κρίση εκ μέρους των χρεοκοπημένων πολιτικών δυνάμεων, δεν υπάρχουν και μηνύματα ελπίδας. Τώρα φόβος. Μόνο φόβος. Φόβος ως μέσω επιβολής και πειθούς. Τώρα που τέλειωσε η ελπίδα, ο φόβος περισσεύει. Τώρα που τελείωσαν τα καρότα, τα μαστίγια περισσεύουν.

Έχει όμως νόημα η διασπορά του τρόμου; Προσπάθησα σε προηγούμενο κείμενο να ανιχνεύσω κατά πόσο είναι πιθανό να επαληθευτούν τα σενάρια τρόμου. Υπό τη λογική ότι σε συγκεκριμένα σενάρια απαντά κανείς με συγκεκριμένα επιχειρήματα, που γίνονται πιο πειστικά όταν έχουν να κάνουν με ανάλυση συμφερόντων και όχι ανακύκλωση απόψεων. Και για την ευρωζώνη και για τη Σέγκεν και για το ενδεχόμενο πυρινικής καταστροφής άμα χρειαστεί, θα υπάρξει αντεπιχείρημα.

Μπορούμε όμως να πορευόμαστε με το φόβο; Μπορούμε να σκεφτόμαστε το μέλλον με όρους τρόμου; Νομίζω πως όχι. Δεν είναι μόνο η ελπίδα ως ανάγκη, είναι και η ψυχραιμία ως προϋπόθεση. Τα χρόνια που πέρασαν και έριξαν ραγδαία το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων δημιούργησαν αμέτρητες πληγές. Και είναι σαφές πως όσο είμαστε συνδεδεμένοι με το ευρωσύστημα και το σύστημα αυτό δε δείχνει (ας είμαστε ειλικρινείς) να αλλάζει προσέγγιση, θα ακολουθήσουν και άλλα δύσκολα χρόνια.

Οπότε, τι μένει; Να πάψουμε ίσως να ασχολούμαστε εξίσου με τα καρότα και με τα μαστίγια. Να λήξουμε μέσα μας αυτή τη λογική της ανάθεσης. Το κράτος και στα καλύτερά του, και την εποχή που λεφτά υπήρχαν δε μπορούσε να δώσει λύσεις σε βασικά προβλήματα ενός σημαντικού κομματιού του πληθυσμού. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως χρειάζεται να οδηγηθούμε στο άλλο άκρο, να αγωνίζεται δηλαδή καθένας στη ζωή ολομόναχος.

Ανάμεσα στο κράτος (τους θεσμούς) και σε κάθε έναν από μας υπάρχει μια υποτυπώδης ιδέα της κοινωνίας. Υπάρχουν δίκτυα. Και στις μέρες μας αναπτύσσονται και άλλα. Αν θέλουμε λοιπόν να κοιτάξουμε το μέλλον ίσως θα ήταν μια καλή ιδέα να κοιτάξουμε το διπλανό μας. Να επικοινωνήσουμε περισσότερο, να οργανωθούμε μεταξύ μας, να γνωριστούμε καλύτερα μεταξύ μας, να στήσουμε νέα δίκτυα αλληλεγγύης με βάσει τις ανάγκες και τις ικανότητες μας. Και να δουλέψουμε πάνω σ’αυτά που θα χτίσουμε. Να κρατήσουμε την ιδέα της κοινωνίας ζωντανή.

Μια αριστερή κυβέρνηση, αν έλθει, καλώς να έλθει, θα μας δώσει την ελπίδα ότι τουλάχιστον υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται με γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας, άνθρωποι που αν μη τι άλλο αγωνίστηκαν για πράγματα που θεωρούμε όλοι αναγκαία. Δεν θα δώσουν όμως λύση σε όλα. Και η επόμενη μέρα με την πλέον χρηστή και κοινωνικά ωφέλιμη των κυβερνήσεων να στηθεί, το συνολικό ευρωπαϊκό πρόβλημα δε θα μπορέσει να το λύσει μόνη της.

Ας έχουμε λοιπόν αυτό στο νου και ας συνεργαστούμε περισσότερο μεταξύ μας. Χωρίς φόβο.

Read Full Post »

Χάθηκε να ήμασταν για λίγο έτσι; Να πνίγαμε τη θλίψη μας στην εξοχή υπό τους ήχους της μπόσα νόβα; Να παραδεχόμασταν το κενό συναισθημάτων μας μέσα από ασπρόμαυρες ταινίες του 60; Να το παίρναμε αυτό το κενό και να το ντύμαμε με καλοσιδερομένα ιταλικά κουστούμια και φινετσάτα φορέματα; Να το παίρναμε μαζί μας αυτό το κενό και να το περιφέραμε σε μαρμάρινες σκάλες ακριβών ξενοδοχείων και κοσμικές αυλές;

Χάθηκε να ήμασταν για λίγο έτσι; Να μας έπαιρνε αγκαλιά ο Μαστρογιάνι σε ρόλο καταθλιπτικού συγγραφέα και εμείς στο πρώτο άγγιγμα των χειλιών του να λιώναμε; Να λιώναμε αλλά να φεύγαμε μακριά. Χάθηκε;

Χάθηκε να βρισκόταν μια άλλη πιο έτοιμη να τον αγαπούσε όταν εγώ ένιωθα έτοιμη να φύγω; Χάθηκε να βρέχει όταν ήθελα να του μιλήσω γι’αυτό το κενό, να μ’έπαιρνε αγκαλιά επειδή θα κρύωνα, να ήμουν εγώ πάλι το θύμα όσο και αν ήξερα ότι θα τον πληγώσω;

Χάθηκε για λίγο να ήμασταν δραματικές φιγούρες σε ταινία του Αντονιόνι; Και εγώ, και εσύ, και εκείνη, και όλοι όσοι θα μας έβλεπαν ένα απόγευμα της Παρασκευής πολλά χρόνια μετά.

Χάθηκε;

(αφιερωμένο στην @EveofDes)

Read Full Post »