Feeds:
Posts
Comments

Archive for July, 2012

Στο τραίνο.

Ιούλιος 2008. Βρίσκομαι στο τραίνο που κάνει το δρομολόγιο Βόλος-Λάρισα. Η ζέστη του θεσσαλικού κάμπου που ξεπερνάει τους 40 βαθμούς υπό σκιά με έχει χτυπήσει εδώ και μέρες. Έχω άδεια εξόδου από το στρατόπεδο. Αυτή τη φορά θα πάω στη Λάρισα να κάνω βόλτα να περάσει η ώρα και ίσως βρω κανένα γνωστό.

Ίσως και όχι.

Στο τραίνο μέσα τη βλέπω, κάθεται απέναντί μου, δεν έχω κουράγιο να της μιλήσω. Γράφω αυτό το ποίημα, και το δημοσιεύω τέσσερα χρόνια μετά. Παραδόξως, για εδώ που βρίσκομαι, με έχει πιάσει πάλι η ζέστη.

 

Μικρή και άγνωστη κυρία,

Συγχώρεσε με που δε μπορώ να κρατηθώ,

το βλέμμα μου από πάνω σου να πάρω,

και να κρυφτώ.

Φταίει που εγώ και τόσοι άλλοι,

νιώθουμε τόσο μακριά,

απ’τη δικιά σου, και τη κάθε ομορφιά.

Είναι που οι μέρες μας ξημερώνουν,

μέσα σε μίζερες σκοπιές,

και αναζητούμε λίγο απ’το φως τους

ρίχνοντας σου κλεφτές ματιές.

Συγχώρεσε με αν διψασμένος,

θέλω το δέρμα σου ν’αγγίξω

γιατί ο χρόνος είναι μέγγενη

και με πιέζει,

και δε μου δίνει τη χαρά,

να σου εξηγήσω.

Read Full Post »

Όλα είναι χαμένοι δρόμοι και μια αλληλουχία μυστηρίων/Μυστήριο που ενώ ήμουνα ευτυχισμένος πήγαινα στα όργανα/και ζητούσα λυπημένα τραγούδια.

Μυστήριο που πανέμορφα και θρυλικά θηλυκά/χάλασαν τη ζωής τους/ με ανεύθυνους, μικρόψυχους και ολίγιστους άντρες.

Τάκης Τζίφας – Συνοδεία εγχόρδων

Ο Κυριάκος δε θα κάνει φέτος διακοπές με τη Χρυσάνθη. Της το είπε από το τηλέφωνο προχτές το βράδυ μετά τον αγώνα. Είχανε βγει με τους φίλους του από τη δουλειά να δούνε τον τελικό σε μια μπυραρία που μαζεύονται συνήθως οι Ισπανοί στο Αμβούργο.

Περίμενε η Χρυσάνθη όλη την εβδομάδα, να έρθει η Κυριακή να μιλήσουν λίγο παραπάνω γιατί ο Κυριάκος δούλεψε περισσότερες ώρες και το βράδυ γύρναγε στο σπίτι χωρίς πολύ όρεξη. Μιλάγανε λίγο στο skype αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Της έλεγε συνήθως για το κρύο που κάνει εκεί πάνω, για τις παρέες που έχει απ΄τη δουλειά, και πόσο του λείπει.

Τα Χριστούγεννα είχανε βρεθεί μαζί τελευταία φορά λίγο πριν φύγει. Με χίλια ζόρια μετά από αμέτρητες μάταιες προσπάθειες στην Αθήνα, βρήκε δουλειά σε ένα τεχνικό γραφείο στο Αμβούργο. Δεν το σκέφτηκε πολύ, δεν είχε πολλές επιλογές, και η Χρυσάνθη του έλεγε να μην αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Έκτοτε μιλάνε μόνο στο τηλέφωνο ή το skype, όπως κάνουν όλα τα μοντέρνα ζευγάρια που έχουν σχέσεις εξ’αποστάσεως. Η Χρυσάνθη, είχε κάπως πιο ελαφρύ πρόγραμμα και μπορούσε να προγραμματίσει τις διακοπές. Δούλευε ως ωρομίσθια δασκάλα σε δημοτικό σχολείο, και το καλοκαίρι την απόλυαν για να τη ξαναπροσλάβουν το Σεπτέμβρη. Χωρίς να ξέρει σε ποιο σχολείο ακριβώς. Ήξερε τουλάχιστον, ότι το καλοκαίρι, από τις 15 Ιουλίου και μετά, θα είναι ελεύθερη. Και αυτό είχε φροντίσει να του πει από νωρίς.

Ο Κυριάκος  από τότε που βρήκε τη δουλειά άρχισε να αλλάζει διάθεση. Ήταν πιο δεκτικός να μιλήσει σε κόσμο, είχε όρεξη να κάνει βόλτες, και έψαχνε να βρει τρόπο να φέρει και τη Χρυσάνθη κοντά του. Οι πρώτοι μήνες που αναγκάστηκαν να ζήσουν μακριά, παρότι είχαν πέσει βαριά λόγω δουλειάς και στους δυο, ήταν αρκετά θερμοί. Μεταξύ τους μιλούσαν με αρκετό πάθος. Μια φορά προσπάθησαν να κάνουν και σεξ μέσω skype αλλά ήταν αποτυχία, που ευτυχώς κατέληξε στο να ρίξουν πολύ γέλιο.

Τώρα τελευταία είχε αρχίσει να χαλάει το πράγμα. Η Χρυσάνθη παρατηρούσε πως εκείνος όλο και περισσότερο χανόταν, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί. Στο τηλέφωνο του έλεγε πως όταν γυρίσει στην Ελλάδα θέλει πολύ να πάνε σε μια παράσταση στην Επίδαυρο, και μετά να πάρουν ένα καραβάκι να τους πάει στα Κύθηρα που έχει ησυχία και ακόμα μπορείς να βρεις καλό φαγητό. Συνολικά δηλαδή πέντε-έξι μέρες θα κράταγαν οι διακοπές, αλλά το συζήταγε επειδή το περίμενε πως και πως. Χίλιες φορές να του έλεγε τι σκεφτόταν για το καλοκαίρι παρά για τη κατάσταση που άφησε ο Κυριάκος φεύγοντας και για το πως έχει γίνει η ζωή στην Αθήνα.

Στην ουσία βέβαια δεν είχανε μείνει ποτέ μαζί. Πέρα από κάτι παρασκευο-σαββατο-κυριάκο-δεύτερα που ο Κυριάκος την έβγαζε στο σπίτι της και αντίστοιχα αυτή στο δικό του, για ένα μήνα ολόκληρο, δεν είχαν καταφέρει να μείνουν στο ίδιο σπίτι. Δεν άντεχε ο Κυριάκος. Ήθελε να γυρνάει σπίτι ότι ώρα τύχει και να μη δίνει αναφορά. Δεν του ‘πε βέβαια να δίνει κανείς αναφορά, απλά η Χρυσάνθη πολλές φορές ανησυχούσε. Η ανησυχία της δε γινόταν όμως κατανοητή, ξέσπαγε ο καυγάς, ο Κυριάκος νευρίαζε, της έκλεινε τη πόρτα στα μούτρα, και χανόταν.

Τουλάχιστον τότε η Χρυσάνθη καταλάβαινε περίπου τι γινόταν. Τώρα τελευταία που ο Κυριάκος βρισκόταν σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα, και χανόταν, δεν ήξερε πως να το δικαιολογήσει. Λογικό είναι να πάει ο νους της στο πονηρό, η τέλος πάντων στη συνήθη δικαιολογία, ότι μπορεί να βρήκε άλλη. Θυμόταν, πως όταν μια φορά ο Κυριάκος ήταν στις καλές του, και μεταξύ τους τα πράγματα πηγαίναν καλά, της είχε πει, πως μια μέρα, όχι πολύ μακριά, θα μένουν μαζί στο δικό τους σπίτι, και θα έχουν και παιδιά. Αυτό -δυστυχώς- της έδινε ελπίδα και παρηγοριά.

Αν γνώριζε κανείς τη Χρυσάνθη, σκέτη χωρίς τη σχέση της με τον Κυριάκο, θα είχε παραπάνω από έναν λόγους να τη θαυμάζει. Όχι μόνο για τη φυσική της ομορφιά, αυτό θα έλεγε κανείς πως ήταν το επιμέρους. Όσο για τη λάμψη της. Το χαμόγελό της, την ευγένειά της. τη καλλιέργεια. Όποτε έβγαινε έξω χωρίς τον Κυριάκο, μπορούσες να καταλάβεις τι πάει να πει γυναίκα με προσωπικότητα. Γυναίκα με αρθρωμένο λόγο και όχι νιαουρίσματα. Γυναίκα που απαιτούσε ευγενικά και επίμονα αυτό που άξιζε, και όχι κοριτσάκι που τριβόταν και μιξόκλαιγε κάθε φορά που δε γινόταν το δικό του.  Κανείς βέβαια δεν τα εκτιμούσε αυτά, και -θα μου πεις- γιατί να τα εκτιμήσει όταν το μάτι του άντρα θα πέσει πρώτα στο μπούστο, και μάλλον θα μείνει εκεί; Όσοι τα εκτίμησαν, δυστυχώς δεν κατάφεραν να την κερδίσουν, και παρέμειναν αυτό που λέμε “φίλοι”.

Δε ξέρω αν ο Τάκης Τζίφας είχε στο νου του τη Χρυσάνθη όταν έγραφε τη συνοδεία εγχόρδων. Μπορεί. Μπορεί και να είχε τη Κλαούντια Καρντινάλε, το θρυλικό θηλυκό στη ταινία του Φελίνι που βασανίζεται να καταλάβει τι στο καλό έχει στο μυαλό του ο Μαστρογιάννι. Τι στο καλό τον βασανίζει και όλο χάνεται. Tο θρυλικό θηλυκό που τη γλέντησε τη ζωή του έξω από τις ταινίες, με αμέτρητους φίλους εραστές. Εμένα με απασχολεί η Χρυσάνθη. Που τόσο περίμενε αυτές τις διακοπές και κατέληξε να λάβει αδιαφορία. Που από τότε που άρχισε να εξαρτάται από τον Κυριάκο έχανε μέρα με τη μέρα τη λάμψη της.  Εμένα απόψε το βράδυ με βασανίζει η Χρυσάνθη.

Read Full Post »

I would like to reassure you that Greece is absolutely determined to fulfill its obligations emanating from the recent bail-out agreement.The new Government of Greece accepts ownership of the adjustment Programme and is fully committed to its targets, its objectives and all its key policies.

Έχουμε λοιπόν ένα πρωθυπουργό που αναφέρει στους Ευρωπαίους ομολόγους του ότι είναι απολύτως αφοσιωμένος στην εκπλήρωση  των υποχρεώσεων που πηγάζουν από τη πρόσφατη συμφωνία χρηματοδότησης και πως η νέα κυβέρνηση υιοθετεί το πρόγραμμα προσαρμογής, τους στόχους, τους σκοπούς και τους βασικούς άξονες πολιτικής.

Greece’s new government has dropped a plan to seek softer terms for its second bailout following warnings that it would be rejected by international lenders. Yannis Stournaras, finance minister, said the governing coalition would have to accelerate reforms before asking for modifications in a €174bn programme agreed in February with the European Union and the International Monetary Fund. “The programme is off-track and we can’t ask for anything from our creditors before we get it back on course,” Mr Stournaras told the Financial Times

Έχουμε και ένα υπουργό εθνικής οικονομίας που πριν τους συναντήσει, και αυτός με τη σειρά του, διαμηνύει μέσω εφημερίδας πως δε θα επιδιώξει χαλάρωση των όποιων δυσμενών όρων η ακόμα και επιμήκυνση της χρονικής διάρκειας της προσαρμογής μιας και το πρόγραμμα έχει τεθεί εκτός στόχων και δε μπορούμε να ζητάμε τίποτα όσο είμαστε εκτός στόχων.

Ένας από τους κύριους στόχους του δεύτερου Μνημονίου είναι να φέρει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Αυτή εκτιμάται . ως βιώσιμη θέση που θα επιτρέψει την επιστροφή της Ελλάδας στις κεφαλαιαγορές Ας μη μιλήσει κανείς για το πόσο ρεαλιστικοί είναι οι στόχοι αυτοί στους οποίους είμαστε απολύτως αφοσιωμένοι.

 It is difficult to ask voters in a country where average public sector wages are around €1000 per month, like in Estonia or Slovakia, to lend to a country where those wages are on average around €3000. The same holds true for emerging countries outside the euro area who participate in the financial assistance for Greece via the IMF.  

 «Όλες οι μεταρρυθμίσεις μας βρίσκονται σε καλό δρόμο. Το 2011 θα είναι μια καλή χρονιά για να επανέλθει η Ελλάδα στην αγορά, με τη προϋπόθεση ότι οι συνθήκες θα είναι πιο ομαλές».

Ας μη μιλήσει κανείς για την επαφή που έχουν με τη πραγματικότητα αυτοί που θέτουν αυτούς τους στόχους. 

(1) Υπέστη σοβαρά τραύματα στο κεφάλι, απώλεια ακοής στο αριστερό αυτί, κατάγματα στην αριστερή κλείδα και σε τέσσερα πλευρά, αφού χτυπήθηκε από αστυνομικό της ομάδας ΔΕΛΤΑ που οδηγούσε μοτοσικλέτα. Παρέμεινε επί αρκετές ημέρες στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση. Σύμφωνα με μαρτυρίες που έλαβε η Διεθνής Αμνηστία, ο οδηγός της αστυνομικής μοτοσικλέτας που τραυμάτισε την Αγγελική Κουτσουμπού, μαζί με μερικούς άλλους αστυνομικούς μοτοσικλετιστές, διεμβόλισαν εσκεμμένα την ομάδα ειρηνικών διαδηλωτών με τους οποίους εκείνη διαδήλωνε.

(2) υπέστη παρ’ ολίγον θανατηφόρα τραύματα στο κεφάλι όταν χτυπήθηκε από αστυνομικούς μονάδας αποκατάστασης της τάξης κατά τη διάρκεια διαδήλωσης κατά της λιτότητας στην Αθήνα στις 11 Μαΐου 2011. Συμμετείχε σε μια μεγάλη ομάδα ειρηνικών διαδηλωτών που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, υποβλήθηκαν σε υπερβολική χρήση βίας από αστυνομικούς μονάδων αποκατάστασης της τάξης. Σύμφωνα με την δικηγόρο του και με τον ίδιο, τον χτύπησαν με έναν από τους πυροσβεστήρες που φέρουν επάνω τους ορισμένοι αστυνομικοί μονάδων αποκατάστασης της τάξης.

(3) τον συνέλαβαν αυθαίρετα και τον χτύπησαν αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής Μονάδας και ζήτησε να διερευνηθεί το περιστατικό[..] ενώ κατευθυνόταν πεζός στην κατοικία του, μεταξύ 10 και 15 αστυνομικοί με πολιτικά και χωρίς κανένα διακριτικό εμφανίστηκαν, τον έβρισαν επανειλημμένα, του έβαλαν χειροπέδες και τον χτύπησαν[..]αναγκάστηκε να παραμείνει γυμνός σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στη ΓΑΔΑ μπροστά σε αρκετούς αστυνομικούς με κουκούλες επί περίπου 20 λεπτά. Παρέμεινε τρεις ώρες στην αστυνομική διεύθυνση μέχρι που οι αστυνομικές αρχές δήλωσαν ότι τον είχαν περάσει για κάποιο άλλο άτομο που καταζητούταν για αδικήματα σχετικά με τρομοκρατία και τον άφησαν ελεύθερο.  Αργότερα αρνήθηκαν ότι είχε διαπραχθεί οποιαδήποτε κακομεταχείριση κατά τη σύλληψη και την κράτησή του

Ας μην αναφερθεί κανείς στην αντιμετώπιση που έχουν όσοι διαδηλώνουν και αντιδρούν σε αυτούς τους στόχους.

public healthcare system is on the verge of total collapse, with many hospitals forced to cancel operations

Η επίθεση φέρεται να έλαβε χώρα στα σκαλάκια του σταθμού Αττική του Μετρό

Ας μη μιλήσει κανείς για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία χάρη σε αυτούς τους στόχους.

Ας μην είμαστε μίζεροι. Οι Έλληνες έκαναν την επιλογή τους. Ψήφισαν Ευρώπη, ασφάλεια, σταθερότητα. Απέρριψαν τις εύκολες καταγγελίες και τις ολικές διαπραγματεύσεις. Τα ρίσκα και τις αοριστίες. Απέρριψαν τον κίνδυνο της ακυβερνησίας.

Ας μιλήσει κανείς για τον βασικό διαπραγματευτή. Τον άνθρωπο που έδιωξε από το κόμμα του όσους διαφωνούσαν με το οικονομικό πρόγραμμα, και μετά έδιωξε όσους συμφωνούσαν. Τον άνθρωπο που δε θα συναινούσε στο λάθος. Τον άνθρωπο που δε θα έστελνε υπογραφή υποτέλειας. Τον άνθρωπο που από τη πρώτη στιγμή μιλούσε για ανάπτυξη. Τον άνθρωπο που ζητούσε επίμονα εκλογές. Εκλογές για να διαπραγματευτεί. τις πήρε τις εκλογές που ζητούσε και λίγες μέρες μετά το αποτέλεσμα ακύρωσε το λόγο για τον οποίο τις προκάλεσε. Τον άνθρωπο που δε θα επέστρεφε στη ΝΔ ούτε ως αρχηγός. Τον άνθρωπο που στριφογύριζε τη πίτσα στον αέρα σαν ιταλός εξπέρ. 

Ας τον αφήσουμε λοιπόν και αυτόν να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στο βασανισμένο κορμί της Ελλάδας. Ας πειραματιστεί και αυτός με τους εγχώριους παραπλανημένους νοικοκύρηδες. Ας του δώσουμε την ευκαιρία να εμπορευθεί λίγη ελπίδα ακόμα. Φαίνεται δε φτωχύναμε, από μεγαλοψυχία και από υλικά αποθέματα, αρκετά.

Read Full Post »

a whale of debt/Enrico Bertuccioli

The discussion regarding the extent of the recent acts of violence and illegal activities, if it is isolated from its context, will end with the usual moralistic overtones. In order to understand these phenomena we should place them in a bigger context in which the state is losing its control over its exclusivity of violence as well as law enforcement and in which public administration and social welfare are falling apart. In this environment, the bonds of trust between citizens and the state become negative and gets replaced by other type of comitments. This is actually the context where social contract and mechanisms of social representation collapse. Needless to say that the context in question leads to economic chaos and international isolaton. But isn’t this the situation in Greece?

The above characteristics are usually used to describe a group of states named “failed states”. These definitions and the categorizations are not politically neutral and are used in international relations as policy instruments. The same happens with the term “failed countries” which had been used to authorize military interventions and/or target these countries. This practice is the legacy of our colonial past when Europeans used this term against certain nations/countries just before they incorporated them into their empires. However, if we avoid the formality of the term and focus on the history behind it, we will find that there were always countries that were not able to follow the terms of social and political progression thus becoming isolated. This may seem as a linear perception of history but since the 17th century when the world order of the day was being founded, a path was created on which certain countries proceed, others follow and some collapse. Such an example can be found in the Haitian revolution which closely followed the footsteps of the French Revolution yet finished with Haiti being considered a failed state due to its internal limitations and the world’s disdain. According to this logic, a state is a failed state because in implementing the necessary reforms it failed to do so and, at the same time, it could not return to the status quo ante. Similarly, the Ottsman Empire, at the turn of the century is a another relevant example. It was unable to avoid reforms but, on the other hand, every single reform implemented brought the empire closer to disentegration. Every historical era, like the end of the two world wars, brought countries to the edge; closer to civil wars, to dictatorships and revolutions. The next era had as a consequense to throw many countries off the path. It was the end of colonialism but mainly the end of anti-colonial regimes. These regimes tried to implement a policy of modernization in their states which created huge debt and, as a result, forced the IMF’s and World Bank’s terms on them. However, these terms did not make all these countries “failed states” except for the sub-saharan states of Africa (mainly Nigeria- a very wealthy state) which consttute classic examples of failed states. The events of 1989 and the end of communism showcased an another group of failed states, those of the Eastern Bloc, which almost brought down a third of the world with them if it wasn’t for Russia’s authoritarian, yet stabilizing, turn. Ironically, these states owed must of their internal stagnation to their enormous debt which was held by the West. The USA’s militaty interventions in the muslim world created a new group of failed countries (Iraq, Afganistan, Lybia)

But what about Greece? Is Greece the first failed state of Europe? Will Greece be the first failed state of today’s historical era which started with the 2008 financial crisis and which is bringing down the countries of Europe’s southern periphery? Will Greece be trown off the path? This question was never posed at the run up of the last elections so that it didn’t contribute to the existing blackmail faced by the voters. This question deals with Greece’s course given the conditions that exist today in Europe. Does a way out exist? We cannot avoid this discussion. We have to have it but under different circumstances that today’s public discourse do lot allow.

——–

the text is a translation of Antonis Liakos article on “Is Greece likely to become a failed state?

Read Full Post »