Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2012

τι θέλεις.

Μικρό παιδί σε μάλλον ευαίσθητη ηλικία συναντά ηλικιωμένο κύριο στην αποβάθρα του μετρό. Ο κύριος είναι εμφανώς καλοντυμένος και με ύφος αυστηρό. Χωρίς λόγο. Το πρόσωπο είναι πρησμένο και άκαμπτο καθ’όλη τη διάρκεια της αναμονής της αμαξοστοιχίας. Το πιτσιρίκι τον παρατηρεί κάνοντας αργές βόλτες πάνω κάτω στην αποβάθρα. Το μετρό αργεί. Σε όλους τους επιβάτες υπάρχει μια εμφανής νευρικότητα. Σε όλους εκτός από το πιτσιρίκι που φέρνει βόλτες ανέμελο και τον ηλικιωμένο κύριο που παραμένει στη θέση του ακίνητος. Το παιδί περνώντας από μπροστά του στέκεται και τον κοιτάζει στα μάτια. Δε του μιλάει, απλά τον κοιτάζει επίμονα στα μάτια. Ο κύριος προσπαθεί αρχικά να στρέψει το βλέμμα αλλού αλλά δε του βγαίνει. Για κάποιο λόγο λειτουργεί σαν να τον έχουν αναγκάσει να κοιτάει μόνο σε ένα σημείο. Αναγκάστηκα το βλέμμα του συμπίπτει με του παιδιού. Τι θέλεις; το ρωτάει απότομα. Θέλω ένα τσιγάρο. Έχεις να μου δώσεις ένα τσιγάρο; Περνάει μια στιγμή που χάνει τη μιλιά του αλλά επανέρχεται. Δεν έχω. Καπνίζεις; Από τόσο μικρός καπνίζεις; Και παίρνεις τσιγάρα από ξένους; Γυρνάς τέτοια ώρα μόνος σου έξω και ζητάς τσιγάρα από ξένους; Που μένεις; Που πηγαίνεις τώρα; Το ύφος του ηλικιωμένου γινόταν όλο και πιο αυστηρό. Δεν έχω τσιγάρα! Και αν είχα δε θα σου έδινα. Σας έχουνε σκοτώσει από μικρά. Σας βάζουν να καπνίζετε και μετά σας ρίχνουν στα ναρκωτικά. Έχει σαπίσει όλος ο κόσμος. Καταστρέφουν όλο το κόσμο από τότε που είναι μικρά παιδιά. Έχουνε σχέδιο. Δε θα γλιτώσει κανείς.. Δεν έχω να σου δώσω τσιγάρο. Τίποτα άλλο θέλεις; Θέλω να ταξιδέψω στ’ αστέρια. Μπορείς να μου πεις πως να πάω στ’ αστέρια; Πάλι χάνει τη μιλιά του ο κύριος. Αυτή τη φορά για λίγο παραπάνω. Επιτέλους το βλέμμα του πηγαίνει αλλού. Κοιτάζει γύρω του. Βλέπει το κόσμο. Όλος ο κόσμος μοιάζει να περιμένει. Το μετρό ή τη δική του απάντηση. Δεν έχει σημασία. Όλος ο κόσμος πάντως κάτι περιμένει. Στ’ αστέρια; Αλήθεια θες να πας στ’ αστέρια; Δε ξέρω. Τι να σου πω; Δε ξέρω. Αυτό που ξέρω, του λέει, είναι πως τώρα είναι αργά και πρέπει να γυρίσω σπίτι. Έχω κουραστεί να περιμένω το μετρό. Έχω κουραστεί να έρχομαι κάθε βράδυ και να περιμένω. Έχω κουραστεί. Με καταλαβαίνεις;

Read Full Post »

Unexpectedly

In 2007 the Holocaust museum published a photo album. The owner of the album was Karl Höcker, flag lieutenant for Richard Baer, general commander for Auschwitz consentration camp. The album was donated to the museum by veteran of the USA army under unonimity, and includes photos from the staff of the consentration camp at the resort mansion build for them in Solahutte, around 20km far from the camp. Karl is in the center of the picture. In his album, he gave a title we can translate as “unexpectedly”. In german is written something like “rain in the middle of sunset”.

The dates of the pictures concur with the most deathly months in camp’s history, where systematically were killed over a million people.
Have a look at the faces, their laugh, the joy in their moves beautifully issued by the camera. Another autumn, we will focus on the “systems of sudden” and their ideologies.  We will continue doing this because it is clear to us that the thought is (again) the target of the “irresistible force of logic” and its propaganda*.

None can really expect how the euro crisis will evolve apart from its creators. The bursting of the U.S. housing bubble, which peaked in 2006, caused the values of securities tied to U.S. real estate pricing to plummet, damaging financial institutions globally. The crisis played a significant role in the failure of key businesses, declines in consumer wealth estimated in trillions of US dollars, and a downturn in economic activity leading to the 2008–2012 global recession and contributing to the European sovereign-debt crisis. 

First European country hosting the crisis was Greece. Main bond holders, Germany and France, tried to present it as a failed state. The official propaganda runed by biggest financial newspapers was quoting that Greeks were lazy and therefore non productive, they had large public sector and used to spend over their limits. When crisis touched Spain or even Italy, this fairy tail collapsed. Europeans admitted that Eurozone had a systemic malfunction. Still not all of them. Meanwhile southern European states were forced by the northern ones to cut their budgets in order to keep being financed under the common scheme created by the Council named EFSF.

But cutting the budgets was not enough. Although less public sector means less healthcare, less schooling, less public investment therefore more unemployment,  hommeless people, suicides etc, “Our Europe” didn’t seem to care. They continued asking deregulation of labor market and privatizations. The sock doctrine started from Greece and now is spreading to the rest Eurozone countries. What was happening to the rest of the world, mainly Africa and Latin America, now is a reality to the so-called civilized Europe.

Apart from the the policies implemented internally in the member states, the common decision framework in Europe changed. European Parliament, the only real legitimate body was never asked about these policies. The great financial contributor of Europe, Germany, was leading the crisis management based on decisions taken on Frankfurt (headquarters of Deutsche Bank and ECB). The rest of the European bodies were there just to approve.

Far away from from the events related with the debt crisis and the decisions on the economy, democracy faced a challenge as well. During the demonstrations in Greece and Spain, provocateurs from the state showed up in the public, caused damages and afterwards run to be covered by the police. Parliaments in the “state of emergency” were not actually asked whether they agree for the measures needed. Primeministers in Greece and Italy were replaced “unexpectedly” by investment banks’s golden boys.

None knows how the European crisis will evolve. Whether financial markets will touch France considering it’s bonds as “junk” and therefore asking for economic reforms similar to the rest of southern states or even if Germany will quit the eurozone declaring unable to keep financing with its reserves the rest of Eurozone. None (?) can expect what this autumn will bring.

Meanwhile Europeans not touched significantly by the crisis will keep photo shooting themselves like nothing actually happens.

__

*first two paragraphs +pictures, used as an intro, is a translation of danger few team’s text “απροσδόκητα“.

Read Full Post »

Επιτέλους

Από την ανακοίνωση του συνδικάτου μικροπωλητών συγκρατώ τα εξής: “Οι αυθόρμητες «κινήσεις ΜΑΤ» μελών της Χρυσής Αυγής σε διάφορες Εμποροπανηγύρεις ανά την Επικράτεια μας βρίσκουν απολύτως σύμφωνους με την παρότρυνση αυτή η δράση τους να επεκταθεί σε όλους τους υπαίθριους χώρους της χώρας

Δε ξέρω τι σκέφτεσαι εσύ. Ειλικρινά δε ξέρω. Και δε με νοιάζει. Εγώ σκέφτομαι πως επιτέλους μπαίνει ένα τέλος στην ανομία. Επιτέλους φεύγει ο καιρός που η κάθε άσχετη συντεχνία (βλ. οικοδόμοι του ΠΑΜΕ) έμπαινε εμπόδιο στην ανάπτυξη κλείνοντας τα λιμάνια. Επιτέλους η κοινωνία των πολιτών διευκολύνει την υγιή επιχειρηματικότητα. Την επιχειρηματικότητα που τόσο καιρό οι αριστεροί με τις ευαισθησίες τους είχαν ποινικοποιήσει. Επιτέλους το κράτος απουσιάζει από την επιχειρηματική ζωή, η γραφειοκρατία του, κάνει φτερά, και σύντομες διαδικασίες δίνουν λύσεις σε απλά καθημερινά προβλήματα. Επιτέλους κάποιοι κάναν τη κίνηση ματ σ’αυτό τον αέναο αγώνα σκάκι μεταξύ της λογικής και του λαϊκισμού.

Και ο νόμος. Τι πιο λογικό, τι πιο ουδέτερο, τι πιο αυτονόητο; Ο νόμος, επιτέλους εφαρμόζεται.

*φωτογραφία από τη Γερμανία, Απρίλιο του 1933.  “”Deutsche! Wehrt Euch! Kauft nicht bei Juden!“, μτφ. “Γερμανοί! Αμυνθείτε! Μην ψωνίζετε από τους Εβραίους!”

Read Full Post »

Τα πράγματα μπορούν να γίνουν απλά. Τα πράγματα είναι πιο όμορφα όταν είναι απλά. Τα πράγματα γίνονται μάταια όταν γίνονται δύσκολα. Δεν γεννηθήκαμε για να παιδευόμαστε. Γεννηθήκαμε για να ονειρευόμαστε, για να ερωτευόμαστε, για να χαιρόμαστε μαζί. Τον πόνο εκεί που δεν υπάρχει δεν χρειάζεται να τον δημιουργούμε. Ούτε να τον καθοδηγούμε. Έχει πόνους η ζωή πολλούς να μας κεράσει. Δε χρειάζεται να της φορτώνουμε φτιαχτούς δικούς μας.

Τα πράγματα μπορούμε να τα κάνουμε απλά. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς σχετικισμούς. Μόνο ευγένεια και ειλικρίνεια.Τα πράγματα είναι απλά αν θέλουμε να τα δούμε απλά.

Read Full Post »