Feeds:
Posts
Comments

Archive for November, 2012

“Τα λεφτά που παίρνουμε από το δημόσιο, επειδή ακριβώς είναι βρώμικα και δε τα θέλουμε, τα δίνουμε πίσω στο κόσμο με συσσίτια, και με μέσα που ποτέ η αριστερά τόσα χρόνια δεν επέστρεψε ούτε μισό ευρώ στο κόσμο, προτιμά να τα δίνει σε έμμισθους υπαλλήλους για να μαζεύονται σε πλατείες και να βρομίζουν το χώρο”

Ο ειδικός αγορητής της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Παναγιώταρος, είχε αντιταχθεί στην νομοθέτηση της ίδρυσης του μουσείου ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, υπό την αιγίδα του υπουργείου Ναυτιλίας, υποστηρίζοντας πως «δωρίζεται από έναν εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων της γης – και ξέρουμε ότι οι δωρεές που γίνονται στο Δημόσιο συνήθως καταστρέφονται, γιατί το Δημόσιο δεν σέβεται τίποτα που δεν το έχει αποκτήσει με κόπο». «Θα μπορούσε κάλλιστα αυτό το μουσείο να κάνει πολύ καλή δουλειά, ευρισκόμενο στα χέρια του Ιδρύματος Λάτση» υποστήριξε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής.
Στα τέλη Αυγούστου, η Χρυσή Αυγή ψήφισε την τροπολογία που επιτρέπει στις ΠΑΕ να προσκομίσουν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα στην Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού μετά την έναρξη του πρωταθλήματος. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, παρά την οικονομική κρίση, η Χρυσή Αυγή μαζί με την κυβέρνηση έβαλαν πλάτη για τους ιδιοκτήτες, ώστε το Δημόσιο να μη ζητήσει από τους μεγαλοεπιχειρηματίες Μαρινάκη, Βαρδινογιάννη κ.ά τα λεφτά που αυτοί του οφείλουν.

Τα λεφτά της δημοκρατίας είναι βρώμικα. Το μόνο που τους αξίζει είναι να γίνονται συσσίτια για τους φτωχούς. Τα λεφτά της ναυτιλίας είναι καθαρά. Περάσαν από τόσες θάλασσες. Ταξίδεψαν πρώτη θέση στο αεροπλάνο και πλύθηκαν στη Γενεύη.  Τις πλατείες τις βρωμίζουν οι αριστεροί αλλά τις καθαρίζουν οι χρυσαυγήτες.

Όποια αλήθεια και αν προβάλλεις σε ένα άνθρωπο που πεινάει θα σε πιστέψει. Όποια δικαιολογία του προσφέρεις θα του απαλύνει το πόνο. Αρκεί να τη συνοδεύεις με ένα πιάτο φαϊ και μ’ένα πρόσωπο κυνικό. Γιατί η εποχή είναι σκληρή και δε σηκώνει αστεία. Γιατί η εποχή απαιτεί λύσεις σήμερα. Σήμερα το βράδυ. Στη πλατεία της γειτονιάς. Λύση να δοθεί σήμερα. Τώρα. “Να καθαρίσει ο τόπος.”

Για το κομμάτι που δε σπαράζει, για το κοινό εκείνο που έχει ακόμα τη πολυτέλεια να συζητά και να προβληματίζεται, μαζευόμαστε μερικοί άμισθοι υπάλληλοι σε μια πλατεία των Βρυξελλών, βρόμικη ευτυχώς ακόμα, να συζητήσουμε τι θα κάνουμε μ’αυτούς που μας έφεραν τη πείνα, και μ’αυτούς που τη χαϊδεύουν. Γιατί πείνα υπάρχει και εκτός Ελλάδας, και οι λύσεις που εφαρμόστηκαν για να απαλλαχθεί η πατρίδα από το βραχνά των έμμισθων υπαλλήλων και των βρόμικων πλατειών, συζητιούνται και εδώ.

Όσοι φιλικοί λοιπόν προσέλθετε, εδώ μπορούμε να μιλάμε ακόμα στα ελληνικά, τα γαλλικά, τα αγγλικά, να τρώμε, να τραγουδάμε χωρίς φόβο. Η πρωτοβουλία μας τα βράδια συνήθως συζητά και τα πρωινά αγωνίζεται. Αυτή τη φορά θα μαζευτούμε στη place roupe, στο espace marx, στις 18.00

περισσότερες πληροφορίες και εδώ: http://solidarity-greece.blogspot.be/2012/11/qui-seme-lausterite-recolte-les.html

 

Advertisements

Read Full Post »

Έλα όμως απόψε τη νύχτα αν μπορείς και πάρε από πάνω μου αυτό το πόνο. Περίμενα τόσο καιρό να βρω το χρόνο, να κάτσω σε τούτο εδώ το δωμάτιο και να ησυχάσω μόνη. Περίμενα ώρες μέχρι να πέσει το φως και να μη με βλέπουν από γύρω, μόνη. Περίμενα με τόση δίψα τη σταγόνα αυτή. Έλα σήμερα λοιπόν λίγο πιο κοντά μου. Είσαι ο μόνος που δε φοβάμαι να τα δει, τα τραύματά μου. Πιάσε το χέρι μου και κάν’το να σταματήσει να τρέμει, όπως παλιά. Δέσε στα δάχτυλα μου πάνω, τα δικά σου.  Να ζεσταθούν, και ας ρίχνει έξω χαλάζι. Εμείς ποτέ δε τα φοβόμασταν αυτά. Απόψε που έτυχε να βρεθούμε πάλι μαζί θα διώξουμε το φόβο. Θα περπατήσουμε στο δρόμο. Θα περπατήσουμε μαζί. Μαζί να είμαστε και για όλα τ’άλλα μη σε νοιάζει.

Read Full Post »

παράγκα

Στα τυφλά βάδιζε η τρόικα την προηγούμενη τριετία καθώς μεθοδολογικές αβλεψίες σε βασικά μακροοικονομικά μεγέθη καθιστούσαν αδύνατη την αποτίμηση της επίπτωσης των μέτρων λιτότητας στην πραγματική οικονομία. Το ΔΝΤ παραδέχθηκε στα μέσα της εβδομάδας ότι συστηματικά υποεκτιμούσε τις επιπτώσεις της λιτότητας στην οικονομική ανάπτυξη, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα στην ελληνική περίπτωση.

Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις

Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ έκανε στα μέσα της εβδομάδας την αυτοκριτική του Ταμείου, παραδεχόμενος τις λανθασμένες προβλέψεις, και ταυτόχρονα διατύπωσε νέες, πιο ρεαλιστικές αναφορικά με τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές που θα πρέπει να εφαρμόζονται ανά χώρα.

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4759957

όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα

“Ντράπηκα, ντράπηκα”, ανέφερε , επικαλούμενος την επίσκεψή του στα Χανιά. Δε δίστασε μάλιστα να χαρακτηρίσει τις φυλακές “ποντικότρυπα μια φυλακή με 25 κρεβάτια και 38 κρατούμενους.
http://news247.gr/eidiseis/politiki/roypakiwths_oi_daneistes_mas_pathsan_sto_laimo.2011627.html

παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα

Αρνητικός για ακόμη μια φορά στο ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους εμφανίστηκε ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Λουκάς Παπαδήμος.
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4596792
«Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, καθώς θα σημειώνεται πρόοδος στα δημοσιονομικά και θα αυξάνεται η αξιοπιστία της πολιτικής, νομίζω ότι οι αγορές θα ηρεμήσουν» κατέληξε.
«Το 2011 είναι η χρονιά που περιμένω να υπάρξει σημαντική βελτίωση των συνθηκών και η πιθανότητα μιας επιστροφής της Ελλάδας στις αγορές θα είναι μεγάλη»
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4596499

κι εσύ μιλάς σαν πτώμα

Την ύπαρξη φαινομένων υποσιτισμού μαθητών στα σχολεία της χώρας παραδέχτηκε ο υπουργός Παιδείας, τονίζοντας ότι «είναι ένα θέμα το οποίο μας απασχολεί πολύ σοβαρά και κάνουμε ενέργειες χωρίς δημοσιότητα, γιατί είναι ένα πολύ λεπτό ζήτημα».
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63725392
Ο λαός,ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια ζητάει και λαχεία

Ο καθημερινός συνωστισμός και η πολύωρη αναμονή στα γραφεία του ΟΑΕΔ είναι ο καθρέφτης της αυξανόμενης ανεργίας. Οι περισσότεροι επισκέπτονται τα γραφεία του οργανισμού για να πάρουν το μηνιαίο επίδομα ανεργίας, αφού το ενδεχόμενο να βρουν δουλειά -οποιαδήποτε δουλειά- το θεωρούν σχεδόν απίθανο.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=321431)
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία

Κατά 90% αυξήθηκε το 2011 ο αριθμός των Ελλήνων που μετανάστευσαν στη Γερμανία, σύμφωνα με στοιχεία της γερμανικής στατιστικής υπηρεσίας. Συνολικά 23.800 Έλληνες εγκατέλειψαν τη χώρα τους για να αναζητήσουν την τύχη τους στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία, σύμφωνα με τα στοιχεία.
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2180511
αιτήσεις για τη Γερμανία

Η τελευταία μας δράση για φέτος είχε αγαπημένο θερινό σινεμά, έναστρο αθηναϊκό ουρανό, νοσταλγική ατμόσφαιρα και άρωμα γιασεμιού. Ήταν μια μοναδική βραδιά στον θερινό δημοτικό κινηματογράφο «ΣΤΕΛΛΑ» στην Κυψέλη όπου θυμηθήκαμε την «Αθήνα τη Νύχτα» του ’60 και τραγουδήσαμε με τον καταπληκτικό Λουκιανό Κηλαηδόνη.
http://atenistas.org/2012/07/07/stella/
Κυράδες,φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες,ψαλμωδίες και καντάδες

Η οικονομική κρίση ”χτύπησε” και τον αγοραίο έρωτα, καθώς γυναίκες από την Ελλάδα φτάνουν στη γειτονική Ιταλία για μία καλύτερη τύχη
http://news247.gr/eidiseis/kosmos/il_messaggero_ellhnides_ierodoyles_metanasteuoyn_sthn_italia.1974924.html
Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Έτοιμος να προχωρήσει σε ολοκληρωτικό λίφτινγκ της διοικητικής δομής της ΠΑΕ Παναθηναϊκός είναι ο Γιάννης Αλαφούζος, τοποθετώντας σε θέσεις – κλειδιά του «πράσινου» Δ.Σ. άτομα της εμπιστοσύνης του – «Βλέπει» νέο δάνειο ενόψει ελέγχου UEFA.
http://www.onsports.gr/Podosfairo/Super-League/item/253535-Panathhnaikos-Alafoyzos-Me-toys-dikoys-toy-anthrwpoys-kai-daneio
Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει

στα καφενεία μπιλιάρδο,καλαμπούρι και χαρτί

Στέκει στο περίπτερο διαβάζει

φυλλάδες με μιάμιση δραχμή

“Η διαδικασία της σύλληψης είναι μάλλον κλασική. Τον πιάνουν σε ένα δρόμο πέντε, τον πετάνε κάτω, του φοράνε χειροπέδες από πίσω και αρχίζουν να στο πρόσωπο και στα πλευρά με τις αρβύλες. [..] Στην αρχή χάνεις την αίσθηση του χρόνου, του χώρου και σιγά σιγά ανοίγεις και το στόμα σου χωρίς να έχεις συναίσθηση της κατάστασης. Από κει και πέρα, ανά τακτά διαστήματα μεταφέρεται σε ένα δωμάτιο βασανιστηρίων όπου υπάρχουν μόνο δυο αστυνομικοί οι οποίοι του ζητάνε να απλώσει τα χέρια του και τον χτυπάνε με δυο ειδικά ρόπαλα. [..] Το σχεδιασμένο βασανιστήριο είναι βασανιστήριο με πρόγραμμα. Ξέρεις ότι αν δεν ομολογήσεις, ακολουθεί το ίδιο.” UNFOLLOW.τεύχος 11, σελ.92

Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι

Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας

Η ΕΛΑΣ και η ΕΥΠ παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα περισσότερων από 50.000 πολιτών! Μόνο τον τελευταίο χρόνο οι επίσημες παρακολουθήσεις τηλεφώνων, με επίκληση θεμάτων «κρατικής ασφάλειας», αυξήθηκαν κατα 70%! Επιπλέον, επτά εταιρείες επικοινωνιών κατέθεσαν αναφορές ότι υπήρχαν προβλήματα ασφαλείας του δικτύου τους.
http://www.tovima.gr/society/article/?aid=472264
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας
Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί.

αφιερωμένο στη @krotkie που τα γράφει, τα τουϊτάρει και όταν έρχεται η ώρα τα κάνει και σωστά, υποχωρώντας εκεί που χρειάζεται για να καταφέρουμε κάτι όλοι μαζί.

Read Full Post »

corpus democracy

με την είσοδο του νέου έτους αυξάνεται το όριο συνταξιοδότησης κατά δύο έτη στα 67 και καταργούνται για τους συνταξιούχους τα επιδόματα (δώρα) Χριστουγέννων και Πάσχα, όπως και το επίδομα θερινής άδειας

το μέσο ποσοστό ανεργίας για ολόκληρο το 2012 εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει το 22,4% (σε εθνικολογιστική βάση), ενώ προβλέπεται να αυξηθεί στο 22,8% του εργατικού δυναμικού το 2013 λόγω της συνέχισης της ύφεσης, που θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση και της απασχόλησης κατά 2,1%

Θα είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον, για μια κάποια μερίδα του κόσμου, να γράψεις ένα όμορφο κείμενο με αφηγηματική ροή που να περιγράφει τη χαρά ενός παππού συνταξιούχου κάθε φορά που τα τελευταία χρόνια μοιραζόταν ένα κομμάτι από το δώρο Χριστουγέννων της σύνταξης με το εγγονάκι του. Θα έγραφες για τη στιγμή που περίμεναν οι δύο συνονόματοι μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο για πολλές μέρες και τις συζητήσεις που είχαν, τα πειράγματα του εγγονού και τη προσπάθειά του να μάθει τι θα περιέχει το δώρο του, πριν καν έρθει στα χέρια του. Ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση θα είχε αν έγραφες πως μετατρεπόταν αυτό το δώρο Χριστουγέννων σε δώρο άγιου Βασίλη. Τι χαμόγελο έπαιρνε το εγγόνι όταν το άνοιγε, τι καμάρι όταν το μοιραζόταν με τους φίλους του, τι συντροφιά του κρατούσε κάθε φορά που ο παππούς κουρασμένος πήγαινε για ύπνο. Για φαντάσου το λίγο μέσα σου σαν ιστορία, προσπάθησε λίγο να ξαναβρεθείς σε εκείνη την εποχή που ένα τέτοιο κείμενο θα ήταν ανάλαφρο ανάγνωσμα. Την εποχή που το εν λόγω θα ήταν ένα συμπαθητικό παραμυθάκι. Τόσο γλυκό και αδιάφορο που θα μπορούσε να γίνει και σύντομο τηλεοπτικό διαφημιστικό για ιδιωτικό πρόγραμμα συνταξιοδότησης. Τόσο πιασάρικο και γλυκούλικο που άνετα θα μπορούσε η διαφημιζόμενη τράπεζα, στο τέλος του μηνύματος να προσθέσει τις λέξεις “σιγουριά, ασφάλεια, αλληλεγγύη των γενεών”. Και κάπως έτσι να σε πείσει πως όλα θα πάνε καλά, ακόμα και αν εσύ γεράσεις και κουραστείς, μια νέα γενιά θα είναι έτοιμη να συνεχίσει το δρόμο της προόδου χάρη στους δικούς σου κόπους και τη προνοητικότητα του τραπεζικού/ασφαλιστικού μας συστήματος. Τι καλά!

Λυπάμαι αλλά εγώ δε μπορώ. Δε γίνεται να δω τόσο επιφανειακά το ζήτημα. Δε ζω παρέα με αυτή τη μερίδα του κόσμου που συγκινείται από τη τροπή που παίρνουν τα πράγματα στον ελεύθερό της χρόνο. Στο χρόνο που θα διέθετε για να ξεκουραστεί από τη δύσκολη μέρα στο γραφείο διαβάζοντας ένα blog ή έστω παρακολουθώντας μια τρυφερή ιδιωτική διαφήμιση στη τιβί.

Δεν είναι ότι η σύνταξη του πατέρα μου, ο,τι δουλειά και αν είχα, όσο καλά και αν πληρωνόμουν, με αγγίζει και θα με άγγιζε άμεσα. Δεν είναι ούτε η απογοήτευση που νιώθει κάποιος γύρω στα 70 που έχει διαλυθεί τόσα χρόνια για να παίρνει αυτό το γαμημένο δώρο Χριστουγέννων ξεφτυλίζει τον ίδιο και οργίζει εμένα. Είναι ότι από ένα σημείο και μετά, ακόμα και ο τρόπος που μιλάς για αυτά τα ζητήματα είναι αιτία διχασμού. Ο χρόνος που επιλέγεις να τα θίξεις, το ύφος που υιοθετείς, οι ίσες αποστάσεις που -η κατεστημένη παιδεία σου έχει μάθει να- θέλεις να κρατήσεις, υποδηλώνει τι θέση κατέχεις σε ένα εισοδηματικό διαχωρισμό που θέλεις δε θέλεις, σ’αρέσει δε σ’αρέσει, σε ρωτήσαν δε σε ρωτήσαν, όπως και να’χει συμβαίνει και συμβαίνει μπροστά στα μούτρα σου.

Θα ήθελα να μην ασχολούμαι με αυτά, θα ήθελα να “αξιοποιήσω” το “επιστημονικό μου οπλοστάσιο” για να αποδείξω πόσο λάθος είναι στην εποχή μας να ιδιωτικοποιείς τους υδάτινους πόρους όταν στο Παρίσι και το Βερολίνο τους επαναδημοτικοποιούν. Θα ήθελα να έχω τη πολυτέλεια να συγκινήσω και εγώ ένα ακροατήριο μιλώντας του για την ομορφιά της αμμουδιάς σε μια ελεύθερη παραλία και τη ξενέρα της απλώστρας σε μια (πρώην ελεύθερη και νυν) ιδιωτική. Τη πολυτέλεια της νοσταλγίας. Τη πολυτέλεια της υπομονής, τη λογική του “κάτσε μωρέ, κάνε λίγο κράτι, νέος είσαι, θα έχεις ευκαιρίες, κρίση είναι, θα περάσει”. Αυτό θα ήθελα να έχω. Αυτό ζηλεύω. Τους ανθρώπους που ακόμα και σήμερα μιλάνε έτσι. Τους ανθρώπους που έχουν περιθώρια συμβιβασμού. Τους ανθρώπους που αναζητούν ισοδύναμα μέτρα. Τους ανθρώπους που θα συγκινούνταν για τη περικοπή του δώρου Χριστουγέννων μόνο άμα διάβασαν ένα σχετικό γλυκούλικο πιασάρικο κείμενο.

Πόσοι απ’αυτούς έχουνε μείνει ακόμα ανέπαφοι; Πόσοι από δαύτους πιστεύουν ότι σαμχάου στο τέλος της διαδρομής θα τη βγάλουν καθαρή;  Τι πρέπει να γίνει ακόμα για να δουν τα πράγματα πέρα από τον εαυτό τους; Τι πρέπει να συμβεί για να καταλάβουν ότι το ζήτημα δε λύνεται με μελαγχολικό τόνο συζήτησης πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ;

Και εμένα;

Γιατί με απασχολεί ακόμα αυτή η παρτίδα ανθρώπων; Γιατί χαλιέμαι; Γιατί δε λέω και εγώ μέσα μου, προχώρα με όσους μπορείς να συνεννοηθείς, με όσους έχουν συνείδηση της τραγικότητας και διάθεση για ανατροπή, με όσους το λέει η καρδιά τους να κάνουν κάτι ουσιαστικό χωρίς να τους απασχολεί πια το ρίσκο, χωρίς να δειλιάζουν σε οτιδήποτε άγνωστο. Γιατί;

Γιατί δε φτάνουμε. Γιατί το τέρας που τράφηκε ζωντανά στις οθόνες μας τα προηγούμενα χρόνια, τώρα γιαγαντώθηκε και μας απειλεί. Γιατί έχει την αδιαφορία μας που ονομάστηκε δημοκρατία να του κάνει πλάτες και τώρα γυρνά άφοβα κάτω απ’το σπίτι μας κρατώντας μαχαίρι στο χέρι.  Γιατί αυξάνεται μέρα με τη μέρα τρώγοντας τις δικές μας σάρκες.

Γιατί χρειάζεται να γίνουμε περισσότεροι τώρα που απειλεί ανοιχτά τις ζωές όσων δε του μοιάζουμε. Γιατί αν επικρατήσει η λύση “να του μοιάσουμε λοιπόν” τότε θα σφαχτούμε μια και καλή μεταξύ μας. Και τότε δε θα υπάρχει καν η δυνατότητα να διχαστούμε για τη περίπτωση περικοπής του χριστουγεννιάτικου δώρου. Δε θα υπάρχει καν η πολυτέλεια της υπομονής και της ανάγνωσης διαδικτυακής λογοτεχνίας. Τότε επιτέλους θα καταλαβαινόμαστε. Θα βρισκόμαστε όλοι μαζί βουβοί έξω απ’τα γραφεία ανεργίας. Δε θα υπάρχει τίποτα πια για να συζητήσουμε ή να διαφωνήσουμε.

Read Full Post »