Feeds:
Posts
Comments

Archive for January, 2013

θα αντέξουμε;

γιατί να μην βλέπω καθαρά τους αστερισμούς,

κάθε νύχτα, από το σπίτι μου,

γιατί να ζω στην πόλη; 

Θα χρειαστεί μάλλον να περπατήσουμε ανάμεσα από διμοιρίες κάθε λογής αστυνομικών σε κάθε γωνία της Ερμού για αρκετά Χριστούγεννα ακόμα. Και μετά τις γιορτές, περίοδος εκπτώσεων έρχεται, πάλι εκεί θα είμαστε, πάλι εκεί θα είναι. Θα χρειαστεί μάλλον να περπατήσουμε και στη πλατεία Συντάγματος αντικρίζοντας φωτεινές σκαλωσιές, παγοδρόμια και κορίτσια με παγωμένα γιορτινά χαμόγελα να προωθούν άχρηστα προϊόντα. Θα χρειαστεί να συνηθίσουμε σε αυτό το θέαμα. Θα έχουμε, και λογικά, στο νου μας, πως χειρότερα πράγματα συμβαίνουν, δεν υπάρχει λόγος να στεναχωρηθούμε με αυτά. Θα έχουμε, και λογικά, στο νου μας, πως είναι γιορτές και πρέπει να χαμογελάμε και εμείς, αλλά και γιορτές να μην είναι πρέπει να χαμογελάμε και ας ολισθαίνει ο κόσμος γύρω όλο και περισσότερο.

Θα χρειαστεί να ζητήσουμε δανεικά από ανθρώπους που μέχρι χτες συχαινόμασταν, αλλά τώρα είναι ανάγκη, και δε μας νοιάζει πως τα βγάλαν αυτοί τα λεφτά, μας νοιάζει να βγάλουμε το μήνα. Θα ψάξουμε για δουλειά στο εξωτερικό, θα ψάξουμε για ζωή στο εσωτερικό. Ακόμα και αν έχουμε κάτι να τρέχει, θα ψάξουμε για κάτι καλύτερο. Θα ψάξουμε γιατί κανείς πλέον δε μας εγγυάται τίποτα. Θα ψάξουμε, και θα ρωτήσουμε και πάλι ανθρώπους που σιχαινόμασταν, αλλά μη τα ξαναλέω, τέτοια η εποχή, τέτοιες οι συνθήκες που επιβάλλει.

Θα χρειαστεί να δούμε φίλους να δοκιμάζονται, φίλους να πέφτουν, φίλους να χάνονται και εμείς θα πρέπει να είμαστε εκεί δίπλα τους, να τους πείσουμε πως δεν αξίζει το κόπο. Γιατί αν άξιζε θα πέφταμε τουλάχιστον όλοι μαζί. Θα ρίχναμε ένα τελευταίο χορό αγκαλιασμένοι και θα τα παρατάγαμε όλοι μαζί.

Αυτή τη τελευταία λέξη όμως πως θα καταφέρουμε να τη συγκρατήσουμε; Εντάξει με τη φτώχεια, εντάξει με τους μπάτσους, εντάξει με τα δανεικά, εντάξει με τις ξένες χώρες, με τους ανθρώπους μας τι θα κάνουμε; πως θα καταφέρουμε να μείνουμε για τα επόμενα χρόνια μαζί; Να νιώθουμε ο ένας τον άλλο; Να μιλάμε την ίδια γλώσσα; Να μοιραζόμαστε είτε το πόνο, είτε τη χαρά;

Για τη χρονιά που έφυγε, και για τα χρόνια που έρχονται, ας μοιραστούμε μερικά (12) από τα καλύτερα κείμενα που γράφτηκαν, που κράτησαν μια κοινή γλώσσα ανάμεσά μας, και δεν παραδόθηκαν στην ευκολία της μοναξιάς, στην μικρότητα του εγωισμού και τη φρίκη της απάθειας, της επιδερμικότητας και της αδιαφορίας.

Γνωρίζω ανθρώπους που αλήθεια δεν έχουν πάρει χαμπάρι. Ανθρώπους που ούτε οι ώρες που εργάζονται, ούτε οι μισθοί που παίρνουν, ούτε ο κύκλος που έχουν ή δεν έχουν τους επιτρέπουν να καταλάβουν τι συμβαίνει στους υπόλοιπους. Είναι λέει ο άλλος με 7 χιλιάδες μισθό και δε βγαίνει. Και μας οι φίλοι μας φεύγουν από τη χώρα για να τη βγάλουν καθαρή. Την ημέρα που πήγαινα να την χαιρετίσω έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι μένω πίσω. Η αλήθεια δεν είναι πως μένω πίσω, πως ξεμένω, αλλά πως φοβάμαι μήπως πιάνομαι στη φάκα. Σκέψη που δεν την κάνω για πρώτη φορά αλλά για χιλιοστή. από τότε που γύρισα. Είναι δύσκολο να ζεις και εκεί και παντού, να ψάχνεις δουλειά εκεί και παντού. Εκεί και παντού θέλει κόπο να φτιάξεις τη ζωή σου. Να είσαι για λίγο ή και για περισσότερο ευτυχισμένος. Mpananas για τις άλλες χώρες που παίρνουν τους φίλους.

Ένα ζαχαρωτό απόγευμα με γεύση άγριας μέντας λεπτές ζακέτες θα αφήσουν να φανούν τα πρώτα κομμάτια σώματος και σε ώμους, γάμπες και αστραγάλους εραστών θα είναι χαραγμένα με ορνιθοσκαλίσματα τα μισοτελειωμένα νομοσχέδια αυτόχειρων βουλευτών. Θα τους κάνουμε σαμποτάζ! Τα σύγχρονα κορίτσια των μεγαλουπόλεων με κορδέλες στα μαλλιά θα πίνουν ούζο απ’ το μπουκάλι πάνω από τις γέφυρες μεγάλων αυτοκινητόδρομων με μεγάλες ουρές μεγάλων αυτοκινήτων και τα άυπνα βράδια με φεγγάρι θα ονειρεύονται τα μπράτσα του Γιούρι Γκαγκάριν, θα σκίζουν φωτογραφίες και με φωνές λύκων-Yodellayheehoo! Yodellayheehoo!-θα κάνουνε σαμποτάζ. Ο sineltcrossing αναμένοντας ένα Σαμποτάζ.

Ίσως να βόλευε μια καβάντζα. Έρημο κορμί. Δεν είναι εύκολο όμως. Στη θεωρία όλα είναι απλούστερα, ο ρεαλισμός βουλιάζει τις σανίδες στην ευαισθησία. Κάτι κάνει εντελώς λάθος. Ο ύπνος τα μεσημέρια είναι βαθύς. Οι νύχτες όμως συχνά είναι νοσταλγικές και πικρές.  Gasireu για τη μοναξιά.

Θα συγκρουστούμε. Αν το σινεμά, η βιτρίνα του μπαρ της αρεσκείας μας και το νεοκλασσικό μάς πονάνε, ε, θα μας χτυπήσουν εκεί που μας πονάει. Περαστικά μας. Τρέμω μόνο μη σκοτωθούν άλλοι άνθρωποι στους δρόμους — ας ψοφολογάνε μόνο από πνευμονία κι άλλες ημιεπάρατες νόσους κρυμμένοι στα κατεψυγμένα διαμερίσματά τους. Άλλωστε, θα έρθει κάποτε και το όμορφο ελληνικό καλοκαίρι. Με νέα μέτρα για να σωθούμε. sraosha για τις Ωμότητες.

Χτες της είπαμε ότι πρέπει να πληρώσει τετραψήφιο στην εφορία. Χίλια ευρώ και λίγα κέρματα. Πώς είναι όταν ο γιατρός σου λέει «δεν έχω καλά νέα», έτσι και τώρα. Πρώτα της είπαμε να καθήσει. Δεν κατάλαβε. «Γιατί;» ρώτησε, «δεν έχω ζάλη σήμερα, αφού έπλυνα και τα στόρια, καλά είμαι».Τώρα θα ντραπεί για τα καλά. Αυτή. Που δεν χρώσταγε ποτέ ούτε ώρα σε άλλους, ούτε φλιτζάνι ζάχαρη, ούτε σπυρί από ρύζι, όχι λεφτά.  ΚΚΜοίρης για τους Μαλάκες.

Μετά από χρόνια, όταν ξαναβλέπουμε τον ασυμπλεγμάτιστο και τον επιτυχημενάκια, με κατάπληξη διαπιστώνουμε ότι στο πλάι του -αόρατες- κάθονται οι θεές της θλίψης και της μεταμέλειας. Τι απέγιναν τα λάβαρα και οι νίκες; Απλώς ήταν αέρας φρέσκος. Μάλιστα, αν του έχει μείνει δράμι μυαλό, αρχίζει να υποψιάζεται ότι την παρτίδα με τη ζωή κανείς δεν την κερδίζει. Το αναπόφευκτο σύμπλεγμα του χαμένου, πέρα από τις ψυχολογίες του ποδαριού, αν γίνει συνείδηση προικίζει τον ψυχισμό του με τις πτυχές που κάποτε περιφρονούσε. Όταν ακούς επιτυχημενάκια να κρύβεσαι, όταν ακούς διστακτικό άνθρωπο να βγαίνεις.  Κωστής Παπαγιώργης για τα συμπλέγματα.

Παντού έβλεπες ζευγάρια, παρέες κι οικογένειες, με μια μπύρα, με ηλιόσπορο ή και φαγητό ακόμα, να κάθονται σε παγκάκια με τις ώρες. Πάνω στα πεζούλια λάπτοπ και i-phone. Έξυπνα τηλέφωνα για χαζούς ανθρώπους. Η εποχή του λάιφ-στάιλ, το πρώτο τραπέζι πίστα και ο Αλβανός μπογιατζής μας, είχε περάσει ανεπιστρεπτί, κι αυτό ήταν το μόνο θαυματουργό αποτέλεσμα της κρίσης. Ολόγυρα αγάμητοι νέοι. Κι εγώ μόνος τούτη την εποχή. Αγόρια και κορίτσια να βράζουν. Να διαβάζεις στα μάτια και στις κινήσεις τους το πόσο θέλουν να πηδηχτούν! Ότι δεν είχαν καταφέρει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τα είχε καταφέρει το ίντερνετ. Μας είχαν μαντρώσει στα σπίτια μας. Χιλιάδες νέοι μπροστά σε μια οθόνη να κάθονται βουβοί. Μαντρωμένοι. Για να μην κάνουν έρωτα. Για να μην μιλήσουν. Κυρίως για να μην εξεγερθούν. kospanti για τα νιάτα, το χασίσι και τη κρίση.

Βία λοιπόν είναι ο εγκλωβισμός, όχι η ελευθερία. Το να ακούσεις κάτι με το οποίο διαφωνείς και εξανίστασαι δεν είναι βία. Το να θες να πεις κάτι που νιώθεις, προς όλους, και να το πνίγεις επειδή κάποιος ενδέχεται να διαφωνεί -και μάλιστα στη βάση μιας ανταλλακτικής διαδικασίας, που έχει ως κοινό τόπο μερικά ελάχιστα ευρώ- αυτό οδηγεί σε κάτι πιο σκοτεινό κι από την ίδια τη βία. Τη σιωπή σε δύσκολους καιρούς. Τη μόνη φυλακή του πάνω κόσμου. Costinho με αφορμή την επεισοδειακή συναυλία του Θανάση Π. για του πάνω κόσμου τις φυλακές.

Οι άνθρωποι της αβύσσου δεν είναι πια μόνο ένα τίτλος βιβλίου του Τζακ Λόντον στη βιβλιοθήκη μου. Είναι εκεί, την ώρα που βγαίνεις απ΄το θέατρο Άλμα, που έχεις πάει να δεις τον Χορό του θανάτου στην Ομόνοια, ακριβώς όπως το περιγράφει ο Τζακ Λόντον με τις παρφουμαρισμένες κυρίες που εξέρχονται των θεάτρων και διασχίζουν με άμαξες την εξαθλιωμένη πλέμπα στη Λέστερ Σκουέαρ. Εμείς με γιαπωνέζικο ΙΧ στην Αχαρνών. Κι ανάμεσα στους δυο κόσμους που σπαράσσονται και που θα αλληλοσπαραχθούν, αργά ή γρήγορα, θέλοντας και μη βλέπεις τις πραγματικότητες και ακούς τις αλήθειες και των δυο συγκρουόμενων πολιτικών φιλοσοφιών, αν δεν σε έχει τυφλώσει και δε σε έχει κουφάνει ήδη ο φανατισμός. Η Νiemands rose, εκτός από παιδιά γεννά και συναισθήματα.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» του ανθρωπισμού, ούτε «σελέμπριτι» του πλούτου και της «γκλαμουριάς» για να αφυπνιστούν τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της. Χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανισότητας και της περιθωριοποίησης. Συζητάει κανείς γι’ αυτό; Όχι. Αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο να μείνει ανεξόφλητος ο ομολογιούχος -κατά κανόνα μέλος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνεται για την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- και αυτονόητο να «κουρευτεί» ο συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι θα είναι αυξάνονται επικίνδυνα οι επαίτες και αποδέκτες της φιλανθρωπίας. Κι είναι μάλλον απίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα και η σιωπή τους με τα ψίχουλα της επαιτείας.  Ό,τι καλύτερο γράφτηκε για το θέμα από τον ΚΙΜΠΙ που θα κυριαρχήσει τις χρονιές που έρχονται, την αθλιότητα της φιλανθρωπίας.

Λίγο πριν ψηφιστεί οριστικά ο προϋπολογισμός, ο υπουργός Οικονομικών, ο τεχνοκράτης, ο άνθρωπος που μιλάει με νούμερα, ανεβαίνει στο βήμα. Γυρίζει προς τον Τσίπρα και ρωτάει με όλο το ύφος του κόσμου: «Πού ζείτε;» Δυο-τρεις μέρες πριν απ’ τον προϋπολογισμό, σε επίσκεψη στο πατρικό μου, η μικρή ξαδέρφη μου λέει για την παιδική της φίλη: «Έπιασε δουλειά στο τάδε πολυκατάστημα [σ.σ.: απ’ τα πιο γνωστά του κέντρου]. Πενθήμερο, οκτάωρο, 510 ευρώ μεικτά». Με πιάνει ένα ξαφνικό αίσθημα ντροπής. Πάω να κάνω μερικές πράξεις στο μυαλό μου, δεν βγαίνουν με τίποτα, σταματάω. «Πού ζείτε;». Αλήθεια, πού ζείτε;  Το βυτίο αναρωτιέται τα αυτονόητα. Που ζείτε;

Και για το τέλος, Old-boy, τσαντίζεται:  λες και δεν μπορούμε να βάλουμε κάτω πόση τροφή υπάρχει να την μοιράσουμε σε όλους, λες και δεν μπορούμε να βάλουμε κάτω τι τεχνολογία έχουμε φτιάξει να τη μοιράσουμε σε όλους ώστε να ζουν καλύτερα, λες και είναι τόσο πολύ ακατόρθωτο να μοιράσουμε δυο γαϊδουριών άχυρα, λες και είναι τόσο πολύ ακατόρθωτο να σταματήσουμε να αλληλορημαζόμαστε στις διαπροσωπικές σχέσεις, λες και είναι τόσο πολύ ακατόρθωτο οι διαπροσωπικές σχέσεις να κυμαίνονται από την αγάπη ως τα αδιάφορα συναισθήματα στη χειρότερη, λες δηλαδή και η αγάπη πρέπει ντε και καλά να είναι αυτό το υπερπολύπλοκο πράγμα, με τις εμπλοκές που την μετατρέπουν σε μίσος, σε λύσσα, σε κακία, σε πόλεμο, λες δηλαδή και όπου δούμε ευτυχία πρέπει να την διώξουμε σαν κατάρα, πρέπει να αρχίσουμε να της γαβγίζουμε, να της λέμε φύγε, φύγε μωρή καριόλα από την πόρτα μου, τι ζητάς από μένα, για ποιόν με πέρασες εμένα που θα ζήσω κι ευτυχισμένος, έχω τα θέματά μου εγώ, αχ και να ΄ξερες πόσα θέματα έχω εγώ.

Θα αντέξουμε λοιπόν; Θα καταφέρουμε να τραβήξουμε μπροστά; Να σκύψουμε στις ζωές μας, στις ανάγκες μας, και να τις αγκαλιάσουμε και αυτές και τους γύρω μας, όσους μας καταλαβαίνουν και αγαπάμε. Θα τα καταφέρουμε; Ο δρόμος θα είναι μακρύς. Θα δούμε και θα ακούσουμε διάφορα. Ας έχουμε μάτια κι αυτιά ανοιχτά. Κι εμπιστοσύνη σε κανέναν γραφιά, σε κανέναν καθοδηγητή, παρά στην κρίση και στο ένστικτο του λαού. Γιατί στα μεγάλα κινήματα αυτός αποφασίζει, αυτός καθοδηγεί, με αυτό το κάτι σαν συλλογική συνείδηση. Και ας πορευθούμε χωρίς τον ηλίθιο ανταγωνισμό για την ιδιοκτησία του κινήματος ή της πλατείας, που είναι αντιγραφή του ανταγωνισμού για την εξουσία ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Αν ερχόμαστε για να ανατρέψουμε αυτή την εξουσία, αυτά τα μέτρα, αυτή τη ζωή που μας επιφυλάσσουν, δεν έχουμε παρά να συζητήσουμε όλοι μαζί, πρώην απολίτικοι και δεξιοί, πρώην απογοητευμένοι, αριστεροί όλων των τάσεων και των ρευμάτων, και να δούμε ποια συνθήματα ποια οργάνωση ποιον πολιτισμό χρειαζόμαστε. Και επειδή από παρθενογένεση τίποτα δεν προκύπτει, ας ξεπεράσουμε δημιουργικά τις παλιές μορφές οργάνωσης χωρίς αφορισμούς και αποκλεισμούς.

Καλή χρονιά.

Read Full Post »