Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2013

Αν “για το χατήρι της τρελής” κάνει κανείς “τη καρδιά του πέτρα” και αποφασίσει να λάβει στα σοβαρά τις τοποθετήσεις των δημοσιολόγων εκείνων που ενδύονται το μανδύα του “κύρους” της “σοβαρότητας”, της “εμπειρίας” και της “τεχνικής γνώσης”, αναφορικά με τη διαχείριση δημοσίων θεμάτων και επιχειρήσει να απαντήσει στη συνεχή τους επισήμανση για τα αδιέξοδα του λαϊκισμού που επίκεινται από τις λύσεις που προτείνει το κομμάτι του δημοκρατικού τόξου που δεν κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα, είναι πιθανό να ακολουθήσει τον εξής συλλογισμό:

  1. Σοβαρή συζήτηση δεν μπορεί να γίνει αν τα μέρη της επικεντρώνονται στο μέτρο της συμπάθειας του υποκειμένου που προτείνει τη λύση αλλά στο περιεχόμενο της. Παράδειγμα. Στο άρθρο του “Έργα και ημέρες του λαϊκισμού ” ο καθηγητής κ. Βερέμης αναφέρει “Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας προτιμάει την ασάφεια του «ναι μεν ευρώ, αλλά» κατακεραυνώνει τους οπαδούς του ΜνημονίουΗ πεποίθησή του ότι μπορούμε να διαπραγματευτούμε νέα χαμηλότοκα δάνεια και «κουρέματα» χωρίς να υποβληθούμε σε θυσίες και μεταρρυθμίσεις, μας παραπέμπει στην ανέμελη νιότη του και τη σοφία που απέφυγε μη εργαζόμενος” Η ανέμελη νιότη του φορέα του επιχειρήματος και η εργασιακή του εμπειρία μας είναι αδιάφορη γιατί ο “κ.Τσίπρας” είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.  Εκφραστής της συλλογικής βούλησης και της εξισορρόπησης απόψεων μιας παράταξης που θα πρότεινε πιθανότατα την ίδια λύση/επιχείρημα ακόμα και αν η νιότη του επικεφαλής της δεν ήταν ανέμελη. Αν λοιπόν κάποιος τοποθετεί τον εαυτό του στον αντίποδα του λαϊκισμού, οφείλει να απαντήσει στο περιεχόμενο των επιχειρημάτων και όχι στη φυσιογνωμία του ομιλητή, ακόμα και αν δεν εκλαμβάνει ως σοβαρό τον ομιλητή , ακόμα και αν η νιότη του η το βιογραφικό του τον ενοχλεί. Αλλιώς κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ο ίδιος λαϊκιστής.
  2. Και έτσι οδηγούμαστε στο επόμενο επίπεδο του συλλογισμού. Αν ο διάλογος γίνεται κατ’αντιπαράθεση επιχειρημάτων και για λόγους αρχής δίνεται σε κάθε επιχείρημα η ίδια αξία, είναι θεμιτό, σε εύλογο χρόνο, η αξία αυτή, να κριθεί. Να γίνει δηλαδή η αξιολόγηση της πρότασης. Παράδειγμα. Τώρα που έχουν περάσει τρία χρόνια από την εφαρμογή των μνημονίων, τα οποία στηρίχτηκαν επικοινωνιακά με φράσεις του τύπου “το μνημόνιο είναι μονόδρομος“, “το μνημόνιο θα εξορθολογίσει τις σπατάλες“, “το χρέος θα πληρωθεί μέχρι τελευταίο σεντ” και πολεμήθηκαν με φράσεις της κλίμακας “το μνημόνιο θα φέρει φτώχεια” και τα αποτελέσματα της αντιπαράθεσης είναι εμφανή στην ελληνική κοινωνία,  μπορούμε πλέον να μιλάμε με δεδομένα. Και με στοιχεία και δεδομένα μπορούμε να δούμε ποιας πλευράς η ανάλυση οδήγησε σε αδιέξοδο και ποιας όχι (επειδή δεν της δώθηκε η ευκαιρία να εφαρμοστεί). Πάντως είναι πλέον παράλογο να καταλογίσει κανείς τις τραγικές συνέπειες τις ασκούμενης πολιτικής στην πλευρά όσων κατ’εξακολούθηση αποκαλέστηκαν “λαϊκιστές”.  Η ευθύνη του αδιεξόδου,  της μη έγκυρης ανάλυσης, των προτάσεων χωρίς αντίκρυσμα βαραίνει όσους διατυμπάνιζαν ότι “η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων (σ.σ. μέριμνα του μνημονίου) θα ανοίξει 150.00 θέσεις εργασίας“, στους ίδιους που δήλωναν ότι “Το κόστος ενδεχόμενης μη καταβολής της δόσης είναι τεράστιο. Θα πεινάσει κόσμος
  3. Και τέλος έχοντας καταδείξει πως ο “λαϊκισμός” είναι κατηγορία που προσάπτεται σε συγκεκριμένη κατηγορία πολιτικών αντιπάλων από συγκεκριμένη κατηγορία φιλοκυβερνητικών παράσιτων κάθε εποχής, γίνεται αντιληπτό πως εξαντλείται σαν επικοινωνιακό όπλο, και τη θέση του σταδιακά παίρνει (από την ίδια πάντα ομάδα ανθρώπων) η επίκληση στον ορθό λόγο ή τη λογική. Παράδειγμα. Ο Π. Μανδραβέλλης γράφει Χρόνια τώρα η παλαβή Αριστερά κατάφερε να εμποτίσει βαθιά την ελληνική κοινωνία με τις λέξεις και τον παραλογισμό της. Εχοντας την κυριαρχία στον χώρο της διανόησης και της επικοινωνίας κατόρθωσε να κάνει δόγμα θέσεις, όπως νόμος είναι πως «ό,τι καπνίσει στον καθένα»”  Χωρίς βέβαια αποδεικτικά στοιχεία και συγκεκριμένα περιστατικά η κατηγορία.  Και πλέον ο αντίπαλος αποκαλείται “παλαβός” και δεν υπάρχει ελπίδα συνεννόησης και διαλόγου.  Ή αντίστοιχα για τις θέσεις του Κώστα Λαπαβίτσα περί στάσης πληρωμών/εξόδου της χώρας από το ευρώ έχει ασκηθεί τεράστια πολεμική από τις δυνάμεις του ορθού λόγου χωρίς ποτέ καμία από αυτές τις δυνάμεις να απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα: Υπάρχει έστω και μια χώρα στην οικονομική ιστορία με χρέος τριπλάσιο από το (διαρκώς μειούμενο) ΑΕΠ της και τους δημοσιονομικούς περιορισμούς μιας σκληρής νομισματικής πολιτικής που να κατάφερε να ανακάμψει (δηλ να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και να δώσει μισθούς κ συντάξεις άνω του τιμάριθμου) χωρίς να κηρύξει στάση πληρωμών και να αθετήσει τους όρους προσαρμογής; Ας μας πούνε μία. Έστω μια.

Ο κίνδυνος, δυστυχώς, για τους όρους αυτούς του διαλόγου που θέτει η κυρίαρχη πλευρά είναι πολύ μεγαλύτερος από τη σκοπιμότητα της επικοινωνιακής πολιτικής. Κατηγορώντας ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος (που μάλιστα έχει αγωνιστεί για τη δημοκρατία) ως παράλογο/παλαβό εσύ που είσαι λογικός άνθρωπος/ορθολογιστής, απαξιώνεις την ίδια την έννοια της λογικής στρώνοντας το χαλί στην αμφισβήτησή της. Και έτσι, όταν θα βγουν οι πραγματικά παλαβοί και παρανοικοί, αυτοί που γδέρνουν και μαχαιρώνουν, και πάρουν στα χέρια τους το πολιτικό παιχνίδι, και αφήσουν τα ρόπαλα και πιάσουν τα πολυβόλα, δε θα έχεις πλέον λόγια να περιγράψεις τον παραλογισμό. Και ακόμα και η πολυτέλεια (δυστυχώς) της περιγραφής, είναι αναγκαία.

Advertisements

Read Full Post »

Marokenbeek

Το μόνο προϊόν που εξάγει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι μέλλον. Το δικό της μέλλον που σκορπά απλόχερα στις αγορές της Ευρώπης. Στελεχώνοντας εταιρείες, πληρώνοντας δίδακτρα, περπατώντας σε ξένους δρόμους. Μεγαλώσαμε με ιστορίες των παλιών για δουλειές στην γερμανία, την αυστραλία, το βέλγιο, τις πολιτείες και την νότιο αφρική (ο προορισμός πάντα με μικρό για όσους επέστρεψαν). Πιάτα, κάρβουνο και τσιμέντα. Συντάσσουμε ήδη τις δικές μας ιστορίες από το Λονδίνο, το Βερολίνο την Ολλανδία και τη Δανία. Κι όμως οι νέοι μετανάστες δεν είναι χειρώνακτες. Πρεκάριοι, μορφωμένοι, αρκετά συχνά πλήρως καταρτισμένοι με δύο και τρία πτυχία, εξοικειωμένοι με τις τεχνολογίες, τις νέες τάσεις, το διαδίκτυο, τις γλώσσες, τα ταξίδια και ταυτόχρονα αποκλεισμένοι, φιμωμένοι και απελπισμένοι. Γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, προγραμματιστές. Η χώρα δεν ακυρώνει απλά το παρόν της αδειάζει και από μέλλον, αφού όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να το συνθέσουν, έχουν φύγει πια μακριά.

η θέα από το μπαλκόνι του Γιώργου

η θέα από το μπαλκόνι του Γιώργου

Συμπληρώνω ένα χρόνο κατοικίας στη περιοχή του Molenbeek, στις Βρυξέλλες. Πιο πριν έμενα στη σαφώς πιο αναβαθμισμένη και ακριβή περιοχή Ixelles. Λίγες μέρες πριν μετακομίσω εδώ η γειτονιά είχε γνωρίσει ταραχές. Μια μουσουλμάνα μαντηλοφορούσα τράκαρε με το αμάξι της στη στάση, το λεωφορείο που βρισκόταν μπροστά της. Η αστυνομία έφτασε στο συμβάν και ζήτησε τις ταυτότητες των οδηγών. Με την μαντηλοφορούσα όμως δε μπορούσε να κάνει ταυτοποίηση. Τα χαρακτηριστικά της ήταν κρυμμένα. Παρ ότι υπήρχαν και άλλοι τρόποι (δίπλωμα οδήγησης, κάρτα ανάληψης, βεβαίωση συζύγου) η αστυνομία επέμενε να της ζητά να απομακρύνει τη μαντήλα και να δείξει τα χαρακτηριστικά της. Και το κατάφερε ασκώντας βία. Την επόμενη μέρα προσβεβλημένοι μουσουλμάνοι προκάλεσαν καταστροφές σε αμάξια και στάσεις λεωφορείων. Η περιοχή, λόγω της μεγάλης παρουσίας των, ονομάζεται κατ’ευφημισμόν και “marokenbeek”.

Ο Γιώργος, που μένει πάνω από τρία χρόνια στο ίδιο σπίτι λέει πως αυτοί θα είναι τα πρώτα θύματα που θα χτυπήσει η κρίση. Ως κρίση ονομάζουμε τη περίοδο εκείνη που ξεκινά σε ένα κράτος όταν τα δημόσια οικονομικά του ακολουθούν αναγκαστικά (και χωρίς ιδιαίτερα δημοκρατικές διαδικασίες) τη συνταγή του Δ.Ν.Τ. Και δεν έχει και άδικο. Αν παρατηρήσει κανείς την ετήσια αναφορά του ΔΝΤ για το τρέχον έτος για το Βέλγιο, και την αναφορά για την Ελλάδα του 2008 θα ανακαλύψει πως είναι ίδιες. Ίδια γλώσσα, ίδια σημειωμένα προβλήματα/παθογένειες, ίδιες επισημάνσεις, ίδια προτεινόμενη προσαρμογή. Σε ένα βορειοευρωπαικό βιομηχανικό κράτος;  Ναι, σε ένα ανεπτυγμένο κράτος.

Η “κρίση” και η λύση στη κρίση θα έρθει και εδώ. Και είναι δεδομένο ότι θα χτυπήσει πρώτα τους πιο αδύναμους. Ήδη μικροαστοί ηλικιωμένοι γηγενείς παραπονιούνται στα νοσοκομεία ότι μουσουλμάνοι και κογκολέζοι, εκμεταλεύονται το κοινωνικό κράτος του Βελγίου φέρνοντας τις οικογένειές τους να απολαύσουν τα επιδόματα που προσφέρονται στους νόμιμα εργαζόμενους. Όταν βγαίνουν από τα νοσοκομεία, αγανακτούν επειδή τους βλέπουν στα καφενεία να πίνουν καφέδες μέρα μεσημέρι. Δεν τους θεωρούν αρκετά παραγωγικούς. Τους θεωρούν τεμπέληδες. Τους κατηγορούν ότι “βολεύονται” με το επίδομα ανεργίας και δεν συνεισφέρουν στο ΑΕΠ. Μιλάμε ως επί το πλείστον για τους συνταξιούχους. Για αυτούς που έζησαν τις καλές εποχές του κοινωνικού κράτους, και φεύγοντας από το νοσοκομείο, περνάνε μπροστά από τα καφενεία με το αμάξι, και όταν γυρνάνε σπίτι ηρεμούν με το χαζοκούτι παρέα με το σύζυγο. Οι μουσουλμάνοι όταν γυρνάνε σπίτι ηρεμούν αφού πρώτα ηρεμήσουν και οι υπόλοιποι 12 με τους οποίους συγκατοικούν.

Κάνω συνεχώς συγκρίσεις των εικόνων που ζω εδώ με τις εικόνες που βλέπω στην Ελλάδα. Εδώ είναι πιθανότερο να βρεις δουλειά που να πληρώνει καλά, αλλά όχι εύκολο. Καθόλου εύκολο πια. Δεν υποφέρει μόνο η Ελλάδα. Όλη η Ευρώπη υποφέρει αφού τα μεγαλύτερα κομμάτια της παραγωγής της έχουν μεταφερθεί στην Ασία. Εργοστάσια κλείνουν συνεχώς. Ακόμα και πρόσφατα έκλεισε της Ford στο Genk αφήνοντας 4,000 κόσμο στην ανεργία. Αυτοί θα ζήσουν με τα επιδόματα εφεξής, τα οποία είναι υπαρκτά και γενναία. Αλλά για πόσο ακόμα; Πόσο σίγουροι μπορεί να είναι ότι και αυτά κάποια στιγμή δε θα περικοπούν;

Στις συζητήσεις μας εδώ, καταλήγουμε πως η βία θα είναι εντονότερη. Η αντίδραση του κόσμου στη περαιτέρω λιτότητα δεν θα είναι ελεγχόμενη όπως στην Ελλάδα. Και αυτό γιατί θεωρούν δεδομένο το λεγόμενο “κοινωνικό δίκτυο προστασίας”. Θεωρούν δεδομένο ότι το κρατικό ταμείο θα λειτουργήσει σαν αποκούμπι. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που ξέραμε πόσο χάλια κοινωνικό κράτος είχαμε.  Το θεωρούν δεδομένο και όταν το δουν να καταρρέει θα ασκήσουν βια σε αυτούς που τα μέσα ενημέρωσης τώρα τους λένε πως το “εκμεταλλεύονται”, στους υπό διαμόρφωση απατεώνες. Αντίστοιχα, και αυτοί θα αντιδράσουν όταν δε θα έχουν που αλλού να παν, όταν το αυτονόητο δίκιο τους για την ανεργία δε θα τους το αναγνωρίζει κανείς.

Έχει ενδιαφέρον να ξέρεις το μέλλον. Να βλέπεις τι έρχεται. Και να μη σε πιστεύει κανείς.

Στα γραφεία που δουλεύουμε, όσοι δουλεύουμε, βλέπουμε τους ευρωγιάπηδες αφεντικά να αδιαφορούν για την Ευρώπη. Να μιλάνε συνεχώς για εξαγωγές, σε νέες αγορές, για νέα καινοτόμα προϊόντα, για ευελιξία, για πνεύμα επιχειρηματικότητας και ρίσκου. Μας παραδίδουν μαθήματα ευελιξίας και αυτονόητης αβεβαιότητας αυτοί που παίρνουν πάνω από 5.000 ευρώ το μήνα, εξελίχθηκαν στις δουλειές τους σε ένα περιβάλλον πλήρους προστατευμένης εργασίας και έχουν 2 με 3 κάρτες ασφάλισης. Οι ίδιοι λυπούνται για την ανεργία που μαστίζει τους νέους που προέρχονται από τη Νότια Ευρώπη και θέλουν να τους δώσουν μια δουλειά. Αλλά χωρίς συμβόλαιο αρχικά. Αλλά χωρίς να φτάνει ο μισθός στα εθνικά κατώτατα όρια. Αλλά χωρίς ασφάλιση. Γιατί είναι ακριβή, και μας ρωτάνε αν έχουμε invoice (μπλοκάκι με το Ελληνικό ΑΦΜ) να τους κόψουμε, και την Ευρωπαϊκή κάρτα ασφάλισης “για να είναι είμαστε καλυμμένοι”. Οι ίδιοι είναι που όταν τους ενημερώνουν πως απολύονται τρέχουν στο ψυχίατρο. Γιατί ξαφνικά αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει εκεί έξω.

Είτε συζητάω με τους φίλους μου στην Ελλάδα, είτε με τους φίλους μου εδώ, τα προβλήματα είναι τα ίδια. Οι ποσοτικές αναλογίες αλλάζουν. Όσοι είναι τυχεροί και έχουν δουλειά δεν αντέχουν τα παρανοϊκά ωράρια, τις αγενείς συμπεριφορές, τη πίεση, την υποκρισία του  να δείχνουν καθημερινά ότι είναι χαρούμενοι για αυτό που κάνουν, υιοθετώντας το πνεύμα υποταγής. Δεν αντέχουν να γυρνάνε σπίτι εξουθενωμένοι. Να μη χαίρονται το σαββατοκύριακο γιατί έχουν ανάγκη να ξεκουραστούν.

Όσοι άτυχοι δεν έχουν δουλειά αισθάνονται αποκλεισμένοι. Δεν μπορούν να συντονίσουν το πρόγραμμά τους. Δεν αντέχουν να περνάν οι μέρες χωρίς να δημιουργούν κάτι, να προσφέρουν. Στεναχωριούνται. Και εκεί ξαφνικά εμφανίζονται μερικές μ.κ.ο. που σου ζητάνε να δουλέψεις για λίγο για “να κάνεις κάτι”, “να μη μένεις εκτός”, “να μην έχεις κενά στο βιογραφικό σου”. Τελευταία, αφού έχει πέραση, το εφαρμόζουν και κερδοσκοπικές επιχειρήσεις ζητώντας σου να λες και ευχαριστώ για την εργασιακή εμπειρία, τις γνωριμίες και το μη κενό στο βιογραφικό σου που σου προσφέρουν. Και πίστεψέ με, κάποιοι από μας το κάνουν και αυτό. Το λένε και το ευχαριστώ. Και εγώ δεν τους πολυκαταλαβαίνω, και αισθάνομαι παράξενος.

Τα προβλήματα πάντως, τα θέματα που συζητάμε, είναι τα ίδια. Οι αναλογίες αλλάζουν. Και ο καιρός, μη το ξεχάσω και αυτό. Τώρα που σου γράφω, στο marokenbeek έχει 7 βαθμούς, βροντάει και ρίχνει χαλάζι. Είναι και αυτό μια διαφορά. Για αυτό εκτός από το να φεύγουμε, τώρα που -εκεί- καλοκαιριάζει, σκεφτόμαστε να έρθουμε σιγά σιγά να περάσουμε τις διακοπές μαζί. Να τα πούμε καλύτερα από κοντά. Και όχι μέσα από τα skype και τις οθόνες.

Read Full Post »

qu’ils arrêtent tout les amoureux de la Tunisie

qu’ils arrêtent tout les amoureux de la Tunisie

Σκληραίνουν οι εποχές και οι ευαίσθητοι άνθρωποι δε τα βγάζουν εύκολα πέρα. Πληθαίνουν οι περιπτώσεις που δίνουν μάχη επιβίωσης και κλείνονται αναγκαστικά στον εαυτόν. Δύσκολα μπορείς να δεις τον άλλον μέσα από τα δικά του μάτια, δύσκολο να τον συμπονέσεις αν δεν τον αγαπάς. Καθένας μόνος του νιώθει όταν τον επισκέπτεται ο πόνος.  Και να τον μοιραστεί με τους γύρω του δεν είναι εύκολο. Παίρνει χρόνο, και ο χρόνος μετριέται σε περισσότερο πόνο.

Λιγοστεύουν και οι γύρω όμως. Όλο και λιγότεροι διαθέσιμοι να σε ακούσουν. Όλο και περισσότεροι κλεισμένοι στις δικές τους υποχρεώσεις. Εποχές που έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι δίνεις ζούμε, και ότι ποτέ δεν παίρνεις. Εποχές που περισσεύουν οι ενοχές για όσα συμβαίνουν και χάνεται οι ελπίδα. Δεν έχουμε κάτι να περιμένουμε στο τέλος της διαδρομής, κάτι να μας ταΐζει το μυαλό όσο κρατά η διαδρομή και να’ναι ανθρώπινο. Μόνο μίσος μοιράζει αυτή η εποχή σε μεγάλες δόσεις. Σαν να σου λέει “φαγωθείτε εσείς οι αδύναμοι μεταξύ σας, τώρα που υιοθετήσατε τις ενοχές, τώρα που κουβαλάτε την ευθύνη, κάντε αγώνα δρόμου ποιος θα τη πετάξει πιο δυνατά στον άλλο, και ποτιστείτε από το αίμα που θα κυλήσει”

Να βρεθεί κάποιος και να πει “δε πάει έτσι ρε φίλε, δε θέλουμε να συνηθίσουμε στο φόβο και το συμβιβασμό, δε θα είσαι εσύ ο μπαγάσας που θα περνάς καλά εκεί πάνω και εμείς εδώ κάτω θα πονάμε“. Να βρεθεί ένας τρόπος που να μη κοστίζει τέλος πάντων μια περιουσία, να σπέρνει το φόβο μακριά από τους κυνηγημένους, να φωτίζει τη νύχτα διαρκείας που περπατάμε σε σημείο που να ζηλεύει ακόμα και το πρωί.

Και τότε να μη βρεθεί κάποιος να απαντήσει “δε ξέρω ρε φίλε, δε γίνονται αυτά που λες στο κόσμο αυτό, αυτά γίνονται στα παραμύθια”, να μη βρεθεί, να έχει μάθει και αυτός ο ξερόλας, και ο κάθε ξερόλας που σηκώνει το δάκτυλο όταν μιλά, και ο κάθε “χάρησαςκανωπουσαςμιλάω”, πως γίνονται, πως προχτές το βράδυ ας πούμε, στη Τυνησία, ναι στη Τυνησία που’χε τόσα χρόνια πολιτικό χειμώνα και είπε δε πάει άλλο την άνοιξη θα τη φέρουμε εμείς δε περιμένουμε από κανένα, στη λεωφόρο BOURGUIBA, μαζεύτηκαν χιλιάδες ζευγάρια να διαμαρτυρηθούν για τη σύλληψη ενός, που επειδή φιλιόταν δημόσια το συνέλαβαν τη προηγούμενη, και άρχισαν να φιλιούνται, και άρχιζε να φωτίζει ο ουρανός, και άρχισε να μυρίζει άνοιξη μέχρι και στη βόρεια Ευρώπη που δε λέει να σταματήσει να βρέχει, δε λέει να μας αφήσει να βγάλουμε τα μπουφάν να χαρούμε το Μάη, δε λέει να βγάλει ήλιο να ξεχαστούμε μια βδομάδα, να κυλιόμαστε στα πάρκα, λέει μόνο τράπεζες, λέει μόνο προσαρμογή, λέει μόνο σύνεση, λέει μόνο σοβαρότητα, μόνο λιτότητα και υπομονή.

Και λέει, και λέει και λέει, και όλο λέει αλλά τώρα δεν έχω όρεξη ν’ακούσω τι λέει, τώρα θέλω να φύγω να ξεχάσω τι λέει και τι θα πει,  θέλω να σε πιάσω να σε φιλήσω μέχρι το πρωί, και το άλλο πρωί και να είναι μόνο πρωί  ξεκάθαρο, γεμάτο φως και ελπίδα. Και να είσαι και εσύ εκεί, και η φίλη σου με το φίλο της, και ο φίλος μας με το δικό του, και η φίλη μας με τη δικιά τους, και οι δικοί τους φίλοι, και οι φίλοι των φίλων, και οι φίλοι των φυλών, όλων των φυλών που έχουν μαζευτεί εδωπέρα, και οι φίλοι να φιλιούνται, και να μη νιώθει κανένας μόνος, και να μη κλείνεται κανένας μόνος, και να μη λέει κανένας σάχλας ότι αυτά γίνονται στα παραμύθια τώρα που μάθαμε όλοι ότι γίνονται και στη πραγματική ζωή.

Έτσι θα έρθει η άνοιξη και το πρωί.

Read Full Post »