Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2013

εσείς τους ανεβάσατε και τους κάνατε εξουσία,

εσείς τους ΄φερατε εδώ και τους κάνατε να φάνε το παιδί μου.

μητέρα Παύλου Φύσσα 

poioieinai

poioieinai2

Εντάξει να παίρνουμε καμία συνέντευξη που και πού, να δείχνουμε στο κόσμο ποιοι είναι, να δείχνουμε στο κόσμο τι φοράνε, ποια είναι τα γραφεία τους, ποιες είναι οι ιδέες τους, γιατί λένε “εγέρθητου”, τι πιστεύουν για το ναζισμό; είναι φασίστες; γιατί λένε πως δεν είναι; μα, να! εδώ υπάρχουν στοιχεία, άρθρα που δείχνουν πως υμνούν το ναζισμό, άρα είναι νεοναζί, άρα κάναμε μια αποκάλυψη, άρα κάναμε δημοσιογραφία, ενημερώσαμε το κόσμο, να κάνουμε και άλλη μια συνέντευξη, να τους ρωτήσουμε τις απόψεις τους για το μνημόνιο, να δούμε είναι μνημονιακοί ή δεν είναι, γιατί έχει ερωτήματα το κοινό, έχει θέματα ιδεολογικά και πρακτικά να λύσει, να τους αποκαλύψουμε στο κόσμο, να δείξουμε το αληθινό τους πρόσωπο, μισό λεπτό, να πιούμε μια γουλιά από τη κούπα με το μαίανδρο, και ναι, να συνεχίσουμε τη συνέντευξη, να έρθουμε στο καυτό θέμα, στο μεταναστευτικό, πείτε μας, ποιες είναι οι απόψεις σας για τους μετανάστες; είστε όντως ακραίοι, είστε ρατσιστές; τι λέτε; εμείς ρατσιστές; εμείς είμαστε θύματα, μας κλέβουν και μας βιάζουν όλοι αυτοί οι λαθρομετανάστες που έρχονται στη χώρα μας, το κράτος τι κάνει; αυτή τη παρανομία γιατί δε τη διώκει; το ρατσισμό εναντίον των Ελλήνων γιατί δεν τον αναφέρετε; βια; ποια βια; για τις αυτοκτονίες γιατί δε μιλάτε; αυτό δεν είναι βια; χαιρετάτε ναζιστικά, όχι δε χαιρετάμε ναζιστικά, σαν Σπαρτιάτες χαιρετάμε, επόμενη ερώτηση, ζουμ στα σταράκια και στη γραβάτα εναλλάξ, αντισυμβατικότητα αλλά και σοβαρότητα, επόμενη ερώτηση, χαιρετίσατε τους νοσταλγούς του Μουσολίνι, τι λέτε κύριε; εμείς δεν είμαστε με το Μουσολίνι, με το μεταξά είμαστε, εντάξει κύριε ηρεμήστε συνέντευξη παίρνουμε, να μάθει ο κόσμος τι πιστεύετε.

Εντάξει παίρνουμε καμιά συνέντευξη που και που, ανεβαίνουν λίγο τα νούμερα, γινόμαστε και λίγο διάσημοι ειδικά άμα είμαστε και νέοι στο χώρο, και αν όχι γινόμαστε και λίγο μάγκες γιατί κοίτα να δεις εμείς μπήκαμε στα γραφεία τους, εμείς τους κάναμε ερωτήσεις κατάμουτρα, κοίτα να δεις, εμείς δε μασάμε, κάνουμε δημοσιογραφία όχι αστεία.

Δημοσιογραφία. Αυτό το πράγμα που μεσολαβεί ανάμεσα σε διαφημιστικά μηνύματα, και σου δείχνει οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ο νους σου εκτός από αυτό που χρειάζεται να μάθει, σου δείχνει έντυπα αντί για όπλα, σου δείχνει περφόρμανς αντί για δολοφονικές επιθέσεις, σε αποκαλεί εθνικιστή και ίσως φασίστα αντί για εγκληματία και ίσως τρομοκράτη, και εν τέλει χάνεται και γίνεται και αυτό διαφημιστικό μήνυμα, αυτό το πράγμα ονομάζεται δημοσιογραφία. Αυτό.

Advertisements

Read Full Post »

κατεξοχήν

komma

Αν στις προηγούμενες εκλογές, το δίλημμα που έθετε το σύστημα ήταν “Ευρώπη η Χάος”, και πίσω από το διακύβευμα της Ευρώπης στοιχιζόταν όλος ο εσμός διεφθαρμένων επαγγελματιών της πολιτικής, διαπλεκόμενων καναλαρχών και εργολάβων, ακροδεξιών που πλύθηκαν στο πλυντήριο του lifestyle για να παρουσιάζονται σήμερα ως στελέχη και τεχνοκράτες, και μελών της καλής κοινωνίας με καταθέσεις στην Ελβετία, το δίλημμα που θα τεθεί στις επόμενες θα είναι κάτι σαν “ομαλότητα η εμφύλιος” μιας και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός έχει πάψε πια να πείθει και τον τελευταίο αφελή αυτής της χώρας και το μόνο επιχείρημα που δεν επιστρατεύθηκε από το σύστημα ακόμα είναι αυτό της απειλής πολέμου. Η ίδια παρέα εγκληματιών που εναλλάσσονται τα τελευταία χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, πλουτίζοντας από τη διάθεση δημόσιου χρήματος και περιουσίας στην ίδια επιχειρηματική τάξη που τους συντηρεί, δίνει τη τελευταία της μάχη δοκιμάζοντας στην αρένα του δημόσιου λόγου ότι πιο τρομακτικό έχει, για να φαντάζει η ίδια ως το μη χείρον. Ο,τι πιο παρανοϊκό μπορεί να επιστρατεύσει ο ανθρώπινος νους για να ξεφύγει ο δημόσιος διάλογος από το κατεξοχήν αυτονόητο, τη κριτική στις πολιτικές αποφάσεις και τα αποτελέσματα τους. Δηλαδή στο μνημόνιο.

Δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς πόσο πιο σουρεαλιστική μπορεί να γίνει μια συζήτηση. Χτες ζητούμενο ήταν να καταδικάσουν και οι δυο πόλοι τη βια. Ο ένας πόλος που έχει δώσει ρεσιτάλ βίας, νοθείας και τρομοκρατίας, με ζωντανούς εκπροσώπους στη βουλή, ζητά από τον άλλο, που έχει βασανιστεί για τη δημοκρατία να προβεί σε καταδίκες. Σήμερα το ζητούμενο είναι να έχουμε λέει “κοινή στάση” απέναντι στο φασισμό. Και ότι μόνο έτσι θα τον αντιμετωπίσουμε. Λες και δεν έχει αντιτρομοκρατική νομοθεσία αυτή η χώρα. Λες και δεν έχει εισαγγελείς να την διερευνήσουν και να ασκήσουν διώξεις. Λες και δεν έχει αστυνομία να καταστείλει το έγκλημα. Η μήπως δεν έχει;

Όσοι βρεθήκαμε χτες στην αντιφασιστική συγκέντρωση στο Κερατσίνι και είδαμε πως δρούσε η αστυνομία, χάσαμε κάθε ψευδαίσθηση θεσμικής αντιμετώπισης της ανωμαλίας που διατρέχει τη χώρα. Στο δρόμο που έφερε το όνομα του Γρήγορη Λαμπράκη, κράτος και παρακράτος συνεργάστηκαν για να διαλύσουν μια από τις μαζικότερες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Λίγη σημασία έχει λοιπόν  πόσο αφελές και τραγελαφικό θα είναι το επόμενο διακύβευμα. Σημασία έχει να παραμείνει ζωντανό το δημοκρατικό δικαίωμα. Για όλους. Και το κατεξοχήν ζητούμενο είναι αν θα φτάσουμε σώοι και αβλαβείς σαν κοινωνία στο να το ασκήσουμε.

p.s. στις δημοτικές, αν και δημότης Αρχαίας Ολυμπίας, ως κάτοικος Αθήνας, τον είχα στηρίξει δημόσια τον Καμίνη. Ντροπή του να χαρακτηρίζει μια τρομοκρατική οργάνωση αντιμνημονιακό κόμμα, ντροπή μου και εμένα που τον στήριξα.

Read Full Post »

κάθε μέρα χάνω.

Τι συμβαίνει σε ‘να όνειρο που έχει αναβληθεί;
Μήπως ξεραίνεται σαν μια σταφίδα στον ήλιο;
Ή πυορροεί σαν πληγή – Και μετά τρέχει;
Μυρίζει σαν σάπιο κρέας ή κάνει κρούστα και ζαχαρώνει;
Ίσως μόνο βουλιάζει σαν βαρύ φορτίο
Ή μήπως εκρύγνεται;
Langston Hughes

 

Τα όνειρα που χάνονται γίνονται αναμνήσεις. Αναμνήσεις που κρατούν λιγότερο από κείνα. Και είναι συνήθως πιο γλυκές. Κρατιούνται στη ψυχή σαν φυλαχτό για τα σκοτάδια της ημέρας, και περιμένουν τη στιγμή που θα τις καλέσεις. Όταν τις καλείς δεν έρχονται μόνες. Παίρνουν μαζί τους και τη ψυχή. Αγκαλιασμένες μαζί της ανεβαίνουν το δρόμο ως το νου, που νιώθει ζαλισμένος. Και τότε αρχίζουν και χορεύουν.  Όλοι μαζί, πιασμένοι χέρι χέρι γράφουν τραγούδια. Οι αναμνήσεις τη μελωδία και ο νους τους στίχους. Βλέποντας τους να χορεύουν η ψυχή γελά και ξεχνά τα βάσανά της. Ησυχάζει και κοιμάται ξανά. Και τότε βγαίνουν καινούργια όνειρα. Στο μεταξύ τα τραγούδια ταξιδεύουν. Τα τραγουδά ο κόσμος και τα μαθαίνουν πιο πολλοί. Φτάνουν σε ψυχές που δεν έχουν αναμνήσεις. Τους κάνουν παρέα μέχρι να ησυχάσουν και αυτές. Η γλύκα τους μάλιστα έχει αυτό το χάρισμα. Να μεγαλώνει όσο μοιράζεται, να δυναμώνει όταν φτάνει πιο μακριά. Γιατί οι ψυχές δεν αντέχουν στη ζωή μόνες, έχουν ανάγκη από χρώμα και μυρωδιά. Και τα τραγούδια δίνονται ελεύθερα, δε σου ζητάνε πληρωμή. Κάθε μέρα χάνω κι’όμως δε με νοιάζει. Χάνω το’όνειρό μου και το νοσταλγώ. Και όταν νοσταλγώ γλυκαίνεται η ψυχή μου. Και το ξαναβρίσκω γιατί τραγουδώ.

 

 

αντί για πανό, ποστ που σηκώθηκε για τον πιανίστα του βίντεο γνωστό ως costinho

Read Full Post »

kesanlodentro

kesanlodentro

 

Δε νομίζω τα παιδιά μας να αντιμετωπίσουν προβλήματα με τον ύπνο. Δε νομίζω ότι κληρονομείται κιόλας η ανησυχία. Η γενιά μου είναι μια γενιά που προσπαθεί διαρκώς να αποδείξει ότι δεν είναι μια χαμένη γενιά. Πρώτα απ’όλα στον εαυτό της,. Έρχεται συνεχώς αντιμέτωπη με ένα κόσμο διαφορετικό από αυτόν για τον οποίο ετοιμάστηκε. Είναι γεμάτη όπλα αλλά ο πόλεμος ξένος. Άρχισε να εφοδιάζεται με τη σκέψη ότι θα ζει σε ένα κόσμο ευημερίας. Η ποιοτική εκπαίδευση, η αφθονία των χρηστικών αγαθών , τα παιδικά παιχνίδια, τα αισιόδοξα τραγούδια, η άνεση με τη τεχνολογία, η τάση για φιλοσοφία, η αντίληψη στην αισθητική. Όλα τους όπλα για ένα ελπιδοφόρο κόσμο. Για ένα πιο σίγουρο αύριο. Φτάσαμε γύρω στα 30 και αντιλαμβανόμαστε πόσο άχρηστα είναι πλέον τα περισσότερα. Δίνουμε ένα αγώνα με τον εαυτό και με το χρόνο να περισώσουμε ο,τι φαντάζει για το μέλλον πιο ουσιαστικό. Αλλάζουμε χώρα αρκεί να εργαστούμε στο γνωστικό μας αντικείμενο, διαλύουμε σχέσεις για να κρατήσουμε δουλειές, προσποιούμαστε ότι δουλεύουμε σε αφεντικά που προσποιούνται ότι πληρώνουν, μένουμε ακόμα με τους γονείς μας, συγκατοικούμε με ξένους σε χώρες ξένες, ανταλλάσσουμε κάρτες με ονόματα ψυχολόγων, ντρεπόμαστε να μείνουμε Σάββατο βράδυ στο σπίτι. Εκπαιδευτήκαμε για τα μετόπισθεν αλλά μας προέκυψε πρώτη γραμμή. Δε θα’χουνε προβλήματα με τον ύπνο τα παιδιά μας. Θα’χουμε στο μέλλον αμέτρητες ιστορίες να τους λέμε.

Ο πατέρας μου νιώθει απογοητευμένος. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι είναι δυνατό να υπάρξει τέτοια εποχή. Εποχή χωρίς ελπίδα. “Δεν είναι δυνατόν να αγωνιστήκαμε τόσα χρόνια για να φτάσουν τα πράγματα εδώ“. Η δικιά μου γενιά πάλι, μεγάλωσε πιστεύοντας ότι η ζωή θα προχωρούσε με την εργασία. Χωρίς αγώνα. Δηλαδή δε μεγάλωσε ακόμα. Και ενηλικιώνεται τώρα, απότομα. Στη δική μου γενιά εξωτικά φαντάζουν όσα έζησαν εκείνοι. Όσα διαβάσαμε στα βιβλία και θεωρούσαμε περασμένα. Όσα ακούγαμε μεγαλώνοντας μόνο ως φόβητρο, πως θα συμβούν άμα δεν κάτσουμε καλά. “Ναι αλλά υπήρχε ελπίδα” θα μου φέρει ως αντίλογο. Και το δικό μου μικρό μυαλό δε θα μπορέσει να μετρήσει το μέγεθός της, να τη συγκρίνει με το ζόφο του ενεστώτα χρόνου.

Η δική μου γενιά, τέλος, είναι επιφορτισμένη με το βάρος της δημιουργίας. Ο δρόμος που θα περπατήσει δεν είναι στρωμένος και η επιλογή της στασιμότητας δεν είναι λύση. Θέλει δε θέλει λοιπόν, θα πρέπει να σκάψει το δρόμο που θα περπατήσει. Γι’αυτό και βλέπεις γύρω τόσες εκκρίσεις πολιτισμού. Ανεξάρτητες ομάδες, κολεκτίβες, ρεμπέτικες βραδιές, ποιήματα στους τοίχους και σε έντυπα μικρά. Λόγια. Γραπτά και προφορικά. Σκέψεις που βασανίζουν όλους και αναζητούν διαδρομή να πορευτούν, κανάλια να μεταδοθούν. Και πέρα απ’αυτά μια πιο παραδοσιακή μορφή αντίστασης στη κυριαρχία των δυσάρεστων γεγονότων. Η δημιουργία οικογενειών. Η επιστροφή στα βασικά της ζωής. Στη διαχρονική χαρά των γεννήσεων. Γεννάμε. Μαζί με κάθε παιδί γεννιέται και μια ελπίδα. Στήνεται και ένα χαμόγελο. Και έτσι σιγά σιγά στήνεται ένας κόσμος διαφορετικός. Αρχικά μέσα μας, για να νιώθουμε καλά. Και στη συνέχεια ευρύτερα. Για να ελπίζουμε όλοι.

Read Full Post »