Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2013

ksimeromastikriti

είναι Σάββατο βράδυ, λίγες νύχτες πριν το τέλος του χρόνου. βρίσκομαι στο σπίτι. μια γυναίκα ουρλιάζει και την ακούω από το φωταγωγό. δεν είναι η πρώτη φορά. άλλοτε την ακούω και εγώ και πολλοί άλλοι- είμαι σίγουρος- και είναι μεσημέρι. δε μένει μόνη γιατί απευθύνεται σε κάποιον όμως δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι συμβαίνει. δεν μιλά καθαρά ελληνικά, δεν βγαίνουν όλες οι λέξεις από το πόνο σωστά, δεν γνωρίζω καν από ποιο διαμέρισμα έρχεται η φωνή της. δεν έχει σημασία. σημασία έχει ότι αυτή η γυναίκα ζητά βοήθεια. και δεν ξέρω πως να τη δώσω. όταν προσπάθησα να της μιλήσω, δε μου απάντησε. ίσως φοβήθηκε ότι θα της κάνω μεγαλύτερο κακό.

είναι Παρασκευή απόγευμα τέλος Αυγούστου. περπατάω ανεβαίνοντας τη Πανεπιστημίου. ένας άστεγος βρίσκεται δίπλα σε κοσμηματοπωλείο. μια μερσεντές βγάζει αλάρμ και σταματά στη λεοφωρειολωρίδα. μια κομψή κυρία βγαίνει, περπατά, και πριν μπει στο κοσμηματοπωλείο ζητά επιτακτικά από τον άστεγο/επαίτη να εξαφανιστεί. ο άστεγος αδιαφορεί. η μερσεντές παρκάρει. πάνω στη πανεπιστημίου. στη λεωφορειολορίδα. βγαίνει ένας κύριος. περπατά λίγο. σταματά μπροστά από τον άστεγο. του ζητά επίμονα να φύγει. ο άστεγος κοκαλώνει. εγώ παρακολουθώ. αλλά δε θέλω να παρακολουθώ. ο κύριος γίνεται πιο επιθετικός. φωνάζει στον άστεγο να φύγει. πηγαίνω μπροστά του. δεν καταλαβαίνει. επιμένει στο αίτημα. του λέω “ναι αλλά θα φύγει και το αυτοκίνητο”. αδιαφορεί. ζητά από τον άστεγο να φύγει. επιθετικά. επαναλαμβάνω. να φύγει και το αυτοκίνητο. με βρίζει. “άντε γαμήσου μαλακισμένο”. φεύγω. πηγαίνω μπροστά στο αμάξι του. κάνω πως παίρνω φωτογραφία με το κινητό. τον έχω πλάτη. δε ξέρω τι κάνει. το νιώθω όμως. γυρνάω και βλέπω να μου επιτίθεται. χάνει τα λόγια του. “σβήσε τη φωτογραφία τώρα!” “θα σου σπάσω το κινητό μαλακισμένο”. με κυνηγά. του κουνάω το δάχτυλο. του λέω “μη με αγγίξεις”. έχει εξαγριωθεί. εγώ απομακρύνομαι. επεμβαίνουν διάφοροι. τον μαζεύουν. η κομψή κυρία εμφανίζεται να λήξει τη ταραχή. να σταματήσει η κακή εικόνα γύρω από το μαγαζί. έχω τρομάξει με τη πάρτη του. αυτός όμως περισσότερο. φεύγω.

είναι Τετάρτη βράδυ τέλος Απριλίου. βρίσκομαι απέναντι από έναν κυβερνητικό παράγοντα. θέλω να του μιλήσω. θέλω να τον αποδοκιμάσω. περιμένω να τελειώσει την ομιλία του. είμαι καλά προετοιμασμένος. όμως είναι και αυτός. με παραπλανά. όσο μιλάει σκέφτομαι. όλοι αυτοί οι σοβαροί κύριοι που βρίσκονται γύρω μου θα μπορούσαν να είναι αυριανοί εργοδότες. στη παρούσα φάση δεν έχω δουλειά. τους υπολογίζω. σκέφτομαι πως αν πω κάτι κακό, αν ακουστεί κάτι άσχημο θα κριθώ αρνητικά. πιέζομαι. αμφιβάλλω. τα ρίχνω όλα πάλι στο τραπέζι του μυαλού. γιατί είμαι εδώ; τι κάνω; τι θέλω να καταφέρω; δεν είμαι μόνος. έχω παρέα. έχω φίλους. έχω άμυνες. δεν είμαι για τη πάρτη μου. έχω ένα σκοπό. πρέπει να ακουστώ. άνθρωποι βασανίζονται όσο αυτός και μερικοί άλλοι κυβερνάνε. και κανείς δε μιλά. εγώ γιατί είμαι εδώ; ποιος θα μιλήσει αν όχι εγώ; δεν είμαι όμως μόνο εγώ. δεν είμαι μόνος. ευτυχώς.

είναι παρασκευή πρωί. μέσα Ιανουαρίου. κάνει υπερβολικό κρύο. φοράμε πολλά ρούχα. πάρα πολλά. σκοπεύουμε όμως να πάμε στο σπίτι του βασιλιά. και να φωνάξουμε πως είναι γυμνός. και ας κάνει κρύο. δε γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί η μέρα. το σπίτι του βασιλιά είναι γεμάτο φρουρούς. άγριους. και δεν είναι εποχές να τους φωνάζεις. τελικά πήγαμε. φωνάξαμε. και αποφύγαμε και τους φρουρούς. ένα τεράστιο πόστερ σηκώθηκε στην είσοδο της ευρωπαϊκής επιτροπής φωνάζοντας πως μαζί με την οικονομική δυστυχία έρχεται και η παρακρατική βία. φύγαμε. το βράδυ της μέρας εκείνης ένα λεωφορείο μας έβγαζε από τη χώρα ξεκινώντας ένα ταξίδι που για μένα ήταν το ομορφότερο της χρονιάς.

Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως ήταν μια αποτυχημένη χρονιά. Μια χρονιά με πολλές ματαιώσεις και ανήσυχα περιστατικά. Και μερικές θαυμάσιες στιγμές που φώτισαν σαν εξαίρεση. και που θα ήθελα να τις αφηγηθώ σαν όμορφες μικρές ιστορίες μια άλλη στιγμή.Εκείνο το χιόνι στο Παρίσι. Και εκείνο το ξημέρωμα στην Αμμουλιανή. Και εκείνη η ρακί στη Κρήτη. Και εκείνες οι βόλτες στην Αθήνα. Εκείνη η ατέλειωτη συζήτηση στις Βρυξέλλες. Εκείνο το ταξίδι στην Επίδαυρο. Εκείνο το απόγευμα στην Ελευσίνα. Εκείνη η ρεμπέτικη βραδιά στο Τσαχκατζόρ. Ήταν πολλά όμορφα αλλά και πολλά ανήσυχα περιστατικά. Περιστατικά που θα ήθελα να θυμάμαι με την ίδια γαλήνη που ξύπνησα ένα πρωί του Αυγούστου στη νότια Κρήτη και αντίκρισα τρία αστέρια να κοιμούνται στη παραλία.

Εκείνο το σαράκι μέσα μου, που κάποιες νύχτες δε μ’αφήνει ούτε να κοιμηθώ καλά καλά, κάτι θα κάνει. Ένα τρόπο θα βρει να βοηθήσει τη γυναίκα που ζητά βοήθεια απ’το φωταγωγό. Γιατί αυτό ξέρει να κάνει. Αυτό μπορεί. Και τη χρονιά που έρχεται μ’αυτό το τρόπο θα ψάχνει τη λύση να βρει. Σε ότι έρθει, και σε ότι αφεθεί.  

Read Full Post »

H παρούσα ανάρτηση θα ενημερώνεται συχνά από το διαχειριστή του blog γιατί, ο διαχειριστής του blog, εκτιμά ότι θα έρθουν και άλλες ειδήσεις που θα επιβεβαιώνουν παλιότερες προβλέψεις του. Η ανάρτηση δηλαδή θα μείνει “ανοικτή” σε περεταίρω επικαιροποίηση.

Τι έλεγε όμως ο διαχειριστής του blog το Μαϊο του 2012?

Μια χώρα που θα έχει αποτύχει να παραμείνει στην ευρωζώνη θα σημαίνει και την αποτυχία ολόκληρου του εγχειρήματος, ειδικά όταν υπήρχαν δικλείδες αποτροπής (όπως τις περιέγραψα στη θεωρία της βέλτιστης νομισματικής περιοχής) και δεν χρησιμοποιήθηκαν. Αποτυχία της Ευρωζώνης θα σημαίνει και υποτίμηση του τραπεζικού της συστήματος συνολικά άρα και αύξηση των επιτοκίων δανεισμού για τις εναπομείνασες χώρες στο μηχανισμό στήριξης, οι οποίες θα δουν πως η συμμετοχή στο πρότζεκτ γίνεται όλο και πιο ασύμφορη.

Και τι έμαθε μόλις σήμερα;

Αν η Ελλάδα εγκατέλειπε τη ζώνη του ευρώ, τότε όλα τα μέλη της νομισματικής ένωσης θα ακολουθούσαν την ίδια πορεία σε «μεταγενέστερο χρόνο».

Τα λέγαμε. Να πείς ότι δεν τα λέγαμε..

(όπως ξεκινά και το βίντεο εδώ)

Read Full Post »

Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

Βούρτσισε τα δόντια σου, πλύνε τα πόδια σου, ράψε το πουλόβερ, βάψε τα νύχια, άλλαξε τις μπαταρίες, φάε τις μύξες, πιες τον αφρό, παντρέψου την, παντρέψου την, παντρέψου την, πάρε προφυλάξεις, σκέψου το μέλλον σου.

Μας την έχουν στημένη.

Οι διεθνείς ορδές από μανάδες και αντιπροσώπους και δημόσιους υπαλλήλους και τσιντσιλά και ηθικολόγους νυφίτσες που επιθυμούν να σε πάνε απ’ το χεράκι στη σύνταξη.

Πιες το σιρόπι, αγόρασε ένα καλό αυτοκίνητο, κόψε το κάπνισμα, μην το παίζεις αυτό, άλλαξε δουλειά, βελτίωσε την εικόνα σου, πήγαινε ν’ αγοράσεις γαρίδες, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, προσευχήσου στην εικόνα.

Μας την έχουν στημένη.

Με τα βασιλικά τους πόδια και τ’ αποσπάσματά τους και τους κανόνες τους και τις πυξίδες τους και τους γνώμωνές τους και τα κυριακάτικα κοστούμια τους.

Χτενίσου, καθάρισε τα παπούτσια σου, μύρισε τη βενζίνη, πες ναι στο αφεντικό σου, δες τις ειδήσεις, μην κοιμάσαι για μεσημέρι…

View original post 232 more words

Read Full Post »

586 μεικτά

part II

Οι προτάσεις δουλειάς μου προκαλούν θλίψη. Ναι, είναι θλίψη. Είναι σίγουρα θλίψη αυτό που αισθάνομαι.

Παλιά ήταν άγχος. Θα μου αρέσει; θα μπορέσω; Θα είναι όπως το φαντάστηκα όπως θα ήθελα; Στην αρχή είχε και λίγο χαρά. Σκεφτόμουν πως με αυτή τη δουλειά θα μπορέσω να μάθω αυτό ή θα μπορέσω να κάνω το άλλο. Όνειρα ξεπατικοτούρες από τις ταινίες. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβαινε ήταν να βρίσκεσαι στο τέλος της ημέρα σκισμένος. Ή στην καλύτερη διψασμένος για λίγο ενδιαφέρον, λίγη ζωή. Η δουλειά μου προκαλεί θλίψη.

Το ήξερες πως ο βασικός έχει φτάσει στα 586 ευρώ μεικτά; Το κοίταξα πριν από λίγο. Σήμερα σε μια βόλτα στη Σόλωνος, η Χ. μου έλεγε για μια γνωστή της που της πρότειναν δουλειά ως γραφίστρια με πλήρες ωράριο για 500 ευρώ. Κάτω από τον βασικό μισθό. Για πλήρες ωράριο. Μεικτά κι αυτά. Όλα τελικά έφτασαν στο να παίρνεις 700 ευρώ και να…

View original post 468 more words

Read Full Post »

«Τώρα, τον ρωτούσε αμήχανα “Θα φτιάξω καφέ για μένα. Θα ήθελες λίγο;..” Της έγνεφε καταφατικά και μετά από δευτερόλεπτα συμπλήρωνε μηχανικά “Ναι, σε παρακαλώ”. Ναι, φτιαχνόταν να του φτιάχνει το καφέ. Στο φίλτρο αρωματισμένος βιολογικός καφές, και στην κούπα που είχε αγοράσει για κείνον, μισό κουταλάκι σακχαρίνη και μια ιδέα ημίπαχο γάλα. Τα σαρκώδη του χείλη έμοιαζαν να θηλάζουν τα χείλη του φλιτζανιού, καθώς με μισόκλειστα μάτια ρουφούσε μεγάλες γουλιές. Μετά, ξεγύμνωνε κάποιο σημείο του κορμιού του, άλλο κάθε φορά, και εκείνη με επιδέξιες ενέργειες του χτυπούσε την ινσουλίνη σε ενέσιμη μορφή. Αυτός, ίσως από αντιπάθεια προς τις σύριγγες ή συμπάθεια προς εκείνη, άφηνε πάντα ένα βαθύ αναστεναγμό. Μετά, τα σταθερά της χέρια θα υπέφεραν από έναν ελαφρύ τρόμο, που μάταια προσπαθούσε να κρύψει σκουπίζοντας τρυφερά το σημείο της ένεσης με βαμβάκι. Είχε καταλήξει να πιστεύει πως η μυρωδιά του τη παρέλυε. Μάταια αγόραζε τους πιο ακριβούς αρωματικούς καφέδες. Μάταια ψέκαζε με αρωματικά χώρου. Και η ακριβή κολόνια της, μάταιη και αυτή. Η μυρωδιά του σώματος του Μπέμ ήταν ακαταμάχητη.»

Τα φώτα στο βάθος είναι ο τίτλος του πρώτου βιβλίου της niemandsrose. Κατά τη παρουσίαση του, σε διάφορα ψηφιακά και μη μέσα, φρόντισε να μας ενημερώσει πως το νιώθει σαν παιδί της και τα συναισθήματα που την κατακλύζουν είναι ανάλογα. Ελκυστικό αλλά και άγνωστο. Ειδικά για κάποιον που δεν έχει, και δεν πρόκειται να, ζήσει το πόνο της γέννας. Μπορώ όμως να μιλήσω για τα συναισθήματα που γεννούν τα κείμενά της. Κείμενα που αποτέλεσαν άλλωστε τη πρώτη ύλη και των -τυπωμένων πια- αφηγήσεων μικρού μίκους. Είναι κείμενα γεμάτα νεύρο. Μπορείς να αντιληφθείς ότι η γράφουσα έχει σε κάθε ένα από αυτά ένα κεντρικό μήνυμα που πάρά τις περίτεχνες νοηματικές περιπλανήσεις δεν αφήνει ούτε στιγμή. Άλλoτε σύντομες, άλλoτε εκτεταμένες, πάντα όμως περιεκτικές. Ό,τι  ύφος και να έχουν οι περιπλανήσεις, το κεντρικό μύνημα στέκεται πάντοτε δίπλα τους υπενθυμίζοντας το σκοπό τους. Να σε οδηγήσουν στη κατανόηση του. Να στο μεταδώσουν και να το κάνεις κτήμα σου. Αυτή λοιπόν η μετάδοση, είναι κατ’ουσίαν μια κρυφή προσφορά, ένα δώρο στον αναγνώστη. Δεν είναι μόνο η χαρά της λογοτεχνίας, το ταξίδι ανάμεσα στο νοήματα, είναι ότι πάντα τα κείμενα εξυπηρετούν αυτό το σκοπό. Και αυτό το δώρο, δε μπορεί παρά να γεννά συναισθήματα ικανοποίησης.

Η γλώσσα των αφηγήσεων, είναι όσο απλή επιτρέπει ο σκοπός και όσο πλούσια επιτρέπει το νόημα. Ποτέ δεν πλατιάζει με άχρηστα περιστατικά, ποτέ δεν επαναλαμβάνεται ακόμα και αν έχει ανάγκει να τονίσει, παρά μόνο βρίσκει τις κατάλληλες λέξεις να εκφράσει τη στιγμή και να συγκρατήσει το μύνημα. Η γυναίκα, η εποχή, η δικαιοσύνη, η μουσική, η αισθητική, οι αξίες, η γλώσσα, η σκέψη και η αγάπη. Όλες τους, σαν έννοιες, πηγές έμπνευσης μικρών κειμένων, ημερολογιακού χαρακτήρα, και ταυτόχρονα κριτικής αλλά και τρυφερής διάθεσης.

Εν τέλει, δεν διαφέρει η φροντίδα, για τα κείμενά της, από την εικόνα που έχουμε για τη δέουσα φροντίδα της μάνας στα παιδιά της. Ίσως αυτό να εννοούσε όταν ανέφερε πως της γεννά ανάλογα συναισθήματα. Ίσως και όχι. Σημασία έχει πως η πρώτη της εκδοτική απόπειρα έγινε συντροφιά πολλών από μας αυτό το καλοκαίρι, τη ταξιδέψαμε εκτός Ελλάδας και τη κρατήσαμε σε προσβάσιμο σημείο του γραφείου, για να τη μοιραστούμε με ανθρώπους που αγαπάμε.

Read Full Post »

to die by your side

διάβασα για ένα ζευγάρι που δεν ήθελε να τους χωρίσει ο θάνατος. και το κατάφερε. είχανε ζήσει πολλά χρόνια μαζί και ξέρανε ότι δεν τους περιμένουν πολλά ακόμα. δεν ξέραν όμως πόσα χρόνια απομένουν στο καθένα. ή πόσοι μήνες. ή πόσες μέρες. δεν έχει σημασία. σημασία έχει πως ξέραν ότι ο θάνατος δε θα τους έβρισκε μαζί. ότι θα τους χώριζε. και αυτό φαίνεται ήταν πιο οδυνηρό και απ’το θάνατο. ο χωρισμός. γι’αυτούς που είχαν ζήσει μαζί μια ζωή γεμάτη. και έτσι αποφάσισαν να νικήσουν το θάνατο. το δικό τους θάνατο δηλαδή. το χωρισμό. όρισαν αυτοί τη στιγμή που θα τους έπαιρνε απ΄τη ζωή ο θάνατος. έτσι του έκλεψαν το πρώτο μαρτύριο. τον αιφνιδιασμό. ή τη συνειδητή αναμονή. το ίδιο είναι. και αυτό μικρός θάνατος είναι. και είπαν πως θα φύγουν μαζί. του έκλεψαν έπειτα και το δεύτερο μαρτύριο. τη μοναξιά. αυτό και αν είναι αργός θάνατος. και τέλος του πήραν και τους κανόνες του παιχνιδιού. διάλεξαν ένα τόπο ήσυχο και απαλό. το ετοίμαζαν χρόνια. τον είχαν γονατίσει δηλαδή το θάνατο. ακόμα και σαν ιδέα. ακόμα και το φόβο που προκαλεί. τον είχαν ξεπεράσει και αυτόν. γιατί ήταν μαζί.

Read Full Post »