Feeds:
Posts
Comments

Archive for March, 2014

Επέστρεψε σπίτι του και έβαλε να δει τηλεόραση. Η εκπομπή της Νεφέλης δεν είχε τελειώσει ακόμα. Ξάπλωσε πλάγια στο καναπέ χωρίς να βγάλει τα ρούχα του και βάλθηκε να χαζεύει την οθόνη, περιμένοντας πότε η κάμερα θα πάει επάνω στην αιώνια αγαπημένη του. Εκείνη τη μέρα ήταν βαμμένη έντονα και φορούσε μια κίτρινη πουκαμίσα με βαθύ ντεκολτέ. Του έτρεχαν τα σάλια. Δεν σκέφτηκε καν πόσο θλιβερός ήταν. Είχε πάψει προ πολλού να στοχάζεται και να αναλύει αυτό του το πάθος: τη Νεφέλη θα τη ποθούσε πάντα γιατί ποτέ δεν είχε καταφέρει να την κατακτήσει. Και όσο πιο ηλίθιο και ανώριμο τον θεωρούσε τόσο θα μεγάλωσε η δική του αφοσίωση και επιθυμία. Ωστόσο, εκείνη την ημέρα απέφυγε να μαλακιστεί για πάρτη της. Όχι πως δεν ήθελε, απλά τον άγχωναν η ειδήσεις που πέρναγαν από το κάτω μέρος της οθόνης με τη μορφή κρόουλ.  Υποτίμηση του ευρώ. Άνοιγμα των σπρέντ. Δηλώσεις για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Νέα εγκλήματα και αυτοκτονίες. 

Έκλεισε τη τηλεόραση. Προσπάθησε να μη σκέφτεται. Πήγε στο ντουλάπι που φύλαγε τα φάρμακα και έκανε να βγάλει ένα ηρεμιστικό από τη συσκευασία. Σταμάτησε λίγο πριν τα ακροδάχτυλα του αγγίξουν το κουτί. Έκλεισε ξανά το ντουλάπι και πήγε στο δωμάτιο του. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του πως θα έκοβε τα χάπια. 

asfyksia

Στην επιστολή του της 7ης Απριλίου 2011, ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ως πρόεδρος της ΕΚΤ, διαμηνύει στον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου ότι η επιδίωξη έστω και της επιμήκυνσης του χρέους θα έχει ως συνέπεια η κεντρική τράπεζα να τραβήξει την πρίζα της μηχανικής υποστήριξης που κρατούσε ζωντανό το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Όπως γράφει: «ακόμα και μία εθελοντική αναπροσαρμογή» θα οδηγούσε σε «σημαντικές υποβαθμίσεις όλων των χρεογράφων στην Ελλάδα», με αποτέλεσμα η χώρα «να κινδυνεύει άμεσα να χάσει το μεγαλύτερο μέρος των ενεχύρων που διαθέτει για πράξεις νομισματικής πολιτικής» δηλαδή, να κηρύξει στάση πληρωμών! η λέξη που διάλεξε για να χαρακτηρίσει το επικείμενο συμβάν στην Ελληνική Οικονομία, ΑΣΦΥΞΙΑ.

28 Μαρτίου σήμερα, και στα δικαστήρια εμφανίστηκαν για ακόμα μια φορά, 11 από τις 30 οροθετικές γυναίκες που την περασμένη άνοιξη, λίγες ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές του 2012, συνελήφθησαν στην Αθήνα και εξαναγκάστηκαν σε τεστ για ιό HIV. Αυτές που διαγνώστηκαν θετικές, κατηγορήθηκαν για κακούργημα και φυλακίστηκαν ενώ, την ίδια στιγμή, εικόνες τους δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο και την τηλεόραση μαζί με τα ονόματά τους όπως και το ότι ήταν φορείς του HIV. Αυτό που αποκρύφτηκε εν μέρει ήταν η κατακόρυφη αύξηση εθελοντικών επισκέψεων ανδρών σε κέντρα εξέτασης υπό το φόβο πως είχαν προσβληθεί και αυτοί. Ο όρος που χαρακτηρίζει το συμβάν αυτό, για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, ΠΑΝΙΚΟΣ.

Ο φιλήσυχος πληθυσμός της χώρας έχασε για μερικές μέρες τη ψυχραιμία του αδυνατώντας σε πολλές περιπτώσεις να εκπληρώσει ακόμα και τις βασικές καθημερινές του λειτουργίες.

¨Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Ρευστοί Καιροί. Η ζωή την εποχή της αβεβαιότητας» προσπαθώντας να συλλάβει το πνεύμα της μετανεωτερικής συνθήκης ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, “Η κατάρρευση της συστηματικής σκέψης και του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, καθώς και η εξασθένηση των κοινωνικών δομών οδηγούν στον κατακερματισμό της πολιτικής δράσης και του ατομικού βίου” Είμαστε τα δυνητικά θύματα ασύδοτων παιδεραστών, κοινών κακοποιών, φανατικών τρομοκρατών, κατ’ επανάληψιν δολοφόνων. Και το αποτέλεσμα των επιδεικτικά αυστηρών κατασταλτικών μέτρων προκαλούν, κατά τον Μπάουμαν, το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα – την ταχύτατη εξάπλωση των επιπέδων του φόβου που διαποτίζουν ολόκληρη την κοινωνία. Με την καίρια όμως επισήμανση του Bauman ότι αυτός ο φόβος δεν εδράζεται στο «υπαρξιακό ρίγος», στην «αυθεντική αγωνία», αλλά είναι τελικά ένας φόβος ανοίκειος, μια συστημική απλώς εκτροπή.

Παρατηρώντας και καταγράφοντας τις αντιδράσεις που ακολούθησαν στις κοινωνίες αλλά και τα άτομα μετά τις τη πτώση των διδύμων πύργων στις ΗΠΑ και τον ιό Η1Ν1 στην Ευρώπη, ο Ragnar Löfstedt καταλήγει μεταξύ άλλων στο βιβλίο του Risk Management in Post-Trust Society πως ο πανικός που σχετίζεται με τη δημόσια ασφάλεια ή δημόσια υγεία, δεν είναι αποτέλεσμα κακής πολιτικής διαχείρισης η ανεπιτυχούς marketing αλλά αποτέλεσμα σύγκρουσης συμφερόντων που σε κάθε περίπτωση, λίγους μόλις μήνες μετά το συμβάν αποδεικνύεται πως το προετοίμασαν και ευνοηθήκαν από αυτό. Το είδος των επιχειρήσεων που στατιστικά, ευνοούνται κατά πλειοψηφία από αυτά τα γεγονότα: Τράπεζες, Ασφαλιστικοί Όμιλοι, Φαρμακοβιομηχανίες.

=//=

Μετά τις 2 τα ξημερώματα στα σκυλάδικα της Εθνικής Πύργου – Πατρών, Αθηνών – Λαμίας, γραβάτες λύνονται για να δεθούν μεγαλύτεροι κόμποι στο λαιμό και καλοχτενισμένες γυναίκες ρίχνουν την χάρτινη ηθική τους και τις χρυσές τους αλυσίδες στην τσάντα για να αντέξουν το βάρος πιο ασήκωτων, άλλων. Μετανάστες εργάτες μετρούν τα ψιλά τους να δουν αν φτάνουν να τη βγάλουν κι αυτή τη νύχτα , μπίζνες στα Βαλκάνια, πιτσιρίκες που ισορροπούν σε δωδεκάποντες ανασφάλειες, ψευτοροκάδες που βρέθηκαν εδώ στα κρυφά.

=//=

Οι ήρωες της “Ελληνικής Ασφυξίας” είναι θύματα της κρίσης και της ίδιας τους της δομικής αδυναμίας. Παλεύουν να συμφιλιωθούν με τον εαυτό τους και τους γύρω τους σε ένα περιβάλλον σταθερά αποθαρρυντικό. Η εξιστόρηση της περιπέτειας του καθενός γίνεται με ιδιαίτερο μεράκι από το συγγραφέα. Όλες τους θα μπορούσαν να είναι αληθινές. Για αυτό και νιώθεις πως καταφέρνει να εγκατασταθεί στο εγκέφαλο του καθενός, να συμβιώσει το δράμα τους κρατώντας για τον εαυτό του το ρόλο του παρατηρητή και του μεσσία που στο τέλος προσφέρει στον αναγνώστη τη λύση του δράματος.

Τα μνημόνια και η ανεργία, ο ρατσισμός και ο φόβος, η κρίση γύρω μας και η κρίση μέσα μας, ειδομένες από τις διαφορετικές εκδοχές που προσφέρουν η ζωή του  Στέλιου Αγρυπιώτη, του αδελφού του και της Νίνας.

Το βιβλίο του Ηλία Νίσαρη αξίζει να αγοραστεί και να διαβαστεί. Να διαβαστεί για να μάθει κανείς, αν δε ξέρει και να θυμηθεί όποιος ξέχασε, και να νιώσει πάλι, ο καθένας, τι είναι αυτό που νικά το φόβο. Αξίζει να αγοραστεί για να στηρίξει το εγχείρημα των εκδόσεων των συναδέλφων, των συναδέλφων που ορίζουν χωρίς άχρηστες ιεραρχίες και με γνώμονα την αξιοπρέπεια τις εργασιακές τους σχέσεις. Το ίδιο και ο Συγγραφέας, το έργο του οποίου αποτελεί μια μικρή πράξη αντίστασης στη συλλογική λήθη.

Αξίζει όμως να αγοραστεί και για ένα ακόμα λόγο. Για να υπάρχει στο ράφι μας η αφήγηση της ιστορίας που η γενιά μας γράφει αυτά τα χρόνια. Για να μείνει στην ιστορία η τρέχουσα γλώσσα, η γλώσσα που συμπυκνώνει τις ανησυχίες και τις ελπίδες της γενιάς μας. Γιατί σε μερικά χρόνια, δε θα διαβάζουμε με τα ίδια συναισθήματα τα γεγονότα, δε θα χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις, το παρελθόν θα βρίσκεται ανάμεσα στη δαιμονοποίηση ή την εξιδανίκευση. Και όχι στις πραγματικές του διαστάσεις, αυτές που με μέτρο και διάρκεια προσφέρει το μυθιστόρημα του Ηλία.

======

κείμενο που διαβάστηκε κατά τη παρουσίαση της “Ελληνικής Ασφυξίας” τη Παρασκευή 28-3-2014, στο βιβλιοπωλείο “Μώβ Σκίουρος” από τον “μπλόγκερ ” 🙂

 

 

Advertisements

Read Full Post »

ένα/μηδέν

ena_miden

κρίμα ρε γαμώτο να έχει αφιερωθεί στη πολιτική αυτές τις μέρες ο Σταυρος Θεοδωράκης. ένα ρεπορτάζ για τις συνθήκες θανάτου του Ιλί Καρέλι έιτε στο Μαλανδρίνο είτε στη Νιγρίτα που να αποδεικνύει πως οι δεσμοφύλακες έκαναν όπως πρέπει τη δουλειά τους, ακόμα και τον προστάτεψαν μη σου πω, θα ήταν τόσο πολύ απαραίτητο στη δημόσια σφαίρα. μαζί με την απαραίτητη συγκίνηση για το άδικο θάνατο του Τσιρώνη.
αν.
αν και εμείς όλοι είχαμε κάνει τόσο θόρυβο όσο με το φαρμακονήσι. αν του δίναμε εμπορικό ενδιαφέρον. να μπορεί και αυτός να βρει καμιά διαφήμιση. να κάνει την εκπομπή του.
αν.
αν αντί για “αλβανό φονιά” είχαμε θύμα ανήλικο παιδί. που η ζωή του μετρά περισσότερο στις τηλεοπτικές εκπομπές, και τα ευρώ-φόρα, και κάνει “εξ ορισμού” το κράτος να δείχνει ανάλγητο.
αν.
αν και εμείς αποφασίζαμε πως δεν αρκεί η αποδοκιμασία του κάθε απολογητή της βαρβαρότητας στα σόσιαλμύδια. αλλά στο δρόμο και στις γειτονιές. εκεί που του αξίζει.
εκεί που πλέον εμφανίζεται.

αν. αν τέλος πάντων δίναμε συνεχώς στους σταυροθοδωράκηδες αυτού του κόσμου την εντύπωση, πως, ok, ας κάνουν το ρεπορτάζ τους, ας κάνουν την εκπομπή με τους protagonιστές τους, ας μας δώσουν την δική τους εικόνα για τις φυλακές, τα μαχαιρώματα, τους θανάτους, τα φαρμακονήσια, τα ναρκωτικά, το περιθώριο, το περιθώριο εν γένει, είναι αυτό που βλέπουμε από τις οθώνες, είναι μερικά μεμονωμένα περιστατικά ξένα σε μας, δε ζούμε μ’αυτά, ζούμε στη κοσμάρα μας, ζούμε μακριά απ’αυτά,  και ναι, τι να κάνουμε, το ενδιαφέρον μας αρχίζει και τελειώνει με τους χρόνους τις εκπομπής, μετά πάμε για ύπνο ήσυχοι μιας και “επιτέλους κάποιος μίλησε γι’αυτά”, όλα ok, όλα ελεγχόμενα, και αν γίνει καμιά μαλακία, θα τη πάρει το ποτάμι.

αν.

τι θα γινόταν αν ας πούμε τους δίναμε την εντύπωση πως δε θα ξεχαστούν όλα αυτά; πως κάποια στιγμή θα πληρώσουν και όσοι τα έπραξαν, και όσοι τους/τα συγκάλυψαν με μοντέρνα λόγια.

πόσο θα άλλαζε τα αποτελέσματα αυτό;

Read Full Post »

πριν μια εβδομάδα ήταν η παγκόσμια μέρα ποίησης.

πριν μια εβδομάδα δεν ήπια νερό.

προχτές.δεν ήπια νερό.

χτες δεν ήπια νερό.

είδες; μπορώ.

χωρίς νερό μπορώ.

χωρίς εσένα. όχι.

Read Full Post »

Μαύρα πανιά

Ο πλούτος φθείρει πρώτα τον φτωχό κι όχι τον πλούσιο. Ξεζουμίζει αναπάντεχα κάθε δυναμική ικμάδα της εργατικής του δύναμης, αφού αυτή είναι προορισμένη να δημιουργεί όλο και μεγαλύτερο περίσσευμα όχι για την ίδια αλλά για τη διαμεσολαβημένη ισχύ τρίτων. Η εξομολόγηση προαπαιτεί την αμαρτία. Ο μοντερνισμός πήγε την εξομολόγηση στα γραφεία.

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

mayra

Οι πλούσιοι τα λένε στον ψυχαναλυτή, η μεσαία τάξη στον ψυχολόγο κι οι φτωχοί στον παπά. Το βασίλειο του δυτικού πολιτισμού έχει στο κέντρο του την εξομολόγηση. Όλες οι ηθικές προκαταλήψεις αντιλαλούν μια κραυγή μάχης. Οι τάσεις για εκμυστηρεύσεις αντιστοιχούν σε μιαν άκρως λεπτεπίλεπτη κλίμακα. Απ’ τις υποσημειώσεις στο περιθώριο ενός βιβλίου μέχρι το χαρτονόμισμα στην καλτσοδέτα της ιερόδουλης, ένας αναγνώστης της ζωής διασταυρώνει τα πυρά του με το χρόνο. Ο χρόνος μας σπρώχνει στην αμαρτία. Στο μη αποδεκτό. Στη λοξή δημόσια πράξη. Η παρόρμηση είναι κλάσμα του χρόνου. Στον παρορμητικό αποδίδεται μονίμως άδικο. Στοχοποιείται με τραύματα κι ανεκπλήρωτα απωθημένα απ’ την ακαδημαϊκή αναλυτική σαβούρα. Απ’ τους αμερόληπτους γονιμοποιούς του αποδεκτού που έφτιαξαν συνθήκες εγκλεισμού όχι για να περιορίσουν αλλά για να παραδειγματίσουν. Η αρρενωπότητα της εξομολόγησης έγκειται σε μια ψυχολογική επίθεση. Η μαζική κατασκευή ψυχολόγων έρχεται να καλουπώσει την έλλειψη έμπνευσης και κριτικής σκέψης. Έρχεται να εφεύρει νέους κατά…

View original post 169 more words

Read Full Post »

WP_000819

έχουν βαλθεί να λεν πως έρχεται η άνοιξη. μάλλον επειδή το’χουν ανάγκη. σκληραίνουν οι εποχές και πληθαίνουν οι χειμώνες. ήτανε σήμερα μια καλή ευκαιρία να τη χαρώ. μα δε μπορούσα. φτάσαμε βλέπεις στο σημείο να δουλεύουμε κάθε μέρα. όχι ότι δε το περιμέναμε κι’αυτό. βγήκα όμως για λίγο στο μπαλκόνι να δω τις γλάστρες. να πάρω μια μικρή γεύση της εποχής.  και σε είδα να με περιμένεις. είχες ανοίξει τα φύλα σου και κοίταζες τον ήλιο. δε τα πάω καλά με τη ποίηση. είναι οι πρώτες μέρες ακόμα. οι λέξεις δεν έχουν όλες ξεπαγώσει. με το καιρό θα βελτιωθώ. με τον καλό καιρό. που όσο σε βλέπω, παίρνω θάρρος πως θα’ρθει.

Read Full Post »

μόνιμη σχέση

Η τελευταία φορά που είχε κάνει μόνιμη σχέση, που κράτησε δηλαδή πάνω από ένα χρόνο, που είχε δέσιμο και κλάμα, και γλύκα, και τραγούδι, και δωράκια, και άλλα που δε θυμάται αλλά σίγουρα δεν ήταν μόνο σεξ και βόλτες όπως οι άλλες που ακολούθησαν, ήταν τότε που ήταν ακόμα φοιτητής. Την είχε αγαπήσει, ή έτσι νομίζει ακόμα τουλάχιστον, γιατί ποτέ δε ξέρεις πόσο αγαπάς κάποιον παρά μόνο όταν τον χάνεις και είναι πλέον αργά, και δε θα έλεγε ότι αγάπησε άλλη. Αν και το σ’αγαπώ το είπε με ευκολία σε όσες ακολούθησαν, κερδίζοντας μια ή παραπάνω νύχτες πλάι τους.

Ήταν φοιτητής οικονομικών στην ΑΣΟΕΕ και δε μπορούσε να του απαγορέψει κανείς να έχει φιλοδοξίες. Ήθελε και αυτός να γίνει στέλεχος επιχειρήσεων για να αποκτήσει πείρα, μέχρι να δημιουργήσει τη δικιά του εταιρία. Έμαθα από νωρίς τι σημαίνει ανταγωνισμός, τι σημαίνει στρατηγική, ανάπτυξη και αποτελεσματικότητα. Και κυρίως, τι σημαίνει κέρδος. Τι σημαίνει συμφέρον και ατομική ιδιοκτησία. Τα εφάρμοζε αρχικά στον εαυτό του και μετά θεωρούσε δεδομένο ότι θα εφαρμοστούν στο περιβάλλον του.

Δεν υπήρχε περίπτωση λοιπόν να παραμείνει με τη κοπέλα του και μετά το πτυχίο. Το MBA στο Λονδίνο ήταν η νέα μεγάλη ευκαιρία να ανοίξει τους ορίζοντές του. Όχι μόνο ακαδημαϊκά -αν και εδώ που τα λέμε, who gives a shit about academia, money making is a wonderfull thing- αλλά και σε επίπεδο δικτύου. Δίκτυο. Γνωριμίες. Ανθρώπινοι πόροι. Μετά το χρηματικό κεφάλαιο, αλλά και παράλληλα με αυτό, ήταν ο πρώτος και βασικός παράγοντας ανάπτυξης. Αυτά τους μαθαίνανε στην ΑΣΟΕΕ. Δεν ήταν δυνατόν λοιπόν να μείνει με την ίδια γυναίκα. Οι ορίζοντές του έπρεπε να ανοίξουν. Ανάπτυξη. Μαζί με τη διεύρυνση των γνώσεων έβαζε και αυτή των ανθρώπων. Ήταν νέος γεμάτος καύλες και δε μπορούσε να κρατήσει το πουλί του σε μια φωλιά. Γύρω του κυκλοφορούσαν κάθε λογής γυναίκες. Ήταν αριστούχος, ήταν γυμνασμένος και είχε και λεφτά. Έβγαινε στις pub με σκισμένα τζιν και φούτερ με κουκούλα και έτσι έδειχνε πιο cool. Λίγο πριν τα 30 πέρναγε την “αριστερή” του φάση. Στην Ελλάδα δε τους άντεχε τους φοιτητές που ήταν στις παρατάξεις, τους θεωρούσε γραφικούς. Δεν ακουγόταν η μουσική τους με τίποτα. Ποιός ακούει το 2000 Θεοδωράκη; αναρωτιόταν. Και γιατί γεμίζουν το πανεπιστήμιο με αφίσες; Εμείς εδώ ήρθαμε για να σπουδάσουμε όχι για να ασχοληθούμε με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γουγκοσλαβία! Αυτά έλεγε. Η μόνη οργάνωση φοιτητών που εκτιμούσε και πίστευε ότι άξιζε λίγο από το χρόνο του ήταν η AIESEC. Δίκτυο. Άνθρωποι. Κεφάλαιο.

Γνώρισε πολλές γυναίκες στο Λονδίνο, με λίγες βρέθηκε στο κρεβάτι. Σχέση δεν έκανε με καμία. Δεν τον πείραζε τόσο. Είχε και το MBA να τελειώσει και αγχωνόταν να βγάλει άριστα και σ’αυτό. Τα κατάφερε. Και έπειτα έπιασε δουλειά στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ήταν ένας winner. Τίποτα δε μπορούσε να ανακόψει την ανοδική του πορεία. Η μία χρυσή γραμμή ακολουθούσε την άλλη, στο βιογραφικό που τόσο επιμελώς έχτιζε.

Ώσπου ήρθαν οι πρώτες αμφιβολίες. Όταν άκουσε ότι κανέναν ουσιαστικά δεν ενδιαφέρει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Και η Ευρώπη γενικότερα μη σου πω. Το ενδιαφέρον ήταν στις χρηματαγορές. Μετά την απορρύθμιση που τους είχαν προσφέρει το city και η κυβέρνηση Clinton οι χρηματαγορές ήταν η πρώτη και μεγαλύτερη πηγή παραγωγής πλούτου παγκοσμίως. Εκεί ήταν το χρήμα. Αλλά το MBA του δεν ήταν αρκετό να τον δεχτούν και να δουλέψει εκεί. Το City το έβλεπε κυρίως όταν συναντούσε τους συναδέλφους του για καφέ.

Στο διάολο και η “αριστερή” φάση, και οι pub, και τα τζίν, και οι ευρωπαίες γκόμενες. Άρχισε να νιώθει ότι μένει πίσω. Και δε μπορούσε να το διαχειριστεί. Αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα μεταπτυχιακό στα χρηματοοικονομικά. Η μια δουλειά intern που θα του άνοιγε το δρόμο για τη Goldman Sachs και τη Morgan Stanley. Δουλειά, δουλειά, δουλειά για να βγάλει λεφτά. Να πάει στην Αμερική να ειδικευτεί στις διεθνείς χρηματαγορές. Yale ή Prinston. Δεν είχε τόσο σημασία. Ivy League να είναι. Να παραμείνει χρυσή η γραμμή στο cv. Και το κατάφερε και αυτό. Με ένα χρόνο δουλειά και καλούς βαθμούς πήρε υποτροφία για το μεταπτυχιακό στο Yale. Πήγε και έζησε το όνειρο του. Ήταν πλέον ένας από τους λίγους. Ένας από τους world leaders. Τα bussiess plan που έγραφε ήταν τα ανταγωνιστικότερα. Απ’το δεύτερο εξάμηνο είχε κιόλας κλείσει part time συμβόλαιο με εταιρία στη Wall Street. Τα κορίτσια δεν το ενδιέφεραν τόσο. Με τα λεφτά που είχε μπορούσε να πάει ακόμα και σε stip club στο Miami “να περάσει καλά” .

Μόνο που πάντα γύρναγε σπίτι μόνος. Και αυτό δε του καθόταν καλά. Ειδικά όταν δεν είχε δουλειά. Ήθελε και αυτός μια συντροφιά. Αλλά δεν υπήρχε χρόνος να το σκεφτεί και πολύ καλά. Η δουλειά ήταν η δική του μόνιμη σχέση με αμοιβή.

Έκανε καριέρα θα έλεγε κανείς. Πέντε χρόνια γεμάτα στη Wall Street και άλλα τόσα περίπου στις αγορές τις Σιγκαπούρης και του Χον Κονγκ. Ήρθαν και έδεσαν σαν εμπειρία όταν τον χρειάστηκε η Ελλάδα. Η κρίση χρέους του 2009 ήταν για εκείνον μια τεράστια ευκαιρία. Όλοι ήθελαν να ξεφορτωθούν από επάνω τους τα ελληνικά χαρτιά. Τα λέγαν σκουπίδια πολύ πριν να κατονομάσουν οι οίκοι αξιολόγησης. Εκείνος ήξερε πως οι Γερμανοί δε θα άφηναν έτσι εύκολα να καταρρεύσει το ευρώ. Τουλάχιστον χωρίς να έχουν δημιουργήσει πρώτα εθνικά αποθεματικά. Κανείς δεν τον πίστευε αλλά δεν είχε σημασία. Σημασία είχε ότι βρισκόταν στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Γνώριζε ταυτόχρονα το πωλητή και τον αγοραστή. Και για τις γνώσεις του χρέωνε πολλά.

Πολλά όμως ζητούσε και η δουλειά. Πολλές ώρες, πολλές συγκρούσεις, πολλά νεύρα. Λίγος ύπνος, λίγη ξεκούραση και ησυχία. Δεν είχε ξαναβρεθεί σε ανάλογες συνθήκες. Ήταν η δουλειά που ονειρευόταν, θεωρούσε. Ήταν η στιγμή της ζωής του. Διακινητής ομολόγων.  Delivery boy  τον φωνάζανε. Από τον Οκτώβρη του ’09 μέχρι τον Απρίλη του ’10 έβγαλε σε έξι μήνες όσα δε βγάλαν άλλοι σε έξι, και παραπάνω χρόνια.

Αλλά στο τέλος δεν άντεξε. Παρέδωσε. Νευρικό κλονισμό του είπε ο γιατρός. Και του συνέστησε, εκτός των άλλων, διακοπές. Περάσαν τέσσερα χρόνια από τότε. Δεν είχε πολλούς φίλους στην Ελλάδα. Δεν του έκανε κέφι να φύγει. Να πάει που; Δεν είχε κίνητρο. Προσπαθούσε να κάνει καλή ζωή. Στην Ελλάδα της κρίσης. Πάλεψε με όσες δυνάμεις είχε να βρει δουλειά στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Δεν τον ήθελαν όμως οι Γερμανοί.

Πήρε περίπου δέκα κιλά από το πολύ φαγητό. Έπαιρνε το αμάξι και κυνηγούσε όποια ταβέρνα μάθαινε πως έχει καλό φαγητό. Ήταν ότι καλύτερο είχε η Ελλάδα και του είχε λείψει. Αυτό και μια γυναίκα. Μια σοβαρή σχέση. Και είχε αργήσει να το καταλάβει. Είχε φτάσει σαράντα και ήξερε ο,τι escort girl κυκλοφορούσε. Αλλά αντιλήφθηκε πως δε μπορούσε να ξεκινήσει μια νέα ζωή έτσι. Χρειαζόταν κάτι σταθερό. Είχε ανάγκη μια συντροφιά.

Προσπάθησε πολλές φορές με ραντεβού και δώρα ακριβά, αλλά καμία δε του έδινε ζεστασιά. Αποφάσισε να βάλει μια αγγελία. Να βρει μια με τους δικούς του όρους. Λεφτά είχε. Θα τις πέρναγε από συνέντευξη. Στην Ελλάδα τις κρίσης, έλεγε, όλοι αναζητούν μια ευκαιρία. Εγώ θα είμαι η ευκαιρία για κέρδος μιας εμφανίσιμης, έξυπνης, νέας αλλά φτωχής γυναίκας, και αυτή θα είναι η ευκαιρία η δικιά μου να ανακάμψω, να γίνω πιο ανταγωνιστικός στο κοινωνικό περιβάλλον, να σταθώ στα πόδια μου. Συμφέρουσα επιλογή, και για τους δυο.

Η Αγγελία έγραφε: ΜΌΝΙΜΗ σχέση με αμοιβή αναζητάει 40 χρονος σοβαρός κύριος, παντρεμένος ,που αναζητεί διέξοδο από την ρουτίνα του γάμου. προσφέρεται εχεμύθεια και οικονομική στήριξη κατά την διάρκεια της σχέσης. Χωρίς φωτογραφία. Και την έβαλε στην ηλεκτρονική έκδοση της χρυσής ευκαιρίας 1η Μαρτίου. Πριν το 3μερο της καθαράς Δευτέρας. Χωρίς φωτογραφία. Δεν έστελνε άλλωστε αυτός βιογραφικό. Εκείνες θα πέρναγαν από συνέντευξη.

monimi sxesi

Η φράση κλειδί ήταν “διέξοδος από τη ρουτίνα του γάμου”. Αυτό θεωρούσε πως θα έφερνε κοντά του νεότερες κοπέλες που δεν τους απασχολούσε η συζυγική ζωή. Έδινε ένα αέρα ελευθερίας σε αυτόν, και το ίδιο νόμιζε και για τις υποψήφιες.

Τα αιτήματα για “συνέντευξη” που δέχτηκε ήταν αμέτρητα. Βρήκε επιτέλους μια ενδιαφέρουσα ασχολία. Κέρδος, συμφέρον, ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα. Ήταν όλα ξανά εδώ. Όλα ξανά, μετά από καιρό, έμοιαζαν πιθανά.

Read Full Post »