Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2014

 

Αν γυρίσει κανείς το χρόνο πίσω, 5 χρόνια πριν, όταν ψηφίζαμε πάλι για τους αντιπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ίσως ακόμα και η λέξη “κρίση” να ήταν στη καλύτερη περίπτωση αδιάφορη (σαν έννοια) και στη χειρότερη άγνωστη. Ίσως θυμάται κανείς εκείνο το πακέτο 28 δις το οποίο σύμφωνα με τον Υπ.Οικ. Γιώργο Αλογοσκούφη ήταν υπέρ αρκετό για να διασφαλίσει πως το τραπεζικό μας σύστημα δεν θα δεχόταν κανένα πλήγμα. Ήταν άλλωστε θωρακισμένο /όπως έλεγαν/με μεγάλα αποθεματικά, όχι σαν του Βελγίου ή της Ολλανδίας που αναγκάστηκε εν μέρει για ένα διάστημα να κρατικοποιηθεί. Ίσως θυμάται κανείς τις καθησυχαστικές δηλώσεις του τότε Υπ.Πολιτισμού Αντ. Σαμαρά (Φεβ.2009) πως το δημοσιονομικό έλλειμμα δε θα ξεπερνούσε το 9%. Η κρίση ήταν περισσότερο κάτι σαν εντύπωση, μιας κατάρρευσης τραπεζικού κολοσσού στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και λιγότερο κάτι σαν βίωμα, με απάνθρωπες, όπως εξελίχθηκε, συνέπειες. Το ίδιο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, λίγους μήνες μετά τις τελευταίες ευρωεκλογές, Σεπτέμπβριο του 2009, και λίγο πριν εμφανιστεί η κρίση χρέους στην ευρωζώνη, ανέφερε στα συμπεράσματά του, πως η κρίση έχει ξεπεραστεί, και πως η Ευρώπη βαδίζει πλέον σε τροχιά ανάκαμψης.

Μετά ήρθε η αποκάλυψη. Η αλλαγή στο τρόπο καταγραφής του ελλείμματος, τα κενά ταμεία, η άνοδος των spread, η “αμηχανία” στις αγορές, η απαξίωση της Ελλάδας στο κόσμο, η συζήτηση για το χρέος, τη δυναμική του, το ύψος του, τις σπατάλες, τις μαύρες τρύπες καιτις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για να μη χρεοκοπήσουμε. “Να προλάβουμε τις αγορές” έλεγε ο Γ.Παπακωνσταντίνου, “να τις εκπλήξουμε θετικά”. Ελάχιστες, και περιθωριοποιημένες ήταν οι φωνές που έλεγαν πως οι διεθνείς χρηματαγορές επιτίθενται στην Ελλάδα για να προχωρήσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πως το πρόβλημα ήταν κοινό και δεν είχε να κάνει απλά με τους τεμπέληδες Έλληνες που τρώνε τα λεφτά στα μπουζούκια και δεν πληρώνουν φόρους. Ακόμα λιγότεροι όσοι εστίαζαν στις αδυναμίες της ευρωζώνης, ενός μηχανισμού που δεν επέτρεπε την αναγκαία ρευστότητα στα κράτη σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης, στο όνομα της νομισματικής σταθερότητας. Και σχεδόν μετρημένοι στα δάκτυλα όσοι αναδείκνυαν τη γύμνια του βασιλιά, την αδυναμία των κρατών παγκοσμίως να επιβληθούν στις (ανεξέλεγκτες ρυθμιστικά) επενδυτικές τράπεζες, των οποίων το χρήμα είχαν ανάγκη για να συνεχίσουν να λειτουργούν. Η αρχή του τέλους ενός ονείρου είχε ήδη συντελεστεί.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, το σύστημα που ονομάζεται “Ευρώπη” απογοήτευσε και τους θερμότερους οπαδούς του. Απέτυχε να προσφέρει την προσδοκώμενη ευημερία. Προδίδοντας τις βασικές του αρχές, έστρεψε εναντίον του και τους ελάχιστους πολίτες που ήλπιζαν πως ο υπερκρατικός οργανισμός θα διόρθωνε τις εσωτερικές αδυναμίες, προς όφελος της ανάπτυξης και τις Ειρήνης. Αλλά μάταια.

Οι επικεφαλής των κυβερνήσεων, σε μια πρωτοφανής για τα Ευρωπαϊκά χρονικά αντίδραση, στο  φαινόμενο της κρίσης χρέους, παρέκαμψαν όλους τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, συστήνοντας με διακρατικές συμβάσεις τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, ορίζοντας ως πολιτικά προϊστάμενους τους εαυτούς τους, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το μόνο Ευρωπαϊκό όργανο που έστω και προβληματικά λογοδοτούσε στους πολίτες, το Κοινοβούλιο, παρακάμφθηκε πανηγυρικά. Και ας είχε “αναβαθμισμένο” όπως λέγεται, ρόλο μετά τη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Η κατάσταση εξαίρεσης, και το κράτος εκτάκτου ανάγκης, στην ουσία έκανε εγκαίνια στις Βρυξέλλες.

Έκτοτε ήταν αναμενόμενο να μεταφερθεί τάχιστα και στα εθνικά κοινοβούλια. Ο ρόλος τους κατέληξε να είναι είτε διακοσμητικός όταν (π.χ. στην Ελλάδα) η νομοθεσία γινόταν με Προεδρικά Διατάγματα και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, είτε διεκπεραιωτικός των αποφάσεων των εκπροσώπων του Μηχανισμού στην Ελλάδα (και αλλού), γνωστών και ως “Τρόικα”.

Ο Μηχανισμός, αν και παρουσιάστηκε στα μάτια των ιθαγενών ως “η δυναμική ασπίδα της Ευρώπης έναντι των αγορών”, στην ουσία ήταν ο δούρειος ίππος τους, μιας και τα ποσά τα οποία κλήθηκαν να του δανείσουν ήταν υπερπολλαπλάσια των προηγούμενων ετών, δημιουργώντας για χάρη τους, στην αγορά της Ευρώπης, τον ιδανικό πελάτη. Κάποιον που ψωνίζει σε τεράστιες ποσότητες και δεν αμφισβητεί το μονοπώλιο σου.

Στην Ελλάδα, με αφορμή το ζήτημα του δημόσιου χρέους, επιχειρήθηκε ένα πείραμα τριτοκοσμοποίησης. Πέρα από το νεοφιλελεύθερο δόγμα “ιδιωτικοποιήσεις/απορύθμιση εργασιακών σχέσεων/δημοσιονομική πειθαρχία (βλ. λιτότητα), και την πολιτική θεολογία που το ακολουθούσε σε επίπεδο λόγου (“Ζήσατε πάνω από τις δυνατότητές σας”, “υποθηκεύσατε το μέλλον των παιδιών σας” , “είστε ανίκανοι να διαχειριστείτε τα του οίκου σας”, “μαζί τα φάγατε”, “σας αξίζει μια τιμωρία για τις σπατάλες του παρελθόντος”) με ολοφάνερο το χαρακτήρα προτεσταντικού κηρύγματος, διεξήχθη και μια ανελέητη επίθεση στους Θεσμούς και τα δημοκρατικά κεκτημένα. Η χώρα κατρακύλησε στο ζήτημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δίνοντας ρεσιτάλ βασανιστηρίων με αποτέλεσμα τις καταγγελίες του ΟΗΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης, παράνομων επαναπροωθήσεων με αποτέλεσμα τα φαρμακονήσια και φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης με δείγματα τα δεκάδες περιστατικά κυβερνητικών παρεμβάσεων στα ΜΜΕ (αποκορύφωμα το κλείσιμο της ΕΡΤ) και καταστολής στους φωτορεπόρτερ.

Ως τριτοκοσμοποίση ορίζουμε τη μετατροπή μιας ανεπτυγμένης οικονομικά και πολιτιστικά χώρας σε κάποιας μορφής αποικία μιας άλλης ισχυρότερης, ή περισσοτέρων. Χαρακτηριστικό δείγμα, η “ρήτρα αποπληρωμής χρέους” που περιλαμβάνεται στο Μνημονιο ΙΙ και δεσμεύει τη χώρα, ακόμα και πλεονάσματα να παρουσιάσει, να εξυπηρετήσει κατά προτεραιότητα το χρέος προς τους δανειστές. Αυτό εν προκειμένω σημαίνει πως δεν υπάρχει οικονομική εξουσία στη χώρα. Όλες οι οικονομικές αποφάσεις στη χώρα, υπόκεινται στον έλεγχο των δανειστών. Και όπως φάνηκε, ακόμα και στη περίπτωση του πετρελαίου θέρμανσης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά επαναδιατύπωση των δικών τους αποφάσεων. Πρόκειται λοιπόν για μια αποικία χρέους. Αυτό που επιτυχημένα το 2011 ο Αντώνης Λιάκος είχε ονομάσει τέλος της απο-αποκιοποίησης αναφέροντας πως “ζούμε μια γιγαντιαία κρίση αναπροσαρμογής των οικονομικών και κοινωνικών σε πλανητικό επίπεδο. Οι εργατικές κατακτήσεις και το βιοτικό επίπεδο ζωής των Ευρωπαίων θα αναγκαστούν να χαμηλώσουν προκειμένου να συναντήσουν το βιοτικό επίπεδο εκείνων των χωρών, το οποίο αντίστοιχα θα ανεβεί. Αλλά θα χαμηλώσει πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Γιατί σε χώρες όπου δεν υπάρχει ίχνος δημοκρατίας, όπως η Κίνα, ή όπου οι οάσεις της ανάπτυξης βρίσκονται σε πελάγη φτώχειας,  όπως   η Ινδία, ο ανταγωνισμός δεν επιτρέπει παρά η  συνάντηση να γίνει σε ένα επίπεδο πολύ χαμηλότερο από το αναμενόμενο. Με αποκλίσεις κοινωνικής ανισότητας πολύ μεγαλύτερες από όσες έχουμε γνωρίσει.  Αυτός ο νέος ανταγωνισμός περικλείει  ανυπολόγιστους κινδύνους για τη δημοκρατία. Θύμα του ανταγωνισμού δεν θα είναι μόνο το βιοτικό επίπεδο στη Δύση, αλλά πολύ πιθανόν και η φιλελεύθερη δημοκρατία, τα δικαιώματα, η συμμετοχή των πολιτών.”

Επιβεβαιώνοντας τον, σε πρόσφατο άρθρο του στους ΝΥ Times, ο Philippe Legrain αναφέρει υπό το τίτλο “η δημοσιονομική αποικιοποίηση της Ευρωζώνης ” την προβληματική των παρεμβάσεων στις ηγεσίες των κρατών στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας.

Όχι μόνο λοιπόν υποτάχθηκε η κοινωνία στην παράνοια της ανταγωνιστικότητας, μειώνοντας το βιοτικό επίπεδο στα όρια της φτώχειας και του εξευτελισμού για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, αλλά και η ίδια η δομή της εξευτελίστηκε όταν σαν πολίτες, στο όνομα της διασφάλισης αυτού του δρόμου, του δρόμου των μεταρρυθμίσεων και τις λιτότητας, έξωθεν παρεμβάσεις είτε φρόντιζαν να αντικατασταθεί εκλεγμένος πρωθυπουργός (βλ. Ελλάδα, Ιταλία) είτε ισχυρότεροι πολιτικοί παράγοντες, λάμβαναν το λόγο τρομοκρατώντας τους “ιθαγενείς” πως αν δεν ευθυγραμμιστούν στις εκλογές, θα διακινδυνεύσουν τις τραπεζικές τους καταθέσεις.  Το πείραμα αυτό απέτυχε. Και ως προς τους διακηρυγμένους στόχους, και ως προς το βαθμό διάλυσης της κοινωνίας.

Αυτή πάντως την Ευρώπη κανείς δεν την συμπάθησε. Κανείς δεν την υποστήριξε. Και δημιούργησε αμέτρητους εχθρούς στις πλατείες και τις γειτονιές, οι οποίοι όντας έτοιμοι από καιρό, θα την αποκηρύξουν σήμερα στις ευρωπαϊκές κάλπες.

Όμως μόνη η αγανάκτηση και ο θυμός δεν είναι αρκετοί. Σίγουρα δεν είναι γόνιμη. Τα δημόσια αγαθά που εκποιήθηκαν χρειάζεται με ένα σχέδιο να επανακτηθούν, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Οι οικονομικές αποφάσεις που αυθαίρετα παραχωρήθηκαν στους δανειστές,, χρειάζεται να επαναδιεκδικηθούν ώστε το κράτος να χρηματοδοτήσει τα αναγκαία. Οι μισθοί, οι συντάξεις και τα επιδόματα, πρέπει να επιστρέψουν στα φυσιολογικά επίπεδα ώστε να επιβιώσουν όλα τα μέλη της κοινωνίας.  Και το κράτος έλέγχοντας το τραπεζικό σύστημα να συνεχίσει με ρευστότητα να ενισχύει τη ζήτηση στην αγορά ώστε να μεγεθύνεται η οικονομία, να παράγεται πλούτος ώστε να μοιράζεται μετά.

Επιπλέον επιβάλλεται μια σθεναρή αντίκρουση όλων των νομοθετικών διατάξεων που εκποιούν τα κοινωνικά κεκτημένα και ευτελίζουν το βίο. Τις μέρες τις κρίσης δεν το ζήσαμε αυτό, πλην 2 εξαιρέσεων, από τη πλευρά των ευρωβουλευτών. Οι αγώνες στη Κερατέα και τις Σκουριές, η απεργία στη Χαλυβουργία, οι αποκαλύψεις για τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ και το Βελβεντό, η διάλυση των νοσοκομείων και η μείωση των σχολείων, η φίμωση των δημοσιογράφων και το κλείσιμο της ΕΡΤ, η παραχώρηση δημόσιας γης, κερδοφόρων οργανισμών, και δικτύων έναντι υποτυπώδους και εξευτελιστικής τιμής ,  είναι ζητήματα που και μόνο η ανάδειξη τους με καθαρή γλώσσα αποτελεί πράξη αντίστασης, πόσο μάλλον η υπεράσπισή τους. Τέτοια υπεράσπιση όμως δεν είδαμε από τους ευρωβουλευτές μας τα χρόνια της κρίσης. Ίσως επειδή ήταν αποξενωμένοι από τη πραγματικότητα που άλλαζε ραγδαία, ίσως επειδή στρατηγικά τάχθηκαν εναντίων των συλλογικών διεκδικήσεων, αφήνοντας ανεκμετάλλευτα τα όπλα που προσφέρει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα για να υπερασπιστεί τους συλλογικούς αγώνες και τα δημόσια αγαθά.

Η Ελλάδα εκτός από πειραματόζωο της λιτότητας έγινε και εργαστήρι της αντίστασης και της αλληλεγγύης. Έστειλε το μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη πως η κοινωνία μπορεί να υποφέρει αλλά δεν παραδίδει τα όπλα. Στήνει οδοφράγματα στην επέλαση του οικονομικού αυταρχισμού και παράλληλα προστατεύει τη δικαιοσύνη, τον πολιτισμό και την ανθρωπιά μέσα από δίκτυα αλληλουποστήριξης, ισοτιμίας και ανιδιοτελούς προσφοράς. Τα χρόνια της κρίσης εκτός από αμέτρητα θύματα είχαμε και αμέτρητες πράξεις προσωπικής και συλλογικής υπέρβασης. Ο δρόμος αυτός, χαράχθηκε αργά και συστηματικά, και σήμερα βρίσκει την άκρη του με την υπόλοιπη Ευρώπη. Αξίζει να συνεχίσουμε να ζούμε αξιοπρεπώς και ισότιμα με τους Ευρωπαίους συμπολίτες μας. Σε μια ήπειρο που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και δε θα αναδεικνύει τους υπονομευτές τους. Σε ένα κοινοβούλιο που θα υπακούει στη φωνή για όλο και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη και δε θα υποκύπτει στους νόμους για την ανταγωνιστικοτητα της αγοράς. Για αυτό είναι απαραίτητο να απαλλαχθούμε και να την απαλλάξουμε από τους εκπροσώπους της παλαιάς πολιτικής τάξης στέλνοντας για πρώτη φορά τη δική μας φωνή, μέσα από ανθρώπους που αναδείχθηκαν από το δικό μας διαφορετικό δρόμο.

Read Full Post »

όνειρο

Στο όνειρο, τους παρατηρώ μέσα στην αντιδραστική αφασία τους, μέσα στο απολιτίκ ακροδεξιό παραλήρημά τους. Γιατί που να καταλάβουν οι χατζηδάκηδες και οι λοιποί υπουργοί και οπαδοί της ανάπτυξης και του μπαζώματος της παραλίας, ότι φυσικά και υπάρχουν ιερές αγελάδες. Πού να καταλάβουν όσοι έχουν λέφτα (δηλαδή σκατά) στα μυαλά και τις καρδιές τους ότι υπάρχει στον κόσμο και κάτι ιερό, κάτι μη μετρήσιμο, κάτι μη προσβάσιμο με τη λογική της ανάπτυξης και της επιτυχίας (κάθε επιτυχίας).

το βυτιο

Ένα μεσημέρι, αρχές Ιουλίου, το 2004, αποκοιμήθηκα στην παραλία της Λάμπης. Όταν πρωτοπήγα στη Λάμπη, μέσα του ’90, είχε μόνο μία ταβέρνα. Μετά, το 2004, είχε ένα μπιτσόμπαρο που όμως βαρούσε για τρία. Τώρα, κάτω απ’ τη σκιά, κοιμόμουν και δεν άκουγα τίποτα. Μόνο έβλεπα ένα κακό όνειρο.

Ο εφιάλτης έλεγε ότι είμαστε στο 2014 και πλέον τον τόπο κυβερνούσε το ΛΑ.Ο.Σ. βορίδης και γεωργιάδης ήταν υπουργοί, ο κύρτσος και η τζαβέλλα υποψήφιοι ευρωβουλευτές, ο ροντούλης, ο πλεύρης, ο βελόπουλος μέλη ή τέλος πάντων στελέχη του κυβερνητικού κόμματος. Όταν είσαι γραφικός ακροδεξιός, το βασικό χαρακτηριστικό σου δεν είναι το γραφικός, αλλά πάντοτε το ακροδεξιός.

Ο εφιάλτης δεν ήταν σύντομος παρά συνέχιζε ακάθεκτος να με τριβελίζει και να πετάει λινκ. Ο χρηματιστής τάδε αγόρασε σε τρία χρόνια τη μισή Ίο. Η εταιρεία τάδε πλήρωσε τα ματ για να προστατεύσουν τα μηχανήματα που κατεδαφίζουν κτίσματα σε μια παραλία της Μυκόνου για να…

View original post 691 more words

Read Full Post »