Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2014

δεν είμαστε όλοι άνθρωποι φτιαγμένοι απ’τα ίδια ψυχικά υλικά. δε μεγαλώσαμε στα ίδια σπίτια, δεν είχαμε τους ίδιους γονείς, τις ίδιες δασκάλες, τα ίδια καλοκαίρια, τους ίδιους κολλητούς.

η καλή διάθεση λέει πως τα κοινά μας είναι περισσότερα από τις διαφορές. και μάλλον έχει δίκιο. απλά δεν εξηγεί γιατί υπάρχουν αυτές η διαφορές. τα σημεία που δεν συμπίπτουμε.

ακόμα και όταν έχουμε τα ίδια ακούσματα, ίδια βιώματα, άλλοι τα δεχόμαστε πιο απαλά, άλλοι πιο δυνατά. και έχουν δίκιο και όλοι όσοι λένε πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, και όλοι όσοι λένε πως είμαστε τόσο ίδιοι.

κοιτάζοντας μάλιστα ανθρώπους που είναι ζευγάρια για πολλά πολλά χρόνια τείνεις να μη βλέπεις διαφορές. η μεταξύ τους σύγκλιση, φτάνει τόσο μεγάλη, που ορίζει τα ίδια γούστα, τις ίδιες αντιδράσεις, τις σκέψεις και τα όνειρα.

άλλοτε πάλι, παρατηρώντας ζευγάρια που προσπαθούν να ευθυγραμμιστούν, βλέπεις μόνο αποκλίσεις, και ενίοτε έναν αγώνα μάταιο.

το σίγουρο είναι πως ο χρόνος δε λειτουργεί για όλους το ίδιο. άλλους τους κουράζει πιο γρήγορα και τους βγάζει απ’το παιχνίδι, άλλους τους γιατρεύει και τους δίνει κουράγιο.

“η ρουτίνα που μας πλήττει, και μικραίνει τη φιλοδοξία, η απογοήτευση που μεγαλώνει, χωρίς συναισθήματα.

και αλλάζουμε τρόπους, και αλλάζουμε δρόμους, και τότε ο έρωτας μας χωρίζει, ξανά και ξανά”

το ίδιο τραγούδι η ζωή μας, που κάποιος θα το ακούσει πιο γλυκά, άλλος πιο δυνατά, χωρίς να αλλάζει το νόημα, παρά μόνο τα ψυχικά υλικά.

ξανά, και ξανά.

 

 

Advertisements

Read Full Post »

the ones who do*

“πολύ δουλειά”, “σκληρή δουλειά” είναι μόνιμη επωδός των ανθρώπων που μόχθησαν από δημόσιες θέσεις, είτε με πολιτική ευθύνη είτε με ευθύνη συμβούλου, για να έρθουν οι εργαζόμενοι/επαγγελματίες σε εξευτελιστικά σημεία, για να εκποιηθεί η δημόσια περιουσία και να διαλυθεί το κοινωνικό κράτος. όλοι τους επικαλούνται συνεχώς την επαγγελματική ή ακαδημαϊκή ζωή τους στην ανεπτυγμένη δύση, θεωρούν αυτονόητες και αναγκαίες τις διαρθρωτικές αλλαγές, χωρίς αμφισβήτηση, περίπου σαν το ευαγγέλιο, τάσσονται με τη πλευρά της προόδου της οποίας βέβαια το περιεχόμενο είναι τόσο ευρύ που μπορεί να χωράει ακόμα και τη συνεργασία με ακτιβιστές της δεξιάς (doers δηλαδή), και οι μόνες διαχωριστικές γραμμές που αποδέχονται είναι εκείνες ανάμεσα σε όσους “δουλεύουν” και σε όσους “φωνάζουν”. ότι η “δουλειά” τους δεν περιέχει καμία ανατροπή όσων “μας φέραν ως εδώ” είναι δεδομένο και αυτονόητο. αν και στο δημόσιο λόγο τους επικαλούνται το εντελώς αντίθετο. έτσι η “πολύ δουλειά” τους γίνεται αντικείμενο θαυμασμού όσων ανθρώπων νιώθουν γεμάτοι από γνώσεις και δεξιότητες αλλά αδύναμοι να τις εξασκήσουν στο δημόσιο χώρο, και βέβαια δεν διανοούνται να σταθούν οι ίδιοι εμπόδιο σε κάποιο κατεστημένο. αναμένοντας λοιπόν την κλήση για στράτευση και εμπλοκή στο δημόσιο χώρο αυτοϊκανοποιούνται ανακυκλώνοντας τις πληροφορίες για τα χάρβαρντ, τα πι-έητς-ντι, τα ελ-ες-η, τα κολέγια, τα ινοβέησονς και το τεχνοκρατικό προφίλ των ειδώλων τους.

“πολύ δουλειά”, “σκληρή δουλειά” επαναλαμβάνει και ο Γιάννης Στουρνάρας καθώς κάνει απολογισμό του έργου του, και μερόνυχτα χωρίς ύπνο στο υπουργείο προσθέτει, το οποίο “έγινε σπίτι μου” αναφέρει, δείχνοντας έτσι το βαθμό αφοσίωσης στο σκοπό που του είχε (από ποιον άραγε;) ανατεθεί. Ενώ την ίδια στιγμή, ακούγονται σαν βοή από το υπερπέραν όσοι “φωνάζουν” έξω από το υπουργείο την ώρα της παράδοσης-παραλαβής, πιθανότατα απολυμένες καθαρίστριες που αν και έχουν δικαιωθεί σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο επίπεδο δικαιοσύνης, ο Γιάννης Στουρνάρας και το επιτελείο του που με τόση χαρά παρουσίασε και επιβράβευσε, “δούλεψαν πολύ” για να χάσουν αυτές, και πολλοί άλλοι τη δουλειά τους, και να χρησιμοποιούν τη φωνή ως το τελευταίο όπλο που τους έχει μείνει.

“πολλή δουλειά” λοιπόν και “σκληρή” χρειάστηκε από όλους αυτούς τους ανθρώπους με τις διεθνείς περγαμηνές, το κεντροαριστερό προφίλ και ντύσιμο, τον πολιτικά άχρωμο δημόσιο λόγο ώστε να βρεθούν 7 στους 10 νέους χωρίς πρόσβαση στην εργασία, ένας στους τρεις Έλληνες ανασφάλιστος, πάνω από το μισό αποθεματικό των δημόσιων ταμείων χαμένο και η εθνική οικονομία αδύναμη να στηρίξει τον σχεδιασμό οποιουδήποτε νοικοκυριού ξεκινά αυτά τα χρόνια δείχνοντας το δρόμο της μετανάστευσης ή του εξευτελιστικού συμβιβασμού σε όποιον ξεκινά τη ζωή του. Είναι δηλαδή και λίγο ευχάριστο να μαθαίνεις πως αυτοί οι άνθρωποι κουράστηκαν πολύ για να φέρουν τη χώρα σε αυτό το σημείο, ότι δε τους ήταν εύκολο, ότι βρήκαν ισχυρές αντιστάσεις, ότι ευτυχώς αν και “δούλεψαν πολύ σκληρά” δε κατάφεραν να τα διαλύσουν όλα.

Πέρα λοιπόν από τα αστειάκια για τα σούσι και τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του Στουρνάρα, του ανθρώπου που -μετά το πρωθυπουργό- είχε το καθοριστικότερο πόστο, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη διαφύλαξη του δημόσιου συμφέροντος χωρίς να λογοδοτεί πουθενά!, πέρα από τα σχόλια και τις εξηγήσεις για τους κινδύνους που κρύβει ο άχρωμος και τεχνικός του(ς) λόγος, καλό θα ήταν, και αναγκαίο, όλοι εμείς που παρατηρούμε τις εκτροπές από το κοινό νου τη μία μετά την άλλη, να εργαστούμε ώστε να καταγραφεί αναλυτικά και πειστικά, το πλήγμα που επέφερε στο δημόσιο συμφέρον η περίπτωση Γιάννη Στουρνάρα, το μέγεθος της απόκλισης από τη θεσμική ομαλότητα και μόνο στο τέλος της ανάλυσης, η συμβολή στην εθνική αποχαύνωση του δημόσιου λόγου τους.

 

 

*φράση κλεμμένη από τίτλο του tedx για να δείξει το πνεύμα της εποχής (τους).

όλη η ομιλία κατά την παράδοση-παραλαβή εδώ

Read Full Post »

                                                                                                                                               -ο μανούσος πιστεύει ότι πρέπει να αλλάξουνε τα πράγματα

-και γιατί τον πήγανε στη φυλακή γι’αυτό;

-γιατί..γιατί ο περισσότερος κόσμος δε θέλει ν’αλλάξει τη ζωή του

-εγώ θέλω!

-εσύ θέλεις, αλλά πολλοί έχουνε συνηθίσει.

sygharitiria

Σε μια εποχή όχι τόσο δυστοπική και αβέβαιη, όσο η σημερινή, όχι τόσα πολλά χρόνια πίσω, οι επαναστατικές πράξεις ορισμένων αυτοοργανωμένων ομάδων έμοιαζαν στο μεθυσμένο από την ευρωπαϊκό όραμα πλήθος, ως περιθωριακές, ως ανώριμες και εν τέλει ανούσιες. Οι προκηρύξεις τους, οι φρασεολογία, το εξεγερτικό ύφος, ο αντισυμβατικός τρόπος ζωής, η ηθική τους, όλα ιδωμένα από τη κυρίαρχη οπτική που αναγνώριζε μονάχα το δίπολο πρόοδος-συντήρηση δηλαδή ανάπτυξη-μιζέρια, ήταν ξένα και ενοχλητικά.

Ο κυριάρχος λόγος έβρισκε βολικά σχήματα για να απαξιώσει ότι είχε τη διάθεση να ξεφύγει από τη βολή της πολυθρόνας. Ό,τι δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τη καλοσχεδιασμένη του φόρμα. Τα παιδιά που “τα σπάγαν” ήταν παιδιά πλουσίων αλλά χωρισμένων οικογενειών από τα βόρεια προάστια, οι μερσεντές που “σπάγαν” δεν ήταν τίποτα άλλο από καθρέπτης των επιθυμιών τους.

Δεν ήταν όμως τόσο απλοϊκά τα πράγματα. Από την εποχή της ευημερίας έως την σημερινή της ανασφάλειας υπήρχαν σφαίρες που τρύπαγαν βίαια το υπόστεγο της ψευδαίσθησης.  Ομάδες που κόντρα στο πνεύμα της εποχής μάχονται για ένα κόσμο ελεύθερο. Ισότιμο και δίκαιο. Και η μάχη αυτή έχει και υψηλό κόστος. Όπως κάθε σοβαρή μάχη.

Ο Μανούσος είναι φυλακή για ληστεία. Η ομάδα του λήστεψε μια τράπεζα για να καλύψει τα έξοδα του αγώνα. Το κορίτσι του μένει μόνο τώρα συντροφιά με το σκύλο που λεν “ντουρρούτι“.  Του ετοιμάζει γλυκό για το επισκεπτήριο και αναμένει πως και πως να τον δει ελεύθερο. Στο θάλαμο των επισκέψεων του μιλά για ένα σύντροφο που θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Ο Μανούσος ακόμα και τη βοήθεια τη μετρά με τον επαναστατικό χάρακα. Δε μπορεί να ξεφύγει από το πλαίσιο. Μέχρι το κορίτσι να τον γλυκάνει και να τον φέρει λίγο πιο κοντά.

Η ζωή της κινηματογραφείται με τρόπο αποστασιοποιημένο. Ο θεατής περισσότερο παρατηρεί και λιγότερο συμμετέχει. Δεν υπάρχουν συγκλονιστικά διλήμματα. Μόνο αποσπάσματα από τη καθημερινότητα του αυτοοργανωμένου χώρου. Και των προσωπικών ματαιώσεων. Εναλλάξ το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον, με τις προσωπικές ανάγκες αναπαριστώνται στις συνεχόμενες σκηνές.

Το κορίτσι αγωνιά, ανησυχεί, δημιουργεί, συμμετέχει, προτείνει, θλίβεται, χαμογελά, αναμετριέται -όπως όλοι- με τη δύσκολη εποχή και τις αδυναμίες του εαυτού. Στη ταινία “Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους?” της Κωνσταντίνας Βούλγαρη,  οι ήρωες δεν υποκύπτουν στο κατηχητικό της επαναστατικής θεωρίας, οι παραστάσεις που εικονογραφούνται δεν μεταδίδουν κάποιο άγνωστο και πανίσχυρο μήνυμα. Επιθυμούν, φαντάζεται κανείς,  να μιλήσουν οι πράξεις τους. Είναι προτιμότερο. Και ακόμα περισσότερο ο τρόπος ζωής τους. Ίσως αυτό είναι και πιο οικείο στο μέσο θεατή. Και αποδεικνύει πως δεν τον χωρίζει και τόσο μεγάλη απόσταση από αυτή τη ζωή.

Το κορίτσι νιώθει μόνο. Βρίσκεται σε μια μάζωξη σε χώρο ανοικτό εν ώρα συντροφικής κουζίνας. Οι σύντροφοι προσπαθούν να διασκεδάσουν με το δικό τους τρόπο, αφήνοντας στην άκρη τις ενοχές και βάζοντας στο κέντρο την αλληλεγγύη. Το κορίτσι περιμένει τηλεφώνημα από το Μανούσο. Τον ακούει για λίγο αλλά απότομα χάνεται η επαφή. Το κορίτσι δε νιώθει γεμάτο. Γύρω του ο κόσμος αν και ενεργός μοιάζει ξένος. Να αφήσει το ρεύμα του κόσμου να την παρασύρει ή να συγκρατήσει τη θλίψη από την έλλειψη του αγοριού; Το κορίτσι είναι ακόμα νέο και η ζωή μικρή για να είναι θλιβερή. Το κορίτσι δεν αξίζει να νιώθει μόνο. Γύρω του η παρέα βρίσκεται σε γιορτή. Και αξίζει και αυτή να το αισθανθεί.

 

Read Full Post »

βάνγκ.

WP_000968

πέμπτη βράδυ στη ταινιοθήκη. πρώτη μέρα του αφιερώματος ΜΑΙΝΤΕΝΑΝΤ GODARD. ομιλίες από τους επισήμους και τους διοργανωτές. ο εκπρόσωπος του υπουργείου προλογίζει. δε ξέρει καλά γαλλικά. νουβέλ βάνγκ λέει. βάνγκ. και λίγο πιο κάτω κάθεται μόνος ο βανγκ. βανγκέλης μουρίκής. μόνος με ένα τσιγάρο άκαυτο στο χέρι. για ώρα. ακούει τις φλυαρίες του καθενός πριν το φίλμ. φοράει δερμάτινο μπουφάν καλοκαιριάτικα. το βλέμμα του σε διαρκή εκνευρισμό. αρχίζει το φίλμ. η κινέζα. νέοι μαοικοί πειραματίζονται στη ναντέρ μπλέκοντας την επαναστατική θεωρία με τη ψυχανάλυση. κάνοντας αναπαράσταση του διεθνούς κλίματος της εποχής. σοβιετικοί ρεβιζονιστές, κινέζοι ορθόδοξοι. πολιτισμός.ιμπεριαλισμός. πόλεμος. μεγάλο άλμα προς τα μπρος. πρόζες και διαλέξεις σε ένα δωμάτιο. βάνγκ. νουβέλ βάνγκ.

από τις μοναδικότερες εμπειρίες που μπορεί να βιώσει κανείς στην θερμή αυτή χώρα του νότου είναι το υπαίθριο σινεμά. είτε ατομικά είτε με συντροφιά. δυστυχώς η ευτυχώς δεν έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα συλλογικών αναταραχών που να σχετίζονται με αυτή. οπότε η εμπειρία παραμένει ιδιωτική. κυρίως εσωτερική. σε μια κοιτίδα ανταλλαγής εικόνων και ερεθισμάτων προστατευμένη από το ευρύτερο περιβάλλον. την ηχορύπανση του κέντρου και τις κραυγές εκ των πολυκατοικιών. αν και υπαίθρια. ίσως επειδή επικρατεί η ανάγκη της συγκυρίας. ενίοτε τόσο πολύ που αδυνατεί να εξωτερικευτεί. ίσως γι’αυτό παραμένουν ανοικτές και οι καντίνες τους κατά τη διάρκεια των προβολών. να υποστηρίξουν την όποια εξωστρέφεια. παρέχοντας αλκοόλ σε μικρές ποσότητες. γνωριμίας ας πούμε. για να γίνει ένα πρώτο βήμα. ανάμεσα στους θεατές.

προσφέρεται όμως και για προσωπική απόλαυση η προβολή. χωρίς συντροφιά. ν’αναπτυχθεί μια σχέση μόνο. ανάμεσα στο θεατή και το φίλμ. χωρίς τρίτους. χωρίς τρίγωνα. άμεση σχέση. ειλικρινής. σαν αυτή που αναπτύσσεται κατ’οίκον. μόνο που εδώ μας βλέπει και ο ουρανός. μας ορίζει ο αιθέρας. ανάλογα τις επιθυμίες του. και εμείς υπακούμε. και ενίοτε ευχόμαστε, αν και δε το λέμε, να είναι τόσο δυνατός ώστε να μας σπρώξει, σαν κύμα, κατά λάθος πάντα, κοντά στους ώμους του διπλανού. ίσως και όχι. αλλά αν όχι, τότε γιατί;

γιατί σαν από κύμα κάποιος να μην παρασυρθεί;

 

Read Full Post »

μόνο

WP_000963

έλα ρε γαμώτο να φύγουμε. έλα να τελειώνουμε. έλα να κάνουμε ένα γρήγορο σάλτο στην πλευρά απέναντι. να πάρουμε ένα αυτόματο να αρχίσουμε να γαζώνουμε όποιον μας μικραίνει τη ζωή. να αρχίσουμε να φτύνουμε. να δώσουμε ένα τέλος στους καλούς τρόπους. να γυρίσουμε τη πλάτη στους καλούς κόσμους. στα στολισμένα σακάκια. στα ψεύτικα χαμόγελα. στους ψεύτικους φίλους. στους δήθεν φίλους. να φύγουμε απ’τη δυστυχία όλοι μαζί. με ένα γρήγορο βήμα και δυνατό. να κρατιόμαστε απ’το χέρι. να σφίγγουμε το χέρι. να μη φύγει το χέρι. να κυκλώσουμε το τετράγωνο. πριν μας κυκλώσει αυτό. πριν μας πνίξει. να βγάλουμε από μέσα ότι ζωντανό υπάρχει και να αφήσουμε το υπόλοιπο να σαπίσει. να το πάρουμε μαζί. εκεί που θα πάμε. να το κρατήσουμε φυλαχτό ανάμεσα μας. ό,τι είναι ζωντανό να μένει ανάμεσά μας. ο,τι έχει ψυχή να μένει στη καρδιά μας. όχι στο στόμα. να ανθίζει σα λουλούδι. να μη βαλτώνει σα σάλιο. να γίνεται λέξεις με νόημα. όχι κόμπος στο στομάχι. να βγαίνει και να φτερουγίζει. να έχει χαρακτήρα. να γνωρίζει νέους κόσμους που δε το πνίγουν. να κελαηδάει στα παιδιά και να τα κάνει να χαμογελούν. να φυσάει κόντρα όταν όλα φυσάνε πρίμα. να λέει αλήθειες. να μας παίρνει απ’το χέρι όταν μεγαλώσει να μας δείξει το δρόμο. το δρόμο στην ελευθερία. που φτιάχνει κάθε ψυχή όταν νικάει το φόβο. όταν πατάει το πόνο.
να μη μείνουμε μόνοι. μόνο.
να’μαστε μαζί.

 

Read Full Post »