Feeds:
Posts
Comments

Archive for July, 2014

tumblr_m8uwu1fdU61rwl23go1_1280

θα ήταν τρομερή παράλειψη,

και προσωπική αστοχία

αν δεν έλεγα

αν δεν έγραφα δηλαδή

θέλοντας να συγκρατήσω αυτή τη στιγμή,

πως φτάνοντας ως εδώ,

σήμερα,

τα πράγματα δεν ήταν εύκολα

-που ποτέ δεν είναι εύκολα-

αλλά δεν ήταν καν βατά

ήταν όλα άγνωστα και έπρεπε να τα ανακαλύψω

ήταν όμως συγκλονιστικά

όχι απλά ενδιαφέροντα και ελκυστικά.

συγκλονιστικά.

και ξαποσταίνοντας εδώ

σε ένα σημείο αναφοράς

που δεν πρέπει να ξεχαστεί

ανάμεσα στο βαρύ χρόνο

και τις διακοπές του

ανάμεσα στις τυπωμένες σκέψεις

και την απήχηση τους

ανάμεσα στην ενδοσκόπηση

και τα συμπεράσματά της

τα “πράγματα”

αυτή η απροσδιόριστη αλληλουχία

τάσεων και γεγονότων

μοιάζουν όσο ποτέ

να ταυτίζονται με το σκοπό τους

και οι σκέψεις

αυτή η ασαφής κωδικοποίηση

ενστίκτων και βιωμάτων

να βρίσκουν το νόημα τους.

επειδή λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά

και είναι σίγουρο πια πως θα συμβούν ακόμα περισσότερα

γράφεται αυτό το πόστ

διχοτομώντας το χτες με το αύριο

και θέτοντας τις βάσεις

για τις ιστορίες που θα ακολουθήσουν.

γνωρίζοντας πια

πως όταν υπάρχει ελπίδα,

και θάρρος,

όλα είναι δυνατά,

ακόμα και μια φάλαινα

να γίνει μπαλόνι

στα χέρια ενός εργάτη

που πάσχει,

απ’αγάπη.

Read Full Post »

stin arxi

επτά χρόνια, διακόσιες αναρτήσεις, διακόσια σχόλια, κυρίως από φίλους, και όσους δεν ήξερα, και γνώρισα μέσω του blog, τους έκανα μετά.

ανακάλυψα το blog όταν ήθελα να διαφημίσω την ομάδα προσκόπων στα Πατήσια, μια εύκολη και φτηνή λύση, εννιά χρόνια πριν, όταν άρχιζε και φαίνεται πως όλο και περισσότεροι θα χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για να ενημερώνονται. ο Νίκος τότε έλεγε πως δεν θα έχουν πέραση τα blog, κανείς δε θα τα διαβάζει, αλλά ας το κάνουμε. έπεσε έξω. δε πειράζει. έπεσε μέσα σε τόσα άλλα.

για προσωπική χρήση το ξεκίνησα δυο χρόνια αργότερα. άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου κυρίως για τη πολιτική, μιας και ένιωθα, και ακόμα νιώθω, πως δεν ταυτίζονταν με κάποια μεγάλη παράταξη, ή με κάποια μικρή ομάδα. στη πορεία βρέθηκε ευτυχώς μια ομάδα. πάντοτε όμως είχα κάτι να προσθέσω ή να αφαιρέσω, και ήθελα να το μοιραστώ με όσους είχαν διάθεση να με διαβάσουν. η αίσθηση από το κοινωνικό περιβάλλον ήταν πολλές φορές ασφυκτική, και αναζητώντας διέξοδο βρήκα το τίτλο “υπάρχει άλλος δρόμος” και έβαλα ερωτηματικό, όχι τόσο επειδή με χαρακτηρίζει η αμφιβολία, όσο επειδή επιδίωκα την αντιπαράθεση και τη συζήτηση πάνω σε συγκεκριμένες ιδέες. αργότερα σαν σύνθημα το χρησιμοποίησε ο ΓΑΠ, και πρόσφατα ο Τσίπρας. δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι αυτό. ελπίζω όχι πολλά πάντως.

ξεκίνησα απ’το μικρόκοσμό μου, τη παρέα μου και στη πορεία η παρέα μεγάλωσε. πρόσφατα ένας συμφοιτητής μου, που έχω πέντε χρόνια να τον δω, μου είπε πως ένας διδακτορικός στην Αγγλία με διαβάζει φανατικά. δε μπορώ να καταλάβω τι βρίσκει και διαβάζει φανατικά, αλλά όπως και να’χει, τον ευχαριστώ.

κυρίως όμως ευχαριστώ αυτούς που μου το λένε οι ίδιοι είτε ηλεκτρονικά είτε ακόμα καλύτερα από κοντά. έχοντας διαβάσει και εγώ φανατικά τόσα χρόνια bloggers όπως ο old-boy, ο sraosha, ο costinho, η niemands, το βυτίο, η mpananas, ο KK Μοίρης,  ο Ξυδάκης, o arkoudos, η tintooth, η krotkaya, το πορτατίφ, ο silentcrossing, η jaquou, ο ouming, ο gasireu, ο kospanti, ο talws και ο techie chan, ένιωθα πως δε γίνεται με τίποτα να συγκριθώ παρά μόνο να πάρω ιδέες για να γίνω καλύτερος. αυτό που μου έδινε κουράγιο ήταν οι φίλοι, που μέσα από τα κείμενα έβλεπαν για λίγο τον εαυτό τους, και έβρισκαν το ενδιαφέρον να σχολιάσουν. ο Θεοδωρής, η Γεωργία, η Ευθυμία, η krot, ο Χρήστος και άλλοι που προτιμούσαν να τα αφήσουν στο facebook ή απλά να τα μοιραστούν με τις επαφές τους.

ώσπου μετά από ένα διαδικτυακό πέσιμο, ήρθε το σχόλιο του old και φύσηξε ο αέρας απ’τη μεγάλη θάλασσα. τότε δεν τον ήξερα προσωπικά, ήμουν στο Μάαστριχτ και τον διάβαζα όμως ανελλιπώς. στη πορεία γνώρισα και το  sraosha, το costinho, τη niemands, το βυτίο,τη mpananas, τον Τσαλαπάτη, τον Ηλία Νίσαρη, τον Αντάμη, τον Παναγιωτάκη, και ακόμα γνωρίζω.

τα κείμενα δεν είναι, από καιρό τώρα, μόνο πολιτικά, έχουν γίνει και συναισθηματικά, σε μια διπλή αναζήτηση ενός διαφορετικού δρόμου. η μεγαλύτερη μανία που με είχε πιάσει, ήταν να προσπαθήσω να καταλάβω πως σκέπτεται η γυναίκα, τι την απασχολεί και δε το λέει, τι ορίζει τις αποφάσεις της και κερδίζει τη ψυχή της. εν μέρει το κατάφερα μιας και πολλές γυναίκες ένιωσαν να ταυτίζονται με αυτά που διαβάζουν,  και είχαν τη καλοσύνη να μου το πουν. εν μέρει όμως γιατί νιώθω πως υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα. πιστεύω πως είμαι ακόμα στην αρχή.

κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα πως η γυναίκα που με έφερε στο κόσμο δεν είχε διαβάσει τίποτα απ’όσα είχα γράψει, και θα ήταν κρίμα, πολύ κρίμα να μη γνωρίσει και αυτό το κομμάτι του εαυτού μου, μιας και η κατάστασή της ήταν δύσκολη και ανησυχούσα για το πόσα θα προλάβει να δει. σκέφτηκα λοιπόν να τα τυπώσω με κάποιο τρόπο και να της τα κάνω δώρο. ζήτησα από το Θοδωρή, την Ευαγγελία, τη Γεωργία, τη Μαρία, το Σέμπ και το Νίκο να μου πουν ποια είναι τα πιο αγαπημένα, ώστε να βγάλω στο χαρτί. αυτό έγινε γρήγορα και με χαρά αλλά αυτό που άργησε ήταν η σχεδίαση. στάθηκα άτυχος αλλά δεν έχει σημασία τώρα.

σημασία έχει πως είναι επιτέλους τυπωμένα, με εξώφυλλο σχεδιασμένο από τη Μαρία και επιμέλεια από τη Ξένια, έτοιμα να μοιραστούν ως ελάχιστη ένδειξη ευχαρίστησης σε όσους φίλους μου δώσαν έμπνευση και κουράγιο να γράφω και να γίνομαι όσο το δυνατόν καλύτερος. ένα μικρό βιβλιαράκι ως ενθύμιο και δώρο για τους ανθρώπους που εκτιμώ και με τιμούν. κείμενα με αποσπάσματα της ζωής μας και της χώρας που ζει παράλληλα με εμάς. αποτυπώσεις των μικρών και μεγάλων μας ανησυχιών με σταθερή προσήλωση στην αναζήτηση εναλλακτικής, στον άλλο δρόμο που θα μας βγάλει από το όποιο αδιέξοδο.

θα ήθελα κάποια στιγμή στο μέλλον να γράψω κάτι πιο ολοκληρωμένο, μια μεγάλη ιστορία με αρχή-μέση-τέλος και λογικό συμπέρασμα, να τυπωθεί σε μια καλή έκδοση και να συγκεντρώνει όλα τα ερεθίσματα που βρίσκονται αυτή τη στιγμή διάσπαρτα στο blog. αυτός ο δρόμος όμως έχει ακόμα πολλά χιλιόμετρα να περπατηθεί. το βιβλιαράκι που τύπωσα είναι μια αρχή που θα ήθελα να συγκεντρώσει τα όσα συνέβησαν αυτά τα πρώτα χρόνια που άρχισα να αναλύω και να καταγράφω το κόσμο γύρω και μέσα μου. και επειδή πλέον, παρά τα όσα έχω ζήσει, συγκλονιστικά και μη, είμαι πεπεισμένος πως δεν έχω δει τίποτα, αποφάσισα να το ονομάσω όπως το σημείο που βρίσκομαι. στην αρχή του δρόμου.

θα χαρώ λοιπόν να σας δω από κοντά και να σας το δώσω αισιοδοξόντας πως και τα υπόλοιπα χιλιόμετρα θα τα περπατήσουμε μαζί.

Read Full Post »