Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2014

δε μιλάμε πια.

είδα τις προάλλες το lunchbox. μια πολύ γλυκιά και ρομαντική ταινία για έναν μοναχικό υπάλληλο λογιστηρίου έτοιμο να συνταξιοδοτηθεί και μια νοικοκυρά με απίστευτες μαγειρικές ικανότητες στη Βομβάη. ο υπάλληλος δεν είχε χρόνο ούτε διάθεση να μαγειρεύει, και η νοικοκυρά νόμιζε ότι μαγείρευε καθημερινά για τον άντρα της. νόμιζε, γιατί ενώ έστελνε το φαγητό με ένα σύστημα food courier στο γραφείο του, το φαγητό κατέληγε στον υπάλληλο του λογιστηρίου. παρότι το σύστημα απ’ότι μαθαίνουμε στη ταινία είχε βρεβευθεί για την αποτελεσματικότητά του ακόμα και από το Harvard. αυτή η αναποτελεσματικότητα όμως, αυτή η μικρή παραδρομή, έφερε κοντά της τον κύριο λόγιστή, που σε αντίθεση με τον άντρα της νοικοκυράς, τίμησε όλο το φαγητό της και την έκανε ευτυχισμένη. τόσο ευτυχισμένη όσο να πάρει τη πρωτοβουλία να του μιλήσει και να τον συναντήσει. και έκανε και εκείνον ευτυχισμένο μιας και μετά από τόσα χρόνια που είχε χάσει τη γυναίκα του βρέθηκε κάποια να τον γοητεύσει με τις συνταγές της και το ενδιαφέρον της. στη ταινία που προβάλεται δίνεται και η απάντηση στο αν είναι ικανή η μαγειρική από μόνη της να φέρει δυο ανθρώπους κοντά. εμένα όμως αυτό που με απασχολούσε ήταν που πάει ο έρωτας μετά το στομάχι. γιατί την απάντηση αυτή δεν την έδινε το lunchbox. όσο χορταστικό και αν ήταν.

είδα λοιπόν χτες τη ταινία «10000km / η απόσταση μεταξύ μας». μια εξίσου ρομαντική, και συγκινητική ταινία για έναν ισπανό δάσκαλο και μια βρετανίδα φωτογράφο, που έχουν ήδη 7 χρόνια σχέσης και σκέφτονται να κάνουν παιδιά. μα ένα mailακι τους τ’αλλάζει όλα. η φωτογράφος παίρνει επιτέλους υποτροφία για ένα πρότζεκτ και δε χρειάζεται να κάνει πια μαθήματα αγγλικών για να ζήσει. εκεί που κάθονται λοιπόν στο τραπέζι και τρώνε το πρωινό τους, ο έρωτας φεύγει ξαφνικά απ’το στομάχι και πάει στο λος άτζελες. και εμείς σαν θεατές παρατηρούμε πως εξελίσσεται η σχέση τους για ένα περίπου χρόνο μέσα από το skype.

αξίζει να το δεις ειδικά άμα δεν το’χεις ζήσει. το αγόρι που θέλει να τη κρατήσει και το κορίτσι που θέλει να προχωρήσει.  τα 17 λεπτά μονό πλάνο για το πως ο έρωτας φεύγει απ΄το κρεβάτι, πάε στο μπάνιο, κάθεται στο τραπέζι, περνά απ’το λάπτοπ, πέφτει στο κρεβάτι με βαριά καρδιά, όσο να μη μπορεί να σηκωθεί, και όταν σηκώνεται παίρνει την απόφαση να φύγει 100000 χλμ μακριά. και να ζεί μέσα από τα λάπτοπ.

στη περίπτωση του lunchbox άρχισε να ζωντανεύει μέσα από τα γράμματα. τα παλιά καλά ερωτικά γράμματα. αυτά που γράφονται με το χέρι. και πάλι όμως δεν ήταν αρκετό. είτε μέσα από τα λάπτοπ είτε μέσα από τις επιστολές, η απόσταση, αυτή που άλλοτε μετριέται σε χιλιόμετρα, άλλοτε σε χρόνια, είναι δυνατότερη απο δαύτον. και ακόμα δεν έχει βρεθεί το κατάλληλο αντιβιωτικό.

βλέπουμε λοιπόν σε ταινίες άντρες που κλαίνε. γυναίκες που μένουν μόνες χωρίς να λένε τι θένε. στέλνουμε mail ψυχοβγαλτικά. ακούμε τραγούδια μελαγχολικά. αλλά δε βρίσκουμε τις λύσεις πια. και δε τις βρίσκουμε ίσως επειδή δε τις συζητάμε. επειδή συνηθίσαμε να τα έχουμε όλα έτοιμα και σε σειρά.

γι’αυτό σκεφτόμουν πως είναι μαλλον αναγκαίο εκτός απ’το να βλέπουμε, να συζητάμε. από κοντά. να βρισκόμαστε πιο συχνά.

 

Advertisements

Read Full Post »

Η Χώρα μου

Ζω σε μια χώρα όπου εκπαίδευση σημαίνει πρωινή προσευχή, μάντρωμα, παρελάσεις, στρατωνισμός. Ζω σε μια χώρα όπου ο γυμνισμός είναι παράπτωμα και η ζωή στη φύση ποινικό αδίκημα. Σε μια χώρα με ξαπλώστρες και ομπρέλες φυτεμένες στα ιδιωτικά χοιροστάσια της παραλίας. Ζω σε μια χώρα που έχει πάνω απ’ το μισό πληθυσμό της στοιβαγμένο στις τσιμεντένιες φαβέλες των Αθηνών.

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

ixor

Ζω σε μια χώρα σχεδόν ισλαμική, με φανατικούς χριστιανούς, που αύριο μπορεί να γίνουν χίτες, γερμανοτσολιάδες, λογοκριτές. Εδώ, που οι ξιπασμένοι παπάδες, στήνουν μεγάφωνα έξω απ’ τους ναούς για να ακούγεται η λειτουργία τους στο υπερπέραν. Για να σκεπάσουν το αηδόνι και το κελάρυσμα του νερού. Για να φιμώσουν τον κυριακάτικο ερωτικό οίστρο του νοικοκύρη που τόλμησε να έχει καύλες.

Ζω σε μια χώρα που βασιλεύει η αυθάδεια της υπερβολής. Απ’ την ακραία ζωώδη χαρά στην κατάθλιψη κι απ’ την απόλυτη ομορφιά του τοπίου στα σκατά. Απ’ τις επαναστατικές ιαχές των καφενείων στα δουλικά σπασίματα της μέσης. Κι απ’ το αρχαίο ένδοξο κλέος στο ξεπούλημα της αγοράς. Εκεί που η σκοτεινιά της συναλλαγής του πλούτου με τους πρόθυμους ανθρωποδιορθωτές καρπίζει πόνο, δυστυχία, γρίνια και συστημικούς στοχαστές.

Ζω σε μια χώρα που έχει χάσει το μέτρο προ πολλού και επιτρέπει στους δυνάστες της, με πανηγυρικό τρόπο να της πασπατεύουν τα κωλομέρια…

View original post 430 more words

Read Full Post »

τι συμβαίνει στο μυαλό ενός άνδρα; τι διαταράσσει την ερωτική επιθυμία; τι τον αναστατώνει; τι του διαλύει τη ζωή;

Enemy_poster

«Το χάος είναι τάξη που δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί» Με αυτή τη φράση ξεκινά η ταινία “Enemy” ή αλλιώς “Ο άνθρωπος αντίγραφο” που είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ζοζέ Σαραμάγκου. Ο ήρωας ζει μια φυσιολογική και βαρετή ζωή ως καθηγητής ιστορίας έχοντας μια μονότονη σχέση με μια ξανθιά κοπέλα. Υποφέρει από πολλές σκέψεις, έχει διαρκώς σημάδια θλίψης και κούρασης και η καθημερινότητά του επαναλαμβάνεται σε οδυνηρό βαθμό. Κάποια στιγμή ανακαλύπτει έναν ηθοποιό που έχει τα ίδια ακριβώς σωματικά χαρακτηριστικά με τον ίδιο. Πανικοβάλλεται. Η μοναδικότητα του κλονίζεται. Αρχίζει να τον αναζητά για να τον συναντήσει. Η συνάντηση των δύο θα τους επηρεάσει καθοριστικά. Κάθε πράξη του ενός είναι αποτέλεσμα της πράξης του άλλου. Η αλληλουχία των πράξεων είναι η εναλλαγή από το κόσμο του συνειδητού στο κόσμο του ασυνείδητου και πάλι πίσω.

Ο άνδρας μεγαλώνει στα χέρια της μητέρας. Η μητέρα είναι αυτή που ασκεί τον έλεγχο πρώτη από όλους στη ζωή του. Η μητέρα είναι η γυναίκα πρότυπο. Κάθε γυναίκα που ακολουθεί ασυνείδητα συγκρίνεται μαζί της. Ο άνδρας προσπαθεί μάταια να ξεφύγει από το πλέγμα της μητέρας. Οι μνήμες από τη παιδική ηλικία σχηματίζουν τον ιστό της αράχνης. Η ανατροφή, η παιδεία, είναι ο έλεγχος του μυαλού που τον ακολουθεί. Κάθε επόμενη γυναίκα άθελά της πατά πάνω σε αυτές της μνήμες και γίνεται αράχνη. Τον καταδιώκει όταν προσπαθεί να ξεφύγει, όταν αναζητήσει κάποια άλλη. Αγγίζει το φόβο της απόρριψης. Τον καταδιώκει όταν μετατρέπεται σε μάνα. Αγγίζοντας το φόβο της δέσμευσης. Η γυναίκα ως αράχνη. Η γυναίκα ως δικτατορία. Μια διαρκώς φοβική αίσθηση που βρίσκει διέξοδο μόνο στην ερωτική επαφή. Κάθε απώλεια αυτής της δυνατότητας, αυτής της ελευθερίας, οδηγεί στη παράνοια. Κάθε ανάκτηση αυτής της λειτουργίας, κάθε αποδοχή της ανδρικής του φύσης, στη λογική και τον αυτοέλεγχο.

Ο Ντενί Βιλβλεβ κινηματογραφεί το Τορόντο ως μικρογραφία του ανδρικού μυαλού. Κάθε εικόνα και ήχος αν και φαινομενικά παρουσιάζουν μια φυσιολογική ζωή στη πόλη, είναι αναπαραστάσεις των εγκεφαλικών συνάψεων του ήρωα. Τα δίδυμα κτήρια, τα επαναλαμβανόμενα μουντά χρώματα, η διαταραχές από το περπάτημα της γυναίκας, το φως που εμφανίζεται μόνο με την εμφάνισή της ως ελπίδα, και σβήνει με την εμφάνισή της ως φόβο. το γκάζι της μηχανής που κάνει τεράστιο θόρυβο όταν νιώθει το ερωτικό κάλεσμα, οι απέραντοι αυτοκινητόδρομοι όταν βιώνει τη ματαιότητα, ο πραγματικός χρόνος και τα αληθινά χρώματα όταν συναντά τη μητέρα του. Το φίλμ είναι μια εκπληκτική απόδοση της φρουδικής θεωρίας σε συντομία στην οποία αναδεικνύεται το ταλέντο του Τζέικ Τζίλενχααλ στο διπλό ρόλο.

Παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους και αξίζει να συζητηθεί.

Read Full Post »