Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2014

Lomogram_2014-12-17_06-17-23-PM

έβρεχε εκείνες τις τελευταίες μέρες. έβρεχε πολύ. σαν ένα συντονισμένο σχέδιο να εκνευριστούν οι πάντες. να δυσκολευτούν σε οτιδήποτε. να λυγίσουν τη τελευταία στιγμή. τη τελευταία νύχτα. του χρόνου.

έβρεχε δοκιμάζοντας τις αντοχές των παπουτσιών. στα πεζοδρόμια με τις σπασμένες πλάκες. που έκρυβαν εκπλήξεις λάσπης στους απρόσεκτους. δοκιμάζοντας τα φρένα των προσαγωγών. να μη γλιστρήσουν τα πόδια, να μη ξεφύγουν οι αστράγαλοι. να μη χαλάσει η βραδινή εμφάνιση. η τόσο ξεχωριστή εμφάνιση. η τελευταία εμφάνιση. της νύχτας.

έβρεχε και είχαν σπάσει τα τηλέφωνα. εκτός από τις πλάκες. όλοι αποζητούσαν συντροφιά. να τα πούμε πριν τελειώσει ο χρόνος. τι να πούμε; όσα δεν είπαμε όλο το χρόνο. γιατί δεν τα είπαμε; γιατί δεν μιλάμε. γιατί δεν έχουμε μάθει να μιλάμε. χρειάζεται λίγος φόβος για να κάνει τις λέξεις γαργάρα. ο φόβος του τέλους του χρόνου ας πούμε.

έβρεχε και μαζί με τις σόλες των παπουτσιών δοκιμάζονταν και τα μυρμήγκια. εκείνα βρίσκονταν ανάμεσα στα παπούτσια και το έδαφος. το βαθύ από το χώμα έδαφος. έτρεχαν πανικόβλητα να βρούνε τρύπα. κουβαλώντας άλλοτε τις προμήθειες του χειμώνα, άλλοτε τη συντροφιά τους. μια συστάδα μυρμήγκια ακόμα.

εκείνα έβλεπαν κάθε λιγότερο από λεπτό το τέλος. του φαγητού τους. της συντροφιάς τους. ακόμα και των ίδιων από πνιγμό. από μια σταγόνα νερό. αλλά είχαν συνηθίσει. ήξεραν να πορεύονται και μετά απ’αυτό. ήξεραν να επιβιώνουν ακόμα και μετά το πνιγμό. δύσκολο να το διανοηθεί κανείς. αλλά και πάλι, ποτέ δε νοιάστηκε πραγματικά κανείς.

δύσκολη νύχτα.

Advertisements

Read Full Post »

μη χάνεσαι.

 

2046

η ομορφιά μιας ολόκληρης γενιάς. φιλτράρεται. από έξυπνα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. από διαδικτυακά χαμόγελα και καρδιές. σπαταλιέται. σε νυχτερινές εξόδους χωρίς ρίσκο. χωρίς έξοδα. ανέξοδες. με σκοπό τη διαφήμιση. των μαγαζιών που καταναλώνεται. η ομορφιά μιας ολόκληρης γενιάς.

η απουσία μιας συγκλονιστικής εμπειρίας.  αποθηκεύεται. σε σκληρούς δίσκους. χωρίς ποτήρια επάνω. χωρίς χέρια από κάτω. από το τραπέζι. εκεί που δεν υπάρχει φως. και συναίσθημα. παρατηρείται. η απουσία μιας συγκλονιστικής εμπειρίας.

η εποχή της σύντομης επικοινωνίας. θα τα πούμε. μη χάνεσαι. τηλεφώνησέ μου. να κανονίσουμε. δε προλαβαίνω αυτό το σ/κ. δε μιλάμε πια. γράφουμε όμως. τέξτ. πιέμ. τσάτ. ντιέμ. σί γου. μη χάνεσαι.

Read Full Post »

είχα πριν δυο ακριβώς χρόνια βρεθεί (γιατί; δε ξέρω γιατί.) σε μια εναρκτήρια εκδήλωση. τη διοργάνωνε μια “πολιτική κοινότητα” νέων ηλικιακά ανθρώπων που θεωρούσαν την Ευρώπη “το σπίτι τους”. μιλούσαν για δίκαιη διακυβέρνηση, νέα υλικά, νέους θεσμούς, νέα πρόσωπα και αυτογνωσία. μιλούσαν για ειρηνική επανάσταση. λέγαν πως “Η νέα πολιτική μας θέλει ανοιχτόμυαλους, συνεργατικούς, ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας“. ένιωθα λίγο πως διάβαζα ξανά εκείνα τα πέηπερς από το μεταπτυχιακό δημόσιας πολιτικής του χάρβαρντ που είχαμε και στη σχολή μου. ήταν τόσο άνετο το περιβάλλον, τόσο απλό, τόσο προοδευτικό. οι ομιλητές με τζιν και πλεχτή γραβάτα, καρό απαλό πουκάμισο και σμάρτφον στο χέρι. ένας αέρας βοστώνης φύσαγε για λίγο στο αμφιθέατρο του ενέαογνώντατέσσερα στο γκάζι. οι νέοι που μίλαγαν για μεταρρυθμίσεις. οι νέοι που βγαίνουν μπροστά.

ανάμεσα στους ομιλητές υπήρχε και κάποιος που δήλωνε σύμβουλος πολιτικής και επικοινωνίας. δεν θεωρούσε αναγκαίο να δηλώσει πως κατ’αποκλειστικότητα, τότε, συμβούλευε, τον υπουργό δημόσιας τάξης, όντας επικεφαλής του γραφείου του. θεώρησε όμως αναγκαίο να μιλήσει για τη “διαχείριση των μεταναστευτικών ροών”, για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κεντρική κυβέρνηση και για το σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο. ανάμεσα σε άλλες επιτυχίες του υπουργείου δημόσιας τάξης αναφέρθηκε και στα κέντρα κράτησης αλλοδαπών όπως αυτό της αμυγδαλέζας. “τα κέντρα κράτησης είναι ένα βήμα προόδου” είχε πει. με μια φωνή απαλή, σχεδόν ενοχική για το βάρος της ευθύνης που είχε να διαχειριστεί, αλλά και αποφασιστική. απαντητική απέναντι στο εκατέρωθεν ισοπεδωτικό λαϊκισμό όσων θέλουν τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και όσων (απ’το άλλο άκρο) τους θέλουν κακοποιημένους ίσως και μετά νεκρούς. αυτός δε βρισκόταν στα άκρα. αυτός βρισκόταν στο κέντρο. ήξερε ποια είναι η ισορροπημένη πρόταση διακυβέρνησης. ποιο είναι το βήμα προόδου.

=//=

στο προηγούμενο κείμενο στο blog είχα αναφερθεί στην απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με τη ληστεία στο βελβεντό. ληστεία που τελικά δεν έγινε. δεν κατάφεραν ούτε να κλέψουν τίποτα. ούτε βία να ασκήσουν σε κανένα. αντίθετα πολύ πριν την απόφαση του δικαστηρίου είχε καταφέρει η αστυνομία να τους σακατέψει και το δημοσιογραφικό συνάφι να τους συκοφαντήσει ως τρομοκράτες. δυο μήνες μετά, ένας απ’αυτούς, ο Νίκος Ρωμανός, κάνει απεργία πείνας ζητώντας “μια ανάσα ελευθερίας” μέσα από τη φοιτητική άδεια. ως κρατούμενος τη δικαιούται αν το δικαστικό συμβούλιο αποφασίζει πως δεν αποτελεί απειλή. με λύπη μου παρατηρώ, ή μάλλον όχι, με αγανάκτηση, η οποία καταλήγει σε λύπη, πως από το δημόσια κουβέντα που έχει αναπτυχθεί, κανείς από όσους ανοικτά και απερίφραστα λένε “να μείνει μέσα”, “κάνει πολιτικό εκβιασμό”, “αφού θέλει, ας πεθάνει” δε γνωρίζει ούτε για τι πράγμα κατηγορήθηκε, ούτε τη ποινή εκτίει, ούτε τι έκανε ή του κάναν πριν βρεθεί στη φυλακή. αντίθετα βρίσκουν δικαιολογίες του τύπου “ο νόμος άλλαξε”, “υπάγεται πλέον στα σωφρονιστικά καταστήματα τύπου Γ'”, είναι “ένας επικίνδυνος άνθρωπος που καίει, σπάει, πυροβολεί” και δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα τη πλευρά που είσαι, δεν ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά. προχτές το συζήταγα με μια νεαρή τελειόφοιτη και μου έλεγε “γιατί να βγεί; αφού είναι τρομοκράτης”, της απάντησα πως δεν υφίσταται η έννοια τρομοκρατία ούτε εκτίει σχετική ποινή. μετά μου είπε “ναι, αλλά είναι αναρχικός”, και της απαντώ πως δεν είναι -ακόμα- παράνομο να είσαι αναρχικός σε αυτή τη χώρα.

=//=

μια ολόκληρη εβδομάδα πριν την επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου, το (απελευθερωμένο πλέον από αποφάσεις συγκλήτων) πρυτανικό συμβούλιο του ΕΚΠΑ και του ΟΠΑ, είχαν καλέσει την αστυνομία να περιφρουρήσει τα κτίρια των οδών Πανεπιστημίου και Ακαδημίας και εκείνο της Πατησίων. η αιτιολογία ήταν για να μη γίνουν καταλήψεις που θα οδηγήσουν σε καταστροφές. λες τις μέρες που ακολούθησαν, τις μέρες που έξω απο τα τρία κτήρια και όλα τα γύρω αποστειρωμένα τετράγωνα με ΜΑΤ, ΕΚΑΜ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ και άστολους αστυνομικούς, οι λόγοι για καταλήψεις έπαψαν να υπάρχουν. στο ίδιο θέατρο παραλόγου, βλέπαμε το πολυτεχνείο να περιφρουρείται από τις πολιτικές ομάδες που είχαν αναλάβει τον “εορτασμό” να μένει επίσης άθικτο από “καταστροφές” μόνο που αυτή τη φορά την ευθύνη είχε η πανεπιστημιακή κοινότητα και όχι η αστυνομία. ήταν δυο εικόνες εκ διαμέτρου αντίθετες. η μια ήταν η απόλυτα σωστή, αυτή που αποδεικνύει πως η παν/κη κοινότητα και σέβεται και φροντίζει το πανεπιστήμιο όταν την αφήνεις, και η άλλη, η απόλυτα λάθος, που θέλει την αστυνομία, ως λύση σε κάθε πιθανό πρόβλημα. και δυστυχώς η τελευταία έχει αρχίσει να γίνεται τάση. κυρίαρχη.

=//=

στη χτεσινή κινητοποίηση για την ένδειξη αλληλεγγύης στο αίτημα του Νίκου Ρωμανού, έγινε μια συμβολική κατάληψη των γραφείων της ΓΣΕΕ. τη ώρα που κράτησε οι διαδηλωτές άνοιξαν ένα πανό σε ένα από τα μπαλκόνια του κτηρίου που έγραφε  “αλληλεγγύη στον απεργό πείνας αναρχικό Ρωμανό“. το δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 θεώρησε αναγκαίο αντί αυτών να δείξει μια εικόνα φλεγόμενου αυτοκινήτου  τη νύχτα πάνω από την είδηση για κατάληψη.

=//=

έγραφα τις προάλλες πως είτε θα του δώσουν τη φοιτητική άδεια για φανούν σαν κράτος φιλεύσπλαχνοι, αφού πρώτα τον εξουθενώσουν βιολογικά, και μας ζαλίσουν ότι θέλει ο ίδιος να πεθάνει, δείχνοντας έτσι, ποιος είναι το κράτος που προσαρμόζει τη νομιμότητα στα σχέδια του, είτε θα τον αφήσουν να πεθάνει, γνωρίζοντας ποιες θα είναι οι αντιδράσεις, τι οργή θα απελευθερώσουν, και ως ένα μεγάλο βαθμό υποκινώντας τες. γιατί; γιατί θέλουν να αποτελειώσουν ότι ξεκίνησε ως αμφισβήτηση της νόμιμης βίας το Δεκέμβρη του ’08΄γιατί θέλουν να το κάνουν έχοντας το ηθικό πλεονέκτημα. πλέον το παιδί που βρισκόταν δίπλα στο γρηγορόπουλο όταν πέθαινε, δεν είναι θύμα. είναι ενήλικος, ληστής, αναρχικός, τρομοκράτης, θύτης. πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες. και υπάρχει (;) και μια ανθρώπινη μάζα που έχει κουραστεί με όλα αυτά. “πορείες, διαδηλώσεις, βια, καταστροφές, μα καλά, δεν έχετε κουραστεί με όλα αυτά; δεν έχετε καταλάβει ότι δεν οδηγούν πουθενά;

=//

στο μεταξύ έχουν μαζευτεί Σύροι πρόσφυγες στο σύνταγμα, έχοντας ξεφύγει από τον πόλεμο, και ζητούν άσυλο. ο τηλεαστέρας εκπρόσωπος της ΝΔ καλεί τον υπουργό δημόσιας τάξης να τους μαζέψει γιατί χαλάν την εικόνα της πόλης εν όψη Χριστουγέννων. η παρουσία τους είναι εμπόδιο να πάρει μια ανάσα η αγορά.

OLDBOY

=//=

μαθαίνω σήμερα, και με αφορμή αυτό έγραψα όσα έγραψα, πως “ένας ακόμα νεκρός μετανάστης στην Αμυγδαλέζα“. ο προηγούμενος είχε πεθάνει το καλοκαίρι.

=//=

αντί να μιλάμε για αφοπλισμό της αστυνομίας στις συγκεντρώσεις όπως κάναμε το Δεκέμβρη του ’08 τη καλούμε να αποστειρώσει τα πανεπιστήμια. αντί να εφαρμόζουμε τα δικαιώματα των κρατουμένων και να αναβαθμίζουμε τις συνθήκες κράτησης όπως κάνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι “το σπίτι μας”, απαντάμε στο πόσο αντιδραστικό είναι να τους αποκαλούνε “πολιτικούς εκβιαστές”. αντί να δημιουργήσουμε αποτελεσματικό σύστημα ασύλου και ένταξης προσφύγων και μεταναστών τους οδηγούμε σε κέντρα κράτησης, και κυρίως μακριά από το κέντρο της χριστουγεννιάτικης αγοράς.

=//=

στην άλλη όχθη του ατλαντικού, ο πρόεδρος που έχει υποχωρήσει σε ένα σωρό συντηρητικές επιλογές από την έναρξη της θητείας του, δίνει τον καλύτερο λόγο της ζωής του, υπενθυμίζοντας ότι η Αμερική είναι έθνος μεταναστών και η παρουσία τους την έχει κάνει αυτό το ισχυρό κράτος που είναι σήμερα. στην εδώ χώρα, στο κοινοβούλιο, ο πρωθυπουργός, γνωρίζει και συνεχώς επαναλαμβάνει πόσο απειλή είναι για τη κοινωνία μας και την Ευρώπη, οι “λαθρομετανάστες”. ένας όρος εξευτελιστικός και αντικανονικός. και δε βρίσκεται κανένας κεντροαριστερός ή προοδευτικός της βοστώνης να των σταματήσει. και δεν αντιδρά κανείς από το “κέντρο” σε ότι ακραίο ακούει.

=//=

ο θάνατος, ο αργός, νόμιμος και ενοχικός θάνατος είναι το μόνο που μπορεί αυτός ο συρφετός να μας προσφέρει. είναι το δικό τους βήμα προόδου.

=//=

παρακολουθούμε το θάνατο ενός δεκαπεντάχρονου στα εξάρχεια, ενός αφγαγού στα πετράλωνα, ενός χιπχοπά στο κερατσίνι, ενός κρατουμένου στην αμυγδαλέζα, μιας διαπομπευμένης οροθετικής, ενός παιδιού στο φαρμακονήσι, ενός υπερχρεωμένου στη Μεσσηνία, ενός αναρχικού στο Γ.Γενηματάς. αφήνοντας ένα σωρό κανάλια να τον κανιβαλίσουν, να τον κάνουν νόμιμο, να τον κάνουν αναπόφευκτο, και κυρίως να ρίξουν την ευθύνη στο νεκρό. παρακολουθούμε περιμένοντας το δικό μας θάνατο αφού όλο αυτό το πανηγύρι το θεωρούμε λογικό. παρακολουθούμε χωρίς να βλέπουμε κάτι το δολοφονικό.

=//=

Μια νοητή γραμμή ενώνει τα φλεγόμενα αυτοκίνητα των Εξαρχείων με τα πυρπολημένα αυτοκίνητα των αυτοχείρων του μνημονίου. αυτό λέει ο silentcrossing.

=//=

νυσάφι πια. νυσάφι.

όχι άλλες δικαιολογίες.

όχι άλλο θάνατο.

 

Read Full Post »