Feeds:
Posts
Comments

Archive for April, 2017

Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.*

IMAG1727

υποθέτουμε πως η ποίηση εντοπίζεται στο πρόσωπο της. στο τρόπο που το βλέμμα της χαϊδεύει το τρόμο σου, στο τρόπο που η απουσία της δίνει νόημα στη φαντασία, στο τρόπο που η παρουσία της εντείνει την αμηχανία. υποθέτουμε γιατί δε γνωρίζουμε. αν γνωρίζαμε θα βασανιζόμασταν πολλαπλά.

είδα τις προάλλες ένα όνειρο. αλλά δεν κατάφερα να καταλήξω. αν ήταν εφιάλτης ή ευχή. είδα πως εμφανίστηκε δίπλα μου από τύχη ενώ από μόνη της είχε απομακρυνθεί. είδα πως αυτή ξαφνιάστηκε για λίγο αφήνοντας εμένα να τρομοκρατηθώ. μήπως και πιάνοντας χώρο απ’το χώρο της γίνω άθελα μου ενοχλητικός. και στα διαλείμματα του τρόμου βίωνα τον ενθουσιασμό. για τον ίδιο πάλι λόγο. για τη τυχαία συνάντηση. και ξύπνησα έπειτα αναστατωμένος. χωρίς ποτέ να καταλήξω αν ήθελα να ήμουν εκεί.

ο άνθρωπος που παραδέχεται την ήττα είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. είναι ένας άνθρωπος που γνώρισε τα όρια του. ο άνθρωπος που ζούσε στην αμηχανία ήταν ένας βασανισμένος άνθρωπος.

δεν υπάρχουν μικροί ή μεγάλοι άνθρωποι κατά γενική ομολογία. παρά μόνο κατά ειδική. το ειδικό βάρος του καθενός. το μέγεθος του. κρίνεται στο μυαλό μας. κάθε στιγμή.

στέκομαι στην ουρά του ΑΤΜ και βλέπω τη κυρία που παίρνει τα τελευταία 40 ευρώ. το χαρτάκι την ειδοποιεί πως απομένουν στο λογαριασμό της 1,26 ευρώ. τον επόμενο μήνα δε θα έχει αλλάξει κάτι. ο επόμενος στη σειρά για το ΑΤΜ είμαι εγώ. τα δικά μου 40 ευρώ δεν είναι τα τελευταία. τον επόμενο μήνα θα μου δοθεί πάλι η ευκαιρία. ή και όχι. άλλωστε εκτός από εμένα από το λογαριασμό μου πια τραβάει ελεύθερα και η εφορία. σκέφτομαι πως είτε έχει κάποιος δουλειά είτε δεν έχει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. μάξιμουμ 40 ευρώ. όσα δεν κατάφεραν χρόνια ολόκληρα κινητοποιήσεων ενάντια στο σύστημα τα καταφέρνει το σύστημα από μόνο του τρώγοντας τις σάρκες του.

σ’εναν από τους χειρότερους εφιάλτες μου, το μέτωπο της λογικής, κερδίζει μια αποφασιστική, ιστορικού χαρακτήρα μάχη ενάντια στον εθνολαϊκισμό σε αυτόν το τόπο. οι εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου παύει πλέον να εορτάζεται με τις γνωστές στρατιωτικό-θρησκευτικές τελετές και τη θέση τους παίρνει μια πανελλήνια γιορτή καινοτομίας και επιχειρηματικότητας. καταχρεωμένοι έλληνες πληρώνουν κατοστάευρα για να δουν τα μπουμπούκια τους να παρουσιάζουν μικρά ρομποτάκια που μετατρέπουν το γάλα του πρωινού σε σοκολατούχο και χειροκροτούνται ασταμάτητα υποκαθιστώντας έτσι το χειροκρότημα της παρέλασης. σέκσι κορίτσια που έχουν σπουδάσει μπίζνες ιντέλιτζενς και εργάζονται ως ντίτζιταλ ακάουντ μάνατζερς εκφωνούν ατάκες του μπιλ γκέητς και του μπάρακ ομπάμα από την ιστορική του επίσκεψη εκείνο το φθινόπωρο στην Αθήνα εξηγώντας πως “επανάσταση σήμερα είναι να καινοτομείς”. στα διαλείμματα αυθεντικοί βερολινέζοι ντίτζέης παίζουν τέκνο ακούσματα θυμίζοντας στο κοινό πως το σύγχρονο ελληνικό κράτους που εορτάζει οφείλει την υπόληψη του σε μια βαυαρική οικογένεια και εν γένει στη καλοσύνη των ξένων. στα νυχτερινά σέσιον αυτού του ατελείωτου τριήμερου τέντεξ τα παιδιά των δανειστών που εκμεταλλεύτηκαν τον δημόσιο πλούτο τον οποίο αγόρασαν φτηνά, έχουν γίνει πλέον ελληνόπουλα και στο σέκσιον “σέαρ γιόρ αηντίας” μας παρουσιάζουν ως καινοτόμα ιδέα την εγκατάσταση στα νησιά αλλοδαπών οικονομικά ξεχαρβαλωμένων πληθυσμών οι οποίοι θα δώσουν νέα πνοή στη παραγωγή ενέργειας στον τόπο αυτό μέσα από ανανεώσιμες πηγές. η ιδέα μάλιστα θα πλαισιώνεται από το επιχείρημα της οικονομίας μιας και οι εν λόγω πληθυσμοί  θα εργάζονται με αντάλλαγμα τη δυνατότητα να ψαρεύουν μόνοι τους όσα ψάρια θέλουν για να φάνε. στο απέραντο αυτό πανηγύρι λίγοι γραφικοί οπισθοδρομικοί Έλληνες θα απέχουν προτιμώντας να εορτάσουν ανεβαίνοντας μονοπάτια καταπράσινων ορεινών χωριών με σκοπό να καταλήξουν σε απομονωμένα εκκλησάκια τα οποία κρυφά θα λειτουργούν και θα προσφέρουν σώμα και αίμα κυρίου σε μορφή κοινωνίας όπως παλιά. της κρυφής γιορτής συνοδευτικά θα λειτουργούν μουσικές εκδηλώσεις με πνευστά, σταφύλια και παξιμάδια. οι λίγοι αυτοί Έλληνες θα ονομάζονται “οι άλλοι”. γιατί κόλαση είναι πάντα οι άλλοι.

άκουσα προχθές το “θυμήσου όπου πας” από το Λουκιανό Κηλαηδόνη. δυσκολεύομαι να δεχθώ πως η γλυκιά βραχνή αυτή φωνή μπορεί να αντικατασταθεί, πως η ψυχή αυτή έχει αναπαυθεί. εγώ ας πούμε τη νύχτα της ανάστασης ανέμενα την επιστροφή του Κηλαηδόνη.

διαφωνούσαμε με το Γ. ως προς τις μοιραίες γυναίκες. η δικιά του γνώμη ήταν πως μοιραίες είναι οι γυναίκες που είχαμε γνωρίσει τόσο καλά ώστε να μη μπορούμε να ξεχάσουμε. οι γυναίκες με τις οποίες συνδεθήκαμε, περάσαμε ατέλειωτα μερόνυχτα και κύματα, οι γυναίκες που εμφανίζονται μπροστά μας όποια γυναίκα και αν δούμε μετά απ’αυτές, που γίνονται διαρκές μέτρο σύγκρισης, που μας λυγίζουν ακόμα και όταν έχουν περάσει τόσα χρόνια μετά τον αποχωρισμό μας.

η δικιά μου γνώμη ήταν πως μοιραίες είναι οι γυναίκες που δε γνωρίσαμε ακόμα. που μας βασανίζει το πάθος και η λαχτάρα να τις φέρουμε κοντά. μοιραίες γυναίκες είναι εκείνες που δε θα καταφέρουμε ποτέ να τις κατακτήσουμε.

δυο χέρια που θα σ’αγγίξουν. δυο μάτια που θα σε κοιτάξουν. δυο λόγια που θα σε γονατίσουν. αυτά είναι αρκετά για να συνθέσουν το αναγκαίο απόσταγμα τρυφερότητας. ίσως και η στιγμή. όχι ίσως. και η στιγμή. έκτοτε η πορεία γίνεται ένας μάταιος αγώνας να κρατήσει αυτό το απόσταγμα στο βάθος του χρόνου.

Read Full Post »