Feeds:
Posts
Comments

Archive for January, 2018

Στοιβαγμένοι στο αμπάρι της απογοήτευσης,

μίζερα απευθυνόμαστε στο διπλανό μας ράκος,

αναστενάζοντας καλησπερίζουμε τον κάθε επισκέπτη,

αχνά και αδύναμα ακούμε

όχι τόσο τη φωνή του καπετάνιου,

όσο τον αντίλαλο από τα μουγκρητά του.

Χωρίς καμία προειδοποίηση, στις 2 Απριλίου 2016, ο γνωστός κωμικός Louis C.K. εξέπεμψε μέσα από τη προσωπική του ιστοσελίδα, το πρώτο επεισόδιο της σειράς “Horace and Pete”. H σειρά ολοκληρώθηκε σε 10 επεισόδια με δική του σκηνοθεσία και αφήγηση που περιείχε τη κοινή ζωή τριών ανθρώπων, συγγενών, που ως μόνο μέσο επιβίωσης έχουν ένα μπαρ στο Brooklyn.

Tο bar περνά από χέρι σε χέρι στην επόμενη γενιά, εδώ και ένα αιώνα. Άλλωστε η χρονιά 1916 είναι αποτυπωμένη και στο λογότυπο του μπαρ κάτω από το όνομα “HORACE AND PETE’S”.

Παραδομένο σε μια βαθιά αγωνία να κρατήσει τον αυθεντικό του χαρακτήρα, το μπαρ δεν είναι καθόλου δεκτικό στην αλλαγή διακόσμησης, ούτε στην εισαγωγή νέων προτάσεων σερβιρίσματος αλκοόλ. Σερβίρει μόνο τζιν, ουίσκι, βότκα, ρούμι και μπύρα. Και μπύρα μόνο budviser. Όπως επίσης ορίζει διαφορετικές τιμές για τους θαμώνες, τους ανθρώπους που κρατούν το μαγαζί ζωντανό, και διαφορετική για τους περαστικούς, τους δήθεν, τους χίπστερ, αυτούς που δε ξέρουν να πίνουν, θέλουν μόνο να επιδειχθούν. “No mixed drinks” δηλώνει ορθά και κοφτά ο γέρος μπάρμαν στους μικρούς τσαρλατάνους.

Παράλληλα με την αυθεντικότητα, πορεύεται και η αμηχανία. Οι ζωές των ηρώων βουτηγμένες στη θλίψη και τη τρυφερότητα, την αβεβαιότητα και τις ενοχές, αγωνιούν, κυρίως να κατανοήσουν το κόσμο γύρω τους, να βάλουν σε τάξη τα συναισθήματα τους, και να ανακαλύψουν τη μαγική λύση να πορευτούν στη ζωή. Μαγική γιατί όσο και αν τα μέσα επικοινωνίας προσφέρουν έξυπνες, γρήγορες, καινοτόμες λύσεις, τα εμπόδια στη ζωή πληθαίνουν, και οι ήρωες νιώθουν όλο και πιο ανίσχυροι.

Η σειρά, παρ’ότι δεν ακολούθησε τη παραδοσιακή μορφή διανομής, δεν υπέκυψε δηλαδή στο σύστημα επικερδούς διαμεσολάβησης των μεγάλων παραγωγών, απέσπασε, τάχιστα, εξαιρετικά σχόλια από το σώμα των κριτικών. Κάτι που αποτελούσε μεγάλο ρίσκο για τους δημιουργούς της.

Φαίνεται πως η ανάγκη για μια πιο βαθιά, πιο ειλικρινή ανάγνωση της τρέχουσας συγκυρίας,  είναι ικανή να ξεπεράσει τις κατεστημένες νόρμες της αγοράς. Η, κατά μια άλλη ερμηνεία, η αγορά, θέλοντας να διαφυλάξει τα προϊόντα της, αγκάλιασε και ανέδειξε ένα πρωτότυπο, στρατευμένο στην ενοχική και ανίσχυρη μεν, τεκμηριωμένη δε,  αποδόμηση του φαντάσματος που ορίζει τις τύχες του κόσμου σε ένα λευκό οίκο στην άλλη πλευρά του ατλαντικού.

Ἡ ζωὴ ποὺ μικραίνει: ἡ μεγάλη ἀλήθεια.
Στὸν ὁποὺ πιάνει τὸ τσαπὶ γίνεται τσάπισμα
στὸν ὁποὺ πίνει τὸ νερὸ γίνεται πιόμα.

(Νίκος Καροῦζος-Ἡ ἔναστρη φωτεινότητα)

Η ζωή που μικραίνει, η ζωή που συνθλίβει, η ζωή που στενάζει, γίνεται λόγια στο στόμα των ηρώων, στο στόμα που γλυκαίνεται απ’το αλκοόλ, το φλέρτ  και τη φλυαρία.

Η ζωή που μικραίνει σε βάζει σε διλήμματα. Η πόλη που ζούμε άραγε πόσα τέτοια μπαρ συγκρατεί; πόσες κατεστημένες νόρμες περιθωριοποιεί; πόση αυθεντικότητα αγκαλιάζει;

Advertisements

Read Full Post »