Feeds:
Posts
Comments

Archive for October, 2018

REV-NoDateNoSignature-6A

Στη σημερινή Τεχεράνη, εκεί που οι δρόμοι δεν χωρίζονται σε λωρίδες, δεν έχουν παντού άσφαλτο και σήμανση, οι οδηγοί δεν φορούν ζώνες ή κράνος, και οι ηθικές αξίες είναι χιλιάδες φορές βαρύτερες από τη δημόσια ασφάλεια και τάξη, συμβαίνει ένα αυτοκινητικό ατύχημα.

Το ατύχημα προκαλείται από το πανικό ενός ιατροδικαστή και έχει θύμα μια οικογένεια. Μία μέρα μετά το ατύχημα το παιδί της οικογένειας χάνει τη ζωή του χωρίς να ξέρουμε αν οφείλεται στο ατύχημα ή σε δηλητηρίαση,  και κάπως έτσι η ευθύνη του πατέρα φεύγει σιγά σιγά από την άνεση της πατριαρχίας και μετακινείται στην οδύνη της ανθρωποκτονίας.

Η ευθύνη μπορεί να είναι δική του, μπορεί και όχι, μπορεί και του γιατρού, μπορεί και κανενός, μπορεί και όλων. Σημασία έχει πως μετά τη δυστυχία η ευθύνη είναι μόνο βάρος. Και το βάρος αυτό δεν το φέρνει η δυστυχία αλλά η συνείδηση.

Στο φίλμ του Βαχίντ Zαλιλβάντ “Περίπτωση Συνείδησης” ο ρόλος της γυναίκας είναι καθοριστικός ως προς τις εξελίξεις, και το στερεότυπο του υποβιβασμού της που αναμένουμε ως δυτικοί πολιτικά καθωσπρέπει εκπαιδευμένοι, ανατρέπεται ουσιαστικά. Οι γυναίκες υπενθυμίζουν τις ηθικές αξίες, περιορίζουν τη μανία των ανδρών, τιμωρούν με ενοχές όσους απέκρυψαν την αλήθεια, και παραμένουν δυνατές ως το τέλος. Ένα μικρό μάθημα για όλους εμάς τους υπερευαίσθητους υπερασπιστές των δικαιωμάτων πως η ακεραιότητα και ευαισθησία δεν είναι στοιχείο αδυναμίας αλλά σπαθί υψωμένο στο χέρι της δικαιοσύνης.

Σε ένα κόσμο παράλληλο, με παρεμφερείς αξίες, σε ένα φίλμ που συνομιλεί με τη “περίπτωση συνείδησης”, το “biutiful”, ένας φτωχοδιάβολος του δυτικού κόσμου, συγκεκριμένα της Βαρκελώνης, παλεύει με την ευθύνη της ανθρωποκτονίας επειδή προσφέρει χαλασμένες σόμπες σε μια ομάδα εργατών, προκαλώντας το θάνατο τους εξαιτίας των αναθυμιάσεων. Το τέλος είναι περίπου όμοιο μιας και οι ενοχές των διαλύουν ψυχικά.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, προλογίζοντας τη ταινία του, χρησιμοποιεί τα λόγια του Rolf Dobelli που έλεγε, «Αυτοί που είναι τολμηροί και γενναίοι σκοτώθηκαν πριν να μεταφέρουν το γονίδιό τους στις επόμενες γενιές. Οι άλλοι, δηλαδή οι δειλοί και οι ευσεβείς, επέζησαν. Είμαστε οι απόγονοί τους».

Στον κόσμο των ηθικών αξιών λοιπόν, υπάρχει μια πατρίδα που λέγεται ευθύνη. Οι κάτοικοι της δε χωρίζονται με βάση το χρώμα, ούτε καν τη θρησκεία, μα με βάση τη συνείδηση. Στο κόσμο αυτό συγκατοικούμε όλοι και ας μη το έχουμε νιώσει ακόμα τόσο δυνατά.

Παλεύουμε καθημερινά με χιλιάδες, εκατομμύρια αποφάσεις που περνάν από τον εγκέφαλο μας περνώντας από το τρόμο στην ηδονή, από το πανικό στην ευτυχία σε χρόνους ασύλητους με μόνη εξαίρεση την ευθύνη για τη ζωή. Εκείνος ο τόπος είναι ικανός να σταματήσει το χρόνο, να τον παγώσει. Είτε πρόκειται για τη ζωή που γεννιέται είτε για τη ζωή που χάνεται.

Η ευθύνη για τη ζωή που γεννιέται ή που χάνεται γίνεται πάντα συνειδητή και ικανή να παγώσει το χρόνο.

Η ευθύνη για τη ζωή που χάνεται είναι βαριά και αβάσταχτη. Είτε πρόκειται για τη Τεχεράνη είτε για τη Βαρκελώνη.

Advertisements

Read Full Post »