Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Βέλγιο’ Category

ksimeromastikriti

είναι Σάββατο βράδυ, λίγες νύχτες πριν το τέλος του χρόνου. βρίσκομαι στο σπίτι. μια γυναίκα ουρλιάζει και την ακούω από το φωταγωγό. δεν είναι η πρώτη φορά. άλλοτε την ακούω και εγώ και πολλοί άλλοι- είμαι σίγουρος- και είναι μεσημέρι. δε μένει μόνη γιατί απευθύνεται σε κάποιον όμως δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι συμβαίνει. δεν μιλά καθαρά ελληνικά, δεν βγαίνουν όλες οι λέξεις από το πόνο σωστά, δεν γνωρίζω καν από ποιο διαμέρισμα έρχεται η φωνή της. δεν έχει σημασία. σημασία έχει ότι αυτή η γυναίκα ζητά βοήθεια. και δεν ξέρω πως να τη δώσω. όταν προσπάθησα να της μιλήσω, δε μου απάντησε. ίσως φοβήθηκε ότι θα της κάνω μεγαλύτερο κακό.

είναι Παρασκευή απόγευμα τέλος Αυγούστου. περπατάω ανεβαίνοντας τη Πανεπιστημίου. ένας άστεγος βρίσκεται δίπλα σε κοσμηματοπωλείο. μια μερσεντές βγάζει αλάρμ και σταματά στη λεοφωρειολωρίδα. μια κομψή κυρία βγαίνει, περπατά, και πριν μπει στο κοσμηματοπωλείο ζητά επιτακτικά από τον άστεγο/επαίτη να εξαφανιστεί. ο άστεγος αδιαφορεί. η μερσεντές παρκάρει. πάνω στη πανεπιστημίου. στη λεωφορειολορίδα. βγαίνει ένας κύριος. περπατά λίγο. σταματά μπροστά από τον άστεγο. του ζητά επίμονα να φύγει. ο άστεγος κοκαλώνει. εγώ παρακολουθώ. αλλά δε θέλω να παρακολουθώ. ο κύριος γίνεται πιο επιθετικός. φωνάζει στον άστεγο να φύγει. πηγαίνω μπροστά του. δεν καταλαβαίνει. επιμένει στο αίτημα. του λέω “ναι αλλά θα φύγει και το αυτοκίνητο”. αδιαφορεί. ζητά από τον άστεγο να φύγει. επιθετικά. επαναλαμβάνω. να φύγει και το αυτοκίνητο. με βρίζει. “άντε γαμήσου μαλακισμένο”. φεύγω. πηγαίνω μπροστά στο αμάξι του. κάνω πως παίρνω φωτογραφία με το κινητό. τον έχω πλάτη. δε ξέρω τι κάνει. το νιώθω όμως. γυρνάω και βλέπω να μου επιτίθεται. χάνει τα λόγια του. “σβήσε τη φωτογραφία τώρα!” “θα σου σπάσω το κινητό μαλακισμένο”. με κυνηγά. του κουνάω το δάχτυλο. του λέω “μη με αγγίξεις”. έχει εξαγριωθεί. εγώ απομακρύνομαι. επεμβαίνουν διάφοροι. τον μαζεύουν. η κομψή κυρία εμφανίζεται να λήξει τη ταραχή. να σταματήσει η κακή εικόνα γύρω από το μαγαζί. έχω τρομάξει με τη πάρτη του. αυτός όμως περισσότερο. φεύγω.

είναι Τετάρτη βράδυ τέλος Απριλίου. βρίσκομαι απέναντι από έναν κυβερνητικό παράγοντα. θέλω να του μιλήσω. θέλω να τον αποδοκιμάσω. περιμένω να τελειώσει την ομιλία του. είμαι καλά προετοιμασμένος. όμως είναι και αυτός. με παραπλανά. όσο μιλάει σκέφτομαι. όλοι αυτοί οι σοβαροί κύριοι που βρίσκονται γύρω μου θα μπορούσαν να είναι αυριανοί εργοδότες. στη παρούσα φάση δεν έχω δουλειά. τους υπολογίζω. σκέφτομαι πως αν πω κάτι κακό, αν ακουστεί κάτι άσχημο θα κριθώ αρνητικά. πιέζομαι. αμφιβάλλω. τα ρίχνω όλα πάλι στο τραπέζι του μυαλού. γιατί είμαι εδώ; τι κάνω; τι θέλω να καταφέρω; δεν είμαι μόνος. έχω παρέα. έχω φίλους. έχω άμυνες. δεν είμαι για τη πάρτη μου. έχω ένα σκοπό. πρέπει να ακουστώ. άνθρωποι βασανίζονται όσο αυτός και μερικοί άλλοι κυβερνάνε. και κανείς δε μιλά. εγώ γιατί είμαι εδώ; ποιος θα μιλήσει αν όχι εγώ; δεν είμαι όμως μόνο εγώ. δεν είμαι μόνος. ευτυχώς.

είναι παρασκευή πρωί. μέσα Ιανουαρίου. κάνει υπερβολικό κρύο. φοράμε πολλά ρούχα. πάρα πολλά. σκοπεύουμε όμως να πάμε στο σπίτι του βασιλιά. και να φωνάξουμε πως είναι γυμνός. και ας κάνει κρύο. δε γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί η μέρα. το σπίτι του βασιλιά είναι γεμάτο φρουρούς. άγριους. και δεν είναι εποχές να τους φωνάζεις. τελικά πήγαμε. φωνάξαμε. και αποφύγαμε και τους φρουρούς. ένα τεράστιο πόστερ σηκώθηκε στην είσοδο της ευρωπαϊκής επιτροπής φωνάζοντας πως μαζί με την οικονομική δυστυχία έρχεται και η παρακρατική βία. φύγαμε. το βράδυ της μέρας εκείνης ένα λεωφορείο μας έβγαζε από τη χώρα ξεκινώντας ένα ταξίδι που για μένα ήταν το ομορφότερο της χρονιάς.

Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως ήταν μια αποτυχημένη χρονιά. Μια χρονιά με πολλές ματαιώσεις και ανήσυχα περιστατικά. Και μερικές θαυμάσιες στιγμές που φώτισαν σαν εξαίρεση. και που θα ήθελα να τις αφηγηθώ σαν όμορφες μικρές ιστορίες μια άλλη στιγμή.Εκείνο το χιόνι στο Παρίσι. Και εκείνο το ξημέρωμα στην Αμμουλιανή. Και εκείνη η ρακί στη Κρήτη. Και εκείνες οι βόλτες στην Αθήνα. Εκείνη η ατέλειωτη συζήτηση στις Βρυξέλλες. Εκείνο το ταξίδι στην Επίδαυρο. Εκείνο το απόγευμα στην Ελευσίνα. Εκείνη η ρεμπέτικη βραδιά στο Τσαχκατζόρ. Ήταν πολλά όμορφα αλλά και πολλά ανήσυχα περιστατικά. Περιστατικά που θα ήθελα να θυμάμαι με την ίδια γαλήνη που ξύπνησα ένα πρωί του Αυγούστου στη νότια Κρήτη και αντίκρισα τρία αστέρια να κοιμούνται στη παραλία.

Εκείνο το σαράκι μέσα μου, που κάποιες νύχτες δε μ’αφήνει ούτε να κοιμηθώ καλά καλά, κάτι θα κάνει. Ένα τρόπο θα βρει να βοηθήσει τη γυναίκα που ζητά βοήθεια απ’το φωταγωγό. Γιατί αυτό ξέρει να κάνει. Αυτό μπορεί. Και τη χρονιά που έρχεται μ’αυτό το τρόπο θα ψάχνει τη λύση να βρει. Σε ότι έρθει, και σε ότι αφεθεί.  

Advertisements

Read Full Post »

Marokenbeek

Το μόνο προϊόν που εξάγει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι μέλλον. Το δικό της μέλλον που σκορπά απλόχερα στις αγορές της Ευρώπης. Στελεχώνοντας εταιρείες, πληρώνοντας δίδακτρα, περπατώντας σε ξένους δρόμους. Μεγαλώσαμε με ιστορίες των παλιών για δουλειές στην γερμανία, την αυστραλία, το βέλγιο, τις πολιτείες και την νότιο αφρική (ο προορισμός πάντα με μικρό για όσους επέστρεψαν). Πιάτα, κάρβουνο και τσιμέντα. Συντάσσουμε ήδη τις δικές μας ιστορίες από το Λονδίνο, το Βερολίνο την Ολλανδία και τη Δανία. Κι όμως οι νέοι μετανάστες δεν είναι χειρώνακτες. Πρεκάριοι, μορφωμένοι, αρκετά συχνά πλήρως καταρτισμένοι με δύο και τρία πτυχία, εξοικειωμένοι με τις τεχνολογίες, τις νέες τάσεις, το διαδίκτυο, τις γλώσσες, τα ταξίδια και ταυτόχρονα αποκλεισμένοι, φιμωμένοι και απελπισμένοι. Γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, προγραμματιστές. Η χώρα δεν ακυρώνει απλά το παρόν της αδειάζει και από μέλλον, αφού όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να το συνθέσουν, έχουν φύγει πια μακριά.

η θέα από το μπαλκόνι του Γιώργου

η θέα από το μπαλκόνι του Γιώργου

Συμπληρώνω ένα χρόνο κατοικίας στη περιοχή του Molenbeek, στις Βρυξέλλες. Πιο πριν έμενα στη σαφώς πιο αναβαθμισμένη και ακριβή περιοχή Ixelles. Λίγες μέρες πριν μετακομίσω εδώ η γειτονιά είχε γνωρίσει ταραχές. Μια μουσουλμάνα μαντηλοφορούσα τράκαρε με το αμάξι της στη στάση, το λεωφορείο που βρισκόταν μπροστά της. Η αστυνομία έφτασε στο συμβάν και ζήτησε τις ταυτότητες των οδηγών. Με την μαντηλοφορούσα όμως δε μπορούσε να κάνει ταυτοποίηση. Τα χαρακτηριστικά της ήταν κρυμμένα. Παρ ότι υπήρχαν και άλλοι τρόποι (δίπλωμα οδήγησης, κάρτα ανάληψης, βεβαίωση συζύγου) η αστυνομία επέμενε να της ζητά να απομακρύνει τη μαντήλα και να δείξει τα χαρακτηριστικά της. Και το κατάφερε ασκώντας βία. Την επόμενη μέρα προσβεβλημένοι μουσουλμάνοι προκάλεσαν καταστροφές σε αμάξια και στάσεις λεωφορείων. Η περιοχή, λόγω της μεγάλης παρουσίας των, ονομάζεται κατ’ευφημισμόν και “marokenbeek”.

Ο Γιώργος, που μένει πάνω από τρία χρόνια στο ίδιο σπίτι λέει πως αυτοί θα είναι τα πρώτα θύματα που θα χτυπήσει η κρίση. Ως κρίση ονομάζουμε τη περίοδο εκείνη που ξεκινά σε ένα κράτος όταν τα δημόσια οικονομικά του ακολουθούν αναγκαστικά (και χωρίς ιδιαίτερα δημοκρατικές διαδικασίες) τη συνταγή του Δ.Ν.Τ. Και δεν έχει και άδικο. Αν παρατηρήσει κανείς την ετήσια αναφορά του ΔΝΤ για το τρέχον έτος για το Βέλγιο, και την αναφορά για την Ελλάδα του 2008 θα ανακαλύψει πως είναι ίδιες. Ίδια γλώσσα, ίδια σημειωμένα προβλήματα/παθογένειες, ίδιες επισημάνσεις, ίδια προτεινόμενη προσαρμογή. Σε ένα βορειοευρωπαικό βιομηχανικό κράτος;  Ναι, σε ένα ανεπτυγμένο κράτος.

Η “κρίση” και η λύση στη κρίση θα έρθει και εδώ. Και είναι δεδομένο ότι θα χτυπήσει πρώτα τους πιο αδύναμους. Ήδη μικροαστοί ηλικιωμένοι γηγενείς παραπονιούνται στα νοσοκομεία ότι μουσουλμάνοι και κογκολέζοι, εκμεταλεύονται το κοινωνικό κράτος του Βελγίου φέρνοντας τις οικογένειές τους να απολαύσουν τα επιδόματα που προσφέρονται στους νόμιμα εργαζόμενους. Όταν βγαίνουν από τα νοσοκομεία, αγανακτούν επειδή τους βλέπουν στα καφενεία να πίνουν καφέδες μέρα μεσημέρι. Δεν τους θεωρούν αρκετά παραγωγικούς. Τους θεωρούν τεμπέληδες. Τους κατηγορούν ότι “βολεύονται” με το επίδομα ανεργίας και δεν συνεισφέρουν στο ΑΕΠ. Μιλάμε ως επί το πλείστον για τους συνταξιούχους. Για αυτούς που έζησαν τις καλές εποχές του κοινωνικού κράτους, και φεύγοντας από το νοσοκομείο, περνάνε μπροστά από τα καφενεία με το αμάξι, και όταν γυρνάνε σπίτι ηρεμούν με το χαζοκούτι παρέα με το σύζυγο. Οι μουσουλμάνοι όταν γυρνάνε σπίτι ηρεμούν αφού πρώτα ηρεμήσουν και οι υπόλοιποι 12 με τους οποίους συγκατοικούν.

Κάνω συνεχώς συγκρίσεις των εικόνων που ζω εδώ με τις εικόνες που βλέπω στην Ελλάδα. Εδώ είναι πιθανότερο να βρεις δουλειά που να πληρώνει καλά, αλλά όχι εύκολο. Καθόλου εύκολο πια. Δεν υποφέρει μόνο η Ελλάδα. Όλη η Ευρώπη υποφέρει αφού τα μεγαλύτερα κομμάτια της παραγωγής της έχουν μεταφερθεί στην Ασία. Εργοστάσια κλείνουν συνεχώς. Ακόμα και πρόσφατα έκλεισε της Ford στο Genk αφήνοντας 4,000 κόσμο στην ανεργία. Αυτοί θα ζήσουν με τα επιδόματα εφεξής, τα οποία είναι υπαρκτά και γενναία. Αλλά για πόσο ακόμα; Πόσο σίγουροι μπορεί να είναι ότι και αυτά κάποια στιγμή δε θα περικοπούν;

Στις συζητήσεις μας εδώ, καταλήγουμε πως η βία θα είναι εντονότερη. Η αντίδραση του κόσμου στη περαιτέρω λιτότητα δεν θα είναι ελεγχόμενη όπως στην Ελλάδα. Και αυτό γιατί θεωρούν δεδομένο το λεγόμενο “κοινωνικό δίκτυο προστασίας”. Θεωρούν δεδομένο ότι το κρατικό ταμείο θα λειτουργήσει σαν αποκούμπι. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που ξέραμε πόσο χάλια κοινωνικό κράτος είχαμε.  Το θεωρούν δεδομένο και όταν το δουν να καταρρέει θα ασκήσουν βια σε αυτούς που τα μέσα ενημέρωσης τώρα τους λένε πως το “εκμεταλλεύονται”, στους υπό διαμόρφωση απατεώνες. Αντίστοιχα, και αυτοί θα αντιδράσουν όταν δε θα έχουν που αλλού να παν, όταν το αυτονόητο δίκιο τους για την ανεργία δε θα τους το αναγνωρίζει κανείς.

Έχει ενδιαφέρον να ξέρεις το μέλλον. Να βλέπεις τι έρχεται. Και να μη σε πιστεύει κανείς.

Στα γραφεία που δουλεύουμε, όσοι δουλεύουμε, βλέπουμε τους ευρωγιάπηδες αφεντικά να αδιαφορούν για την Ευρώπη. Να μιλάνε συνεχώς για εξαγωγές, σε νέες αγορές, για νέα καινοτόμα προϊόντα, για ευελιξία, για πνεύμα επιχειρηματικότητας και ρίσκου. Μας παραδίδουν μαθήματα ευελιξίας και αυτονόητης αβεβαιότητας αυτοί που παίρνουν πάνω από 5.000 ευρώ το μήνα, εξελίχθηκαν στις δουλειές τους σε ένα περιβάλλον πλήρους προστατευμένης εργασίας και έχουν 2 με 3 κάρτες ασφάλισης. Οι ίδιοι λυπούνται για την ανεργία που μαστίζει τους νέους που προέρχονται από τη Νότια Ευρώπη και θέλουν να τους δώσουν μια δουλειά. Αλλά χωρίς συμβόλαιο αρχικά. Αλλά χωρίς να φτάνει ο μισθός στα εθνικά κατώτατα όρια. Αλλά χωρίς ασφάλιση. Γιατί είναι ακριβή, και μας ρωτάνε αν έχουμε invoice (μπλοκάκι με το Ελληνικό ΑΦΜ) να τους κόψουμε, και την Ευρωπαϊκή κάρτα ασφάλισης “για να είναι είμαστε καλυμμένοι”. Οι ίδιοι είναι που όταν τους ενημερώνουν πως απολύονται τρέχουν στο ψυχίατρο. Γιατί ξαφνικά αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει εκεί έξω.

Είτε συζητάω με τους φίλους μου στην Ελλάδα, είτε με τους φίλους μου εδώ, τα προβλήματα είναι τα ίδια. Οι ποσοτικές αναλογίες αλλάζουν. Όσοι είναι τυχεροί και έχουν δουλειά δεν αντέχουν τα παρανοϊκά ωράρια, τις αγενείς συμπεριφορές, τη πίεση, την υποκρισία του  να δείχνουν καθημερινά ότι είναι χαρούμενοι για αυτό που κάνουν, υιοθετώντας το πνεύμα υποταγής. Δεν αντέχουν να γυρνάνε σπίτι εξουθενωμένοι. Να μη χαίρονται το σαββατοκύριακο γιατί έχουν ανάγκη να ξεκουραστούν.

Όσοι άτυχοι δεν έχουν δουλειά αισθάνονται αποκλεισμένοι. Δεν μπορούν να συντονίσουν το πρόγραμμά τους. Δεν αντέχουν να περνάν οι μέρες χωρίς να δημιουργούν κάτι, να προσφέρουν. Στεναχωριούνται. Και εκεί ξαφνικά εμφανίζονται μερικές μ.κ.ο. που σου ζητάνε να δουλέψεις για λίγο για “να κάνεις κάτι”, “να μη μένεις εκτός”, “να μην έχεις κενά στο βιογραφικό σου”. Τελευταία, αφού έχει πέραση, το εφαρμόζουν και κερδοσκοπικές επιχειρήσεις ζητώντας σου να λες και ευχαριστώ για την εργασιακή εμπειρία, τις γνωριμίες και το μη κενό στο βιογραφικό σου που σου προσφέρουν. Και πίστεψέ με, κάποιοι από μας το κάνουν και αυτό. Το λένε και το ευχαριστώ. Και εγώ δεν τους πολυκαταλαβαίνω, και αισθάνομαι παράξενος.

Τα προβλήματα πάντως, τα θέματα που συζητάμε, είναι τα ίδια. Οι αναλογίες αλλάζουν. Και ο καιρός, μη το ξεχάσω και αυτό. Τώρα που σου γράφω, στο marokenbeek έχει 7 βαθμούς, βροντάει και ρίχνει χαλάζι. Είναι και αυτό μια διαφορά. Για αυτό εκτός από το να φεύγουμε, τώρα που -εκεί- καλοκαιριάζει, σκεφτόμαστε να έρθουμε σιγά σιγά να περάσουμε τις διακοπές μαζί. Να τα πούμε καλύτερα από κοντά. Και όχι μέσα από τα skype και τις οθόνες.

Read Full Post »