Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Blogroll’ Category

Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.*

IMAG1727

υποθέτουμε πως η ποίηση εντοπίζεται στο πρόσωπο της. στο τρόπο που το βλέμμα της χαϊδεύει το τρόμο σου, στο τρόπο που η απουσία της δίνει νόημα στη φαντασία, στο τρόπο που η παρουσία της εντείνει την αμηχανία. υποθέτουμε γιατί δε γνωρίζουμε. αν γνωρίζαμε θα βασανιζόμασταν πολλαπλά.

είδα τις προάλλες ένα όνειρο. αλλά δεν κατάφερα να καταλήξω. αν ήταν εφιάλτης ή ευχή. είδα πως εμφανίστηκε δίπλα μου από τύχη ενώ από μόνη της είχε απομακρυνθεί. είδα πως αυτή ξαφνιάστηκε για λίγο αφήνοντας εμένα να τρομοκρατηθώ. μήπως και πιάνοντας χώρο απ’το χώρο της γίνω άθελα μου ενοχλητικός. και στα διαλείμματα του τρόμου βίωνα τον ενθουσιασμό. για τον ίδιο πάλι λόγο. για τη τυχαία συνάντηση. και ξύπνησα έπειτα αναστατωμένος. χωρίς ποτέ να καταλήξω αν ήθελα να ήμουν εκεί.

ο άνθρωπος που παραδέχεται την ήττα είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. είναι ένας άνθρωπος που γνώρισε τα όρια του. ο άνθρωπος που ζούσε στην αμηχανία ήταν ένας βασανισμένος άνθρωπος.

δεν υπάρχουν μικροί ή μεγάλοι άνθρωποι κατά γενική ομολογία. παρά μόνο κατά ειδική. το ειδικό βάρος του καθενός. το μέγεθος του. κρίνεται στο μυαλό μας. κάθε στιγμή.

στέκομαι στην ουρά του ΑΤΜ και βλέπω τη κυρία που παίρνει τα τελευταία 40 ευρώ. το χαρτάκι την ειδοποιεί πως απομένουν στο λογαριασμό της 1,26 ευρώ. τον επόμενο μήνα δε θα έχει αλλάξει κάτι. ο επόμενος στη σειρά για το ΑΤΜ είμαι εγώ. τα δικά μου 40 ευρώ δεν είναι τα τελευταία. τον επόμενο μήνα θα μου δοθεί πάλι η ευκαιρία. ή και όχι. άλλωστε εκτός από εμένα από το λογαριασμό μου πια τραβάει ελεύθερα και η εφορία. σκέφτομαι πως είτε έχει κάποιος δουλειά είτε δεν έχει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. μάξιμουμ 40 ευρώ. όσα δεν κατάφεραν χρόνια ολόκληρα κινητοποιήσεων ενάντια στο σύστημα τα καταφέρνει το σύστημα από μόνο του τρώγοντας τις σάρκες του.

σ’εναν από τους χειρότερους εφιάλτες μου, το μέτωπο της λογικής, κερδίζει μια αποφασιστική, ιστορικού χαρακτήρα μάχη ενάντια στον εθνολαϊκισμό σε αυτόν το τόπο. οι εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου παύει πλέον να εορτάζεται με τις γνωστές στρατιωτικό-θρησκευτικές τελετές και τη θέση τους παίρνει μια πανελλήνια γιορτή καινοτομίας και επιχειρηματικότητας. καταχρεωμένοι έλληνες πληρώνουν κατοστάευρα για να δουν τα μπουμπούκια τους να παρουσιάζουν μικρά ρομποτάκια που μετατρέπουν το γάλα του πρωινού σε σοκολατούχο και χειροκροτούνται ασταμάτητα υποκαθιστώντας έτσι το χειροκρότημα της παρέλασης. σέκσι κορίτσια που έχουν σπουδάσει μπίζνες ιντέλιτζενς και εργάζονται ως ντίτζιταλ ακάουντ μάνατζερς εκφωνούν ατάκες του μπιλ γκέητς και του μπάρακ ομπάμα από την ιστορική του επίσκεψη εκείνο το φθινόπωρο στην Αθήνα εξηγώντας πως “επανάσταση σήμερα είναι να καινοτομείς”. στα διαλείμματα αυθεντικοί βερολινέζοι ντίτζέης παίζουν τέκνο ακούσματα θυμίζοντας στο κοινό πως το σύγχρονο ελληνικό κράτους που εορτάζει οφείλει την υπόληψη του σε μια βαυαρική οικογένεια και εν γένει στη καλοσύνη των ξένων. στα νυχτερινά σέσιον αυτού του ατελείωτου τριήμερου τέντεξ τα παιδιά των δανειστών που εκμεταλλεύτηκαν τον δημόσιο πλούτο τον οποίο αγόρασαν φτηνά, έχουν γίνει πλέον ελληνόπουλα και στο σέκσιον “σέαρ γιόρ αηντίας” μας παρουσιάζουν ως καινοτόμα ιδέα την εγκατάσταση στα νησιά αλλοδαπών οικονομικά ξεχαρβαλωμένων πληθυσμών οι οποίοι θα δώσουν νέα πνοή στη παραγωγή ενέργειας στον τόπο αυτό μέσα από ανανεώσιμες πηγές. η ιδέα μάλιστα θα πλαισιώνεται από το επιχείρημα της οικονομίας μιας και οι εν λόγω πληθυσμοί  θα εργάζονται με αντάλλαγμα τη δυνατότητα να ψαρεύουν μόνοι τους όσα ψάρια θέλουν για να φάνε. στο απέραντο αυτό πανηγύρι λίγοι γραφικοί οπισθοδρομικοί Έλληνες θα απέχουν προτιμώντας να εορτάσουν ανεβαίνοντας μονοπάτια καταπράσινων ορεινών χωριών με σκοπό να καταλήξουν σε απομονωμένα εκκλησάκια τα οποία κρυφά θα λειτουργούν και θα προσφέρουν σώμα και αίμα κυρίου σε μορφή κοινωνίας όπως παλιά. της κρυφής γιορτής συνοδευτικά θα λειτουργούν μουσικές εκδηλώσεις με πνευστά, σταφύλια και παξιμάδια. οι λίγοι αυτοί Έλληνες θα ονομάζονται “οι άλλοι”. γιατί κόλαση είναι πάντα οι άλλοι.

άκουσα προχθές το “θυμήσου όπου πας” από το Λουκιανό Κηλαηδόνη. δυσκολεύομαι να δεχθώ πως η γλυκιά βραχνή αυτή φωνή μπορεί να αντικατασταθεί, πως η ψυχή αυτή έχει αναπαυθεί. εγώ ας πούμε τη νύχτα της ανάστασης ανέμενα την επιστροφή του Κηλαηδόνη.

διαφωνούσαμε με το Γ. ως προς τις μοιραίες γυναίκες. η δικιά του γνώμη ήταν πως μοιραίες είναι οι γυναίκες που είχαμε γνωρίσει τόσο καλά ώστε να μη μπορούμε να ξεχάσουμε. οι γυναίκες με τις οποίες συνδεθήκαμε, περάσαμε ατέλειωτα μερόνυχτα και κύματα, οι γυναίκες που εμφανίζονται μπροστά μας όποια γυναίκα και αν δούμε μετά απ’αυτές, που γίνονται διαρκές μέτρο σύγκρισης, που μας λυγίζουν ακόμα και όταν έχουν περάσει τόσα χρόνια μετά τον αποχωρισμό μας.

η δικιά μου γνώμη ήταν πως μοιραίες είναι οι γυναίκες που δε γνωρίσαμε ακόμα. που μας βασανίζει το πάθος και η λαχτάρα να τις φέρουμε κοντά. μοιραίες γυναίκες είναι εκείνες που δε θα καταφέρουμε ποτέ να τις κατακτήσουμε.

δυο χέρια που θα σ’αγγίξουν. δυο μάτια που θα σε κοιτάξουν. δυο λόγια που θα σε γονατίσουν. αυτά είναι αρκετά για να συνθέσουν το αναγκαίο απόσταγμα τρυφερότητας. ίσως και η στιγμή. όχι ίσως. και η στιγμή. έκτοτε η πορεία γίνεται ένας μάταιος αγώνας να κρατήσει αυτό το απόσταγμα στο βάθος του χρόνου.

Read Full Post »

φίλοι.

15202556_1258604957561014_605136416394039066_n

artwork by fotini tikou 

Φίλοι δεν είναι όσοι μας θυμούνται στον ελεύθερο τους χρόνο. Φίλοι είναι όσοι βρίσκουν χρόνο για μας από τον ελεύθερο που δεν έχουν. Φίλοι δεν είναι όσοι μας προσφέρουν κάτι που τους ζητάμε. Και μας το θυμίζουν όταν ζητάνε κάτι και αυτοί. Φίλοι είναι όσοι μοιράζονται μαζί μας το λίγο που έχουν χωρίς ποτέ να νοιαστούν τι απέγινε. Φίλοι δεν είναι όσοι μας λένε μόνο καλά λόγια. Φίλοι είναι όσοι βρίσκουν να πουν τα καλύτερα για εμάς στους άλλους, και σε μας λένε την αλήθεια με χαμόγελο και νοιάξιμο. Φίλοι δεν είναι όσοι έρχονται στη γιορτή μας. Φίλοι είναι όσοι για χάρη τους οργανώνουμε τη γιορτή.

Read Full Post »

ida8

Θέλουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θες εσύ, ή δεν ξέρουν τι θέλουν, αλλά σίγουρα (1) ΔΕΝ επιθυμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους και σίγουρα (2) ΔΕΝ είναι ικανοί να καταλήξουν σε κάτι συγκεκριμένο. Οπότε, (1) έχουν την απίστευτη ικανότητα/υπομονή να γυροφέρονουν ώρες ή μέρες ένα θέμα, (2) να αποφεύγουν κάθε φορά που η συζήτηση πάει να καταλήξει σε κάτι συγκεκριμένο, και (3) να μεταθέτουν την ευθύνη της ασυνενοησίας σε σένα μιας και οι ίδιοι είναι ικανοί να συζητάνε για ώρες χωρίς να καταλήξουν ενώ εσύ εκνευρίζεσαι μετά τις 3 μέρες με το ίδιο θέμα. (το 3 μέρες είναι μεταβλητή. ο καθένας έχει τα δικά του όρια). Όταν επιτέλους καταλήγουν να συμφωνήσουν μαζί σου, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι πήραν μια απόφαση, γιατί δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι, και ακόμα θεωρούν ότι μπορεί να αναιρεθεί. Και προφανώς τελευταία στιγμή ΠΑΝΤΑ κάτι συμβαίνει και η συμφωνία χαλάει, και φταις εσύ που νευριάζεις και όχι αυτοί που είναι ασυνεπείς. Η όλη ενοχή λοιπόν που μπορείς να ενσωματώσεις έγκειται στο ότι τους συμπαθείς άρα είσαι ευάλωτος σε υποχωρήσεις, και με αυτό το δεδομένο καταφέρνουν και σε χειρίζονται. Όλα αυτά μέχρι να ανακαλύψεις μετά από πολλές αποτυχίες ότι δεν αξίζουν καμία συμπάθεια, και να αρχίσεις χρησιμοποιώντας τα ίδια εργαλεία να τους χειρίζεσαι εσύ, απολαμβάνοντας σαδιστικά μια αίσθηση δικαίωσης, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεσαι ότι το νόσημα τους έχει μεταδοθεί σε σένα.

Read Full Post »

Μemorandum

Η πλαστή δημοκρατία μας ανέχεται και συγχωρεί, αλλά είναι το τελευταίο στάδιο αποκτήνωσης και υποταγής. Το ισοδύναμο της πορνοκρατικής μανίας του μουλά και του ιεροκήρυκα είναι ο ηγέτης-ανθρωποβοσκός που με πρόσχημα την οικονομία λιανίζει τις ζωές των υποτελών στον πάγκο του παγκόσμιου χασάπη.

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

1280x720-tPh

Είναι αδύνατο να κλείσουμε την πόρτα στις λέξεις που λερώνουν τη φαντασία. Η κοσμιότης είναι η ζελατίνα της κοινωνικής συνθήκης που μας θέλει τόσο σιδερωμένους και ηθικούς όσο επιτάσσει το συμφέρον μας. Έξω μεταμορφώνομαι σε κάτι άλλο από αυτό που είμαι μέσα. Έξω βιώνω το τραύμα της συνύπαρξης με τον Άλλο ενώ μέσα ακονίζω τις μύχιες απολήξεις της ατομικότητάς μου.

Εδώ εξουσία και πάλι, σημείο τομής όλων των δυνατών δρόμων, η Εκκλησία. Η Εκκλησία του Χριστού, η Εκκλησία του Ισλάμ, η Εκκλησία του προτεστάντη και όλες οι σκεπασμένες με χρυσόσκονη αγιοσύνης αγριότητες. Εδώ η επιχείρηση υποταγής περνάει από τη συστηματική καταπίεση του σώματος, του πόθου και της ηδονής, καθιστώντας την απονέκρωση της σάρκας τον κανόνα της θεοκρατικής διαστροφής.

Η Εκκλησία καθιστώντας κάθε άντρα αμαρτωλό και κάθε γυναίκα αμαρτωλή, αφήνοντάς τους παραδομένους στο έλεός της, παρέχει στον εαυτό της μόνο το απόλυτο δικαίωμα να τους συγχωρήσει. Αυτή τη συνθήκη σήμερα την…

View original post 219 more words

Read Full Post »

Read Full Post »

[Φωτογραφία Δημήτρη Χαρισιάδη, Κάλυμνος, 1950 - Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη]

[Φωτογραφία Δημήτρη Χαρισιάδη, Κάλυμνος, 1950 – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη]

«Πιστεύαμε πως αν απειλούσαμε με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν. Αποδείχτηκε λάθος εκτίμηση. Πριν από τρία χρόνια, μπορεί αυτό να ίσχυε, αλλά στο μεταξύ κι εκείνοι πήραν τα μέτρα τους. Προς έκπληξή μας, ο κ. Σόιμπλε πρότεινε αν θέλαμε να βγούμε από το ευρώ, να μας βοηθήσει κιόλας/Ι.Δραγασάκης/13-8-2015»

Για πολλά πολλά χρόνια πιστεύαμε πως η συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι και θα είναι κερδοφόρα για όλους τους τομείς της οικονομίας. Αυτή η εκτίμηση δεν ήταν εντελώς αβάσιμη. Μεγάλες ροές χρημάτων είτε με τη μορφή επιδοτήσεων, είτε με τη μορφή χαμηλότοκων δανείων έφταναν στα χέρια μας, μας έδιναν πολύ περισσότερες καταναλωτικές επιλογές, και με γοργούς ρυθμούς άλλαζαν το βιωτικό μας επίπεδο. Αυτή η πραγματικότητα λειτουργούσε και σαν δεδικασμένο για το μέλλον, προσφέροντας την ελπίδα πως αρκεί να παραμείνουμε πιστοί στους κανόνες της λέσχης για να έχουμε στο μέλλον αυτό που αποκαλείται “σταθερότητα και ανάπτυξή”

Οι εγγενείς αδυναμίες της λέσχης, είτε είχαν να κάνουν με τη δομή της είτε με τον αιώνιο μεν, άγραφο δε κανόνα της σχέσης ισχυρού και αδύναμου. Τα πρώτα χρόνια της κρίσης, φάνηκε η ανεπάρκεια του συνόλου να υποστηρίξει το δημιούργημα. Η απουσία κοινής κατεύθυνσης, η έλλειψη μέριμνας για την εποχή της ύφεσης, ο λαβύρυνθος των αποφάσεων. Έφτασαν το Σεπτέμβριο του 2009, να δηλώνουν πως “το μεγαλύτερο μέρος της κρίσης έχει ξεπεραστεί, και τώρα οδεύουμε προς την ανάκαμψη”. Κανείς δεν ανέμενε αυτό που θα ακολουθούσε. Και αν το ανέμενε δεν προετοίμασε τους εταίρους του, παρά μόνο τα δικά του στενά συμφέροντα. Η χρηματοπιστοτική κρίση των Η.Π.Α. μεταφέρθηκε στην Ευρώπη χτυπώντας το κοινό νόμισμα και πρώτα απ’όλους τον αδύναμο κρίκο με τα διπλά ελλείμματα. Την Ελλάδα. Αδύναμη και ανέτοιμη η λέσχη άρχισε να κατηγορεί το θύμα σε μια παραζάλη προτεσταντικής ηθικής, και με ταχύτατους ρυθμούς να δημιουργεί ένα μαξιλάρι χρηματοδότησης και συμμόρφωσης, έξω -ακόμα και τώρα- από κάθε δημοκρατική νομιμοποίηση. Τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας. Η σταθερότητα που δημιούργησε ελέγχεται ακόμα και σήμερα.

Τα χρόνια που πέρασαν στο όνομα αυτής της σταθερότητας και της ευρωπαϊκής προοπτικής, νοικοκυριά φτωχοποιήθηκαν, επιχειρήσεις εξαφανίστηκαν, τίμιοι άνθρωποι βούλιαξαν στα χρέη, νέοι εξαφανίστηκαν είτε από τη χώρα είτε από τον παραγωγικό της ιστό. Και όμως, στο όνομα της Ευρώπης, μπορεί να θυσιάστηκαν τόσοι πολλοί, τίποτα όμως δεν κερδήθηκε.

Μέχρι της τελευταίες εθνικές εκλογές πιστεύαμε πως δεν κερδήθηκε τίποτα επειδή ουσιαστικά δεν διεκδικήθηκε. Είχαμε κάθε λόγο να το πιστεύουμε και αυτό μιας και κάθε μας διαφωνία, κάθε μας φωνή αντιμετωπιζόταν με λυσσαλέες αντιδράσεις, με τιμωρία και απαξίωση. Ένα τεράστιο κοινωνικό σώμα, ποτισμένο με αγανάκτηση και οργή, οπλισμένο με αντίσταση και αλληλεγγύη, και με συγκρατημένη αισιοδοξία αναζητούσε επειγόντως να εκφραστεί εντός και κυρίως εκτός της χώρας. Απαιτούσε να σταματήσει η κατρακύλα το συντομότερο δυνατό.

Η προσπάθεια που ξεκίνησε μετά την 25η Ιανουαρίου ήταν πολλά υποσχόμενη. Τα πρόσωπα που την έσυραν κατά κύριο λόγο ακατάλληλα, η στρατηγική (που ζητούσε όλα τα αιτήματα -χρέος/εργασιακά/ιδιωτικοποιήσεις/τράπεζες- να μπουν άμεσα στο τραπέζι) εσφαλμένη, και οι σύμμαχοι ανύπαρκτοι. Από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου φάνηκε η πορεία των πραγμάτων. Οι προσδοκίες άρχισαν να χάνονται. Οι αντίπαλοι δεν είχαν διάθεση συνεννόησης.  Παίζαμε με ένα παίκτη εναντίον δεκαοκτώ και θέλαμε να βάλουμε και γκόλ. Δοκιμάσαμε μέχρι το καλοκαίρι όλα τα μέσα (καθυστέρηση, ισοδύναμα, συνδιαλλαγή, κατευνασμό, δημοσιότητα, διεθνοποίηση, εκλογίκευση) που περνούσαν απ’το χέρι μας αλλά η απέναντι πλευρά ήταν αδιατάρακτη.

Και κάπως έτσι καταλήξαμε στην έκρηξη του δημοψηφίσματος και έπειτα στον ταπεινωτικό συμβιβασμό. Το τελευταίο μας όπλο ήταν να φωνάξουμε σε όλο το κόσμο με ένα δυνατό “ΟΧΙ” πως αυτή η πορεία δεν έχει διέξοδο. Πως χρειάζεται ανατροπή. Και αυτό εξόργισε περισσότερο τον αντίπαλο. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί συμπαρατάχθηκαν πίσω από το ισχυρότερο κράτος το οποίο σε μια ωμή επίδειξη ισχύος έσπειρε τον τρόμο στην κοινωνία μέσω των κλειστών τραπεζών.

Για εκείνες τις μέρες πολλά θα γραφτούν στο μέλλον και μια μεγάλη συζήτηση απόδοσης ευθυνών θα διεξαχθεί. Το σίγουρο είναι πως εν πολλοίς οι κλειστές τράπεζες κατάφεραν να σπείρουν τον πανικό εκεί που έπρεπε. Στους εργαζόμενους που είτε δέχθηκαν αναγκαστικές άδειες είτε αδιατάρακτα υπέμειναν καθυστερήσεις μισθών και εκβιασμούς, στις επιχειρήσεις που ακύρωσαν παραγγελίες λόγω αδυναμίας πληρωμής, σε ηλικιωμένους που είδαν τη σύνταξη τους να έρχεται σε δόσεις αδυνατώντας να πληρώσουν τα έξοδα περίθαλψης. Τι και αν αυτό το συμβάν βασίστηκε στην απογύμνωση των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών, μιας και η ΕΚΤ βάσει καταστατικού της έπρεπε να διαφυλάξει τη σταθερότητα; ο σκοπός της τιμωρίας, της επιβολής, της συμμόρφωσης, ήταν αρκετός για να αγιάσει όλα τα μέσα.

Και σαν λαός υποκύψαμε. Δε φάνηκε αυτό στην αλλαγή στάσης του πρωθυπουργού μας. Φάνηκε στην ανυπαρξία αντιστάσεων την επόμενη μέρα όταν η ταπεινωτική συμφωνία ψηφιζόταν στη Βουλή. Αμηχανία, απογοήτευση, αποτυχία και αδιέξοδο. Συναισθήματα που εν πολλοίς κρατούν ακόμα και σήμερα.

Τι και αν καταφέραμε κλείνοντας τη τελευταία σκηνή του έργου να φωνάξουμε πως “ο βασιλιάς είναι γυμνός”?

Ο βασιλιάς παραμένει βασιλιάς και εμείς υπήκοοι χωρίς στρατηγική διεξόδου. Γιατί η αποτυχία της πορείας μας δεν ήταν μόνο αδυναμία διαπραγμάτευσης ενός προγράμματος κοινωνικής συνοχής μέσα στην ευρωζώνη, αλλά και η ανυπαρξία σχεδίου σε περίπτωση ρήξης με αυτή. Χωρίς θεσμική συγκρότηση, χωρίς ανταγωνιστικά προϊόντα, χωρίς κινηματική ετοιμότητα στο εσωτερικό και ισχυρούς συμμάχους στο εξωτερικό δε μπορούμε να προχωρήσουμε πουθενά. Το εθνικό νόμισμα από μόνο του σε ένα περιβάλλον συνεχών υποτιμήσεων δεν είναι αρκετό.

Είμαστε όμως υποχρεωμένοι, τώρα πια που γνωρίζουμε τι σημαίνει Ευρώπη, να αναστοχαστούμε, να πορευτούμε σε ένα μέλλον μακριά από το περιβάλλον των εκβιασμών, μακριά από το ζόφο των μνημονίων, μακριά από το μονόδρομο των τιμωρών. Να αμφισβητήσουμε την Ευρώπη και να την αλλάξουμε.

Την εποχή που ανοίγεται μπροστά μας και καθώς η ζωή μας θα σκληραίνει χρειαζόμαστε όπλα για να αντέξουμε. Τη γνώση, την κατανόηση, τη ψυχραιμία, την αλληλεγγύη, την αντίσταση, την αναζήτηση διεξόδου, το σχεδιασμό.

Η εποχή των αναταράξεων είναι πάλι εδώ. Και εμείς οφείλουμε να προετοιμαστούμε. Τις μέρες που θα ακολουθήσουν, και καθώς η χώρα οδεύει προς ένα σχέδιο ανασυγκρότησης με ορίζοντα τον Απρίλιο του 2016, με τη μορφή σημειωμάτων θα καταγραφούν οι αναγκαίες ερωτήσεις και οι πιθανές απαντήσεις στη συλλογική μας αναζήτηση. Σκοπός, τι άλλο; Να συνεχίσουμε να στεκόμαστε δυνατοί μπροστά στο αδύνατο.

Read Full Post »

Γιατί είναι κλειστές οι τράπεζες;

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφάσισε χωρίς αιτιολόγηση να σταματήσει τον μηχανισμό έκτακτης ρευστότητας (ELA) και έτσι χάθηκε η τελευταία πηγή χρηματοδότησης. Αυτό ήταν πολύ πιθανό να δημιουργήσει φυγή κεφαλαίων λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης και έτσι η κυβέρνηση αποφάσισε τον έλεγχο κεφαλαίων (capital control) ώστε να μην υπάρχουν διαρροές προς το εξωτερικό.

Γιατί τώρα;

Γιατί τώρα (30/6) τελείωσε το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας (μνημόνιο) το οποίο παρείχε χρηματοδότηση αντί οικονομικών μέτρων (μεταρρυθμίσεων). Όρους που έπρεπε να γίνουν νόμος του κράτους ώστε να πληρωθεί η κάθε επόμενη δόση.

Και γιατί δεν είμαστε πια σε πρόγραμμα;

Γιατί οι διαπραγματεύσεις διεκόπησαν την 29/6 όταν οι δανειστές (ΕΚΤ,ΔΝΤ,Ε.Ε.) έδωσαν στην Ελλάδα την τελευταία τους πρόταση με τη μορφή take it or leave it. Ο πρωθυπουργός διαφώνησε με τη μορφή του τελεσιγράφου αλλά και  με το περιεχόμενο των προτάσεων, και ανακοίνωσε δημοψήφισμα.

Και τι πρέπει να γίνει για να ξανανοίξουν οι τράπεζες;

1. Να ξαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, και για να γίνει αυτό η Άγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι πρέπει πρώτα να τελειώσουμε με το δημοψήφισμα.
2. Να αρχίσει μια διαδικασία ανακαιφαλαιοποίησης (επειδή αυτές τις μέρες τα λιγοστά τους αποθεματικά μειώνονται όσο βγάζουμε χρήματα από τα ΑΤΜ
3. Να γίνουν νόμος του κράτους οι προτάσεις των δανειστών

4. Να μην πτωχεύσουμε πριν τις 20/7 που είναι η τελευταία μέρα αποπληρωμής ομολόγου ύψους 3,5 δις που πρέπει να πληρώσουμε στην ΕΚΤ

Αυτό σημαίνει πως πρέπει η βουλή να ψηφίσει την πρόταση τους ανεξάρτητα του τι θα πουν οι Έλληνες στο δημοψήφισμα.  Η κατάσταση αυτή είναι εμφανώς εκβιαστική. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει όπως δήλωσε πρόθεση να υποκύψει οπότε αναμένεται να δημιουργηθεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας/σωτηρίας η οποία θα αναλάβει τις διαπραγματεύσεις και την ψήφιση των μέτρων. Και σε βάθος χρόνου θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές μιας και η εντολή που δόθηκε στις 25/1 στο ΣΥΡΙΖΑ “διαπραγμάτευση για  καλύτερους όρους πιο ευνοϊκούς στη κοινωνία, εντός ευρωζώνης” έχει πλέον εκπνεύσει και η κυβέρνηση δεν κατάφερε κάτι  σημαντικό πέρα από την ευνοϊκότερη μεταχείριση στο θέμα των πλεονασμάτων.

Και γιατί κάνουμε δημοψήφισμα αφού δεν έχει σημασία;

Γιατί έχουμε κάθε λόγο να απαιτούμε η φωνή των Ελλήνων να λαμβάνεται υπόψη στα κέντρα αποφάσεων περισσότερο από ότι η φωνή των δανειστών. Γιατί έχουμε επιτέλους τη δυνατότητα να τοποθετηθούμε σε ένα συγκεκριμένο ερώτημα που αφορά την επιλογή οικονομικής πολιτικής.
Γιατί η κάθε απάντηση (είτε ΝΑΙ είτε ΟΧΙ) θα βοηθήσει τη διαπραγμάτευση που θα κάνει η κυβέρνηση

Υπάρχει περίπτωση να βγούμε εκτός ευρωζώνης;

Με δική μας απόφαση Ναι. Να μας εκδιώξουν όχι.
Θα χρειαστεί να σκεφτούμε σοβαρά πως γίνεται να χρηματοδοτηθεί ανασυγκρότηση της οικονομίας και οι βασικές ανάγκες του κράτους, τώρα που είδαμε πως εντος ευρωζώνης ώντας δανειζόμενοι και ανίσχυροι δεν έχουμε ελπίδα ανάκαμψης.

Γιατί λες ότι δεν έχουμε ελπίδα;
Γιατί οι προτάσεις των δανειστών από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα βασίζονται στη λογική της εσωτερικής υποτίμησης, (μείωση μισθών, συντάξεων, δημ. δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις) οι οποίες απέτυχαν ξεκάθαρα να μειώσουν το χρέος, την ανεργία, να φέρουν επενδύσεις και θετικό κλίμα στην αγορά.

Και ποιές είναι οι προτάσεις των δανειστών;
Αυτές που τίθενται στο δημοψήφισμα αύριο. Τις έχω μαζεμένες εδώ https://epikeimena.wordpress.com/2015/06/29/dyo_keimena/
και χρειάζονται διάβασμα. πιο περιληπτικά εδώ http://ec.europa.eu/greece/news/2015/20150628_protaseis_thesmoi_26iouniou_el.htm

Και ποια είναι η Ελληνική αντιπρόταση;
Αυτή που έχει η Ελληνική κυβέρνηση εδώ https://epikeimena.wordpress.com/2015/06/30/deltio_ggee/
Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει κάτι. Μιας και ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως αν πούμε ΟΧΙ θα αρχίσει τη διαπραγμάτευση από την αρχή

Και πες ότι τις διαβάζουμε και ενημερωνώμαστε. Γιατί να πούμε ΝΑΙ; Τι σημαίνει το ΝΑΙ;

ΝΑΙ σημαίνει ότι συνεχίζουμε όπως πριν τη κυβέρνηση Τσίπρα. Στην ίδια γραμμή και λίγο πιο σκληρά μιας και τώρα θα έχουμε στείλει μύνημα πως ως λαός δεν αμφισβητούμε τη λιτότητα.
Πιο συγκεκριμένα με βάση τη πρόταση τους, ΝΑΙ σημαίνει πως δεχόμαστε:

-πρωτογενή πλεονάσματα 1, 2, 3, και 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ για τα έτη 2015, 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα.(μέτρο 1.Συμπληρωματικός προϋπολογισμός για το 2015 και μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική 2016-19)
δηλαδή το κράτος θα πρέπει να συνεχίσει τις περικοπές στα δημόσια αγαθά όλο και αυξανόμενα τα επόμενα χρόνια μιας και έσοδα δεν υπάρχουν από τη φορολογία ώστε να είναι το ταμείο συν. Οι δανειστές επείσης δεν έχουν μερημνήσει για επενδύσεις κάτι που θα έδινε μέρισμά στο δημόσιο ταμείο και θα το εξανάγκαζε σε λιγότερες απολύσεις. Επίσης επιχειρήσεις με κοινωνικό χαρακτήρα όπως θεραπευτικά κέντρα που επιδοτούνται από το κράτος αναμένεται να πάψουν να λειτουργούν

-μεγαλύτερη φορολογική κλίμακα για όλους (μέτρο 2.Μεταρρύθμιση του ΦΠΑ), επιπλέον φορολογία στα νησιά και τις ασφαλίσεις

-κατάργηση επιδότησης πετρελαίου θέρμανσης, να εισαχθεί ειδικός φόρος στα γεωργικά εισοδήματα, ποινική νομοθεσία για κάθε μορρφή φοροδιαφυγής, να μειωθεί η χρηματοδότηση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας σε βαθμό 0,5% του ΑΕΠ (αυτά από το μέτρο 3.Δημοσιονομικά διαρθρωτικά μέτρα)
-να εισαχθεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στο συνταξιοδοτικό σύστημα. δηλαδή να μην παρουσιάζουν έλλειμα τα συνταξιοδοτικά ταμεία ΧΩΡΙΣ την ενίσχυση του κράτους. δηλαδή τα έσοδα τους(εισφορές) να είναι ίσα με τα έξοδα (συντάξεις, φάρμακα, νοσήλεια). αυτό θα γίνει εφικτό μόνο αν μειωθούν οι συντάξεις, τα φάρμακα και τα νοσήλεια τα οποία σαν κόστος είναι πολύ περισσότερα από τις εισφορές που δεν πληρώνονται έτσι και αλλιώς μιας και οι ελεύθεροι επαγγελματίες φυτοζωούν και οι επιχειρήσεις δεν έχουν πωλήσεις.
επίσης σύνταξη για όλους στα 67 έτη (αυτά απο το μέτρο 4.Μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος)

-Ευθυγράμμιση μη μισθολογικών παροχών, όπως οι ρυθμίσεις για άδειες, οι ημερήσιες αποζημιώσεις, τα έξοδα ταξιδίου, τα επιδόματα, με τις βέλτιστες πρακτικές στην ΕΕ, με ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 2016·Δημιουργία, στο πλαίσιο της νέας Μεσοπρόθεσμης Δημοσιονομικής Στρατηγικής, ανώτατων ορίων για τις μισθολογικές δαπάνες
και το επίπεδο της δημόσιας απασχόλησης σύμφωνα με την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων και εξασφάλιση της καθοδικής  πορείας των μισθών σε σχέση με το ΑΕΠ έως το 2019· (αυτά από το 5. Δημόσια διοίκηση, Δικαιοσύνη και Καταπολέμηση της  διαφθοράς) όπου κανένα μέτρο δεν αναφέρεται για την αποτελεσματική καταπολέμηση της διαφθοράς

-απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων, περιορισμό συνδικαλιστικής δράσης και κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων (αυτά στο  μέτρο 8.Αγορά εργασίας με προκάλλυμα τις βέλτιστες πρακτικές εντός ΕΕ)
-μείωση της γραφειοκρατίας, κυρίως σχετικά με τις οριζόντιες απαιτήσεις αδειοδότησης των επενδύσεων και δραστηριοτήτων  χαμηλής διακινδύνευσης, όπως συνιστάται από την Παγκόσμια Τράπεζα, και του διοικητικού φόρτου των επιχειρήσεων βάσει  των συστάσεων του ΟΟΣΑ, και (ii) σύσταση διυπουργικής επιτροπής για την κατάρτιση της νομοθεσίας. Θα επιδιωχθεί η τεχνική βοήθεια της Παγκόσμιας Τράπεζας για την εφαρμογή της χαλάρωσης των προϋποθέσεων αδειοδότησης. Επίσης ιδιωτικοποίση ΔΕΗ/ΑΔΜΗΕ, ΟΣΕ κλπ.

Οκ. κατάλαβα. Δε βρίσκω κάτι ελπιδοφόρο για μένα και τη γενιά μου. Αλλά γιατί αν πω ΟΧΙ μήπως φύγουμε από την Ευρώπη;
Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε πως η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο ότι και αν πούμε στο δημοψήφισμα.
Έπειτα να πούμε ξανά πως το ερώτημα είναι παραπλανητικό. Ακόμα και ο Σόιμπλε είπε πως και ΟΧΙ να ψηφίσουμε δεν υπάρχει  περίπτωση να φύγουμε από την ευρωζώνη, μιας και όπως έχω εξηγήσει παλιότερα σε άρθρο εδώ (https://kostasnikblog.wordpress.com/2012/05/18/babafovamai/ ) δεν τους συμφέρει να μας διώξουν. Εκτός βέβαια αν θέλουμε εμείς να φύγουμε. Αλλά το ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν είναι αυτό. Είναι αν  αποδεχόμαστε τις προτάσεις των δανειστών.

Ωραία, και αν πω ΟΧΙ τι θα αλλάξει;

Αν πεις όχι είτε η κυβέρνηση Τσίπρα, είτε η κυβέρνηση Παπαδήμου/Στουρνάρα που θα σχηματιστεί θα είναι υποχρεωμένη να το  σεβαστεί γιατί θα έχεις μιλήσει σαν κυρίαρχος λαός και όχι σαν κωλοτούμπας. Θα γνωρίζουν πως όσο σκληρά και αν είναι τα μέτρα που ζητάνε, όσο και αν αναγκαστούμε να τα κάνουμε νόμο, πράξη στη ζωή μας θα είναι δύσκολο ή ανέφικτο να τα κάνουμε. Κυρίως γιατί δεν αντέχουμε άλλο σαν κοινωνία ΚΑΙ να πληρώνουμε ΚΑΙ να ζούμε με ελλείψεις.

Γνωρίζω πως το διακύβευμα είναι εκφοβιστικό. πρέπει να ανοίξουν οι τράπεζες και να γίνουν πληρωμές βασικών αναγκών και να κινηθεί η οικονομία στο βαθμό επιβίωσης.  Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο. Πως κανένα οικονομικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε μέχρι τώρα δεν εξασφάλιζε μακροχρόνια  χρηματοδότηση βασικών αναγκών του κράτους (βλ. υγεία, παιδεία, ασφάλιση) , χρηματοδότηση επιχειρήσεων ώστε να μην  κλείσουν και να μην απολύσουν εργαζόμενους, και θεσμικό πλαίσιο το οποίο να ευνοεί την ανάπτυξη των εξαγωγών και τη
παραγωγική ανασυγκρότηση. Αυτά τα 4 στοιχεία είναι αναγκαία συνθήκη ύπαρξης για κάθε βιώσιμη οικονομία όπως του Καναδά, της Σουηδίας, της Γερμανίας κλπ. Για αυτό τα προγράμματα απέτυχαν, και για αυτό, με καθαρά οικονομική λογική  δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ακόμα ένα.

Σύμφωνοι, να πούμε ΟΧΙ, Υπάρχει όμως άλλος δρόμος;
Υπάρχει αλλά δεν είναι καθόλου εύκολος. Όσα ανυπόφορα και εξευτελιστικά συμβαίνουν αυτές τις μέρες στη ζωή μας, αν πούμε ΝΑΙ θα συνεχίζονται (εξήγησα πχ παραπάνω για τις συντάξεις ή τις απολύσεις) αν πούμε ΟΧΙ
και γενικά αν συνεχίσουμε να λέμε το αυτονόητο όχι σε αυτή τη παράνοια, είναι πάρα πολύ πιθανόν να ενταθούν.
Δυστυχώς δεν έχουμε να κάνουμε με μια ευρωπαϊκή ένωση ισότιμων εταίρων αλλά με ένα μια τραπεζική ομάδα όπως είπε και ο Χάμπερμας που κερδοσκοπεί από τα ασφάλιστρα κινδύνου. Έχει κέρδος δηλαδή να μας δει να πτωχεύουμε και δεν την αφορούν οι κοινωνικές επιπτώσεις. Ο άλλος δρόμος για την οικονομία είναι αυτός που απαντά σε αυτές τις 4 προυποθέσεις που ανέφερα παραπάνω, και θα είναι δύσκολος γιατί όσο παίρνουμε τις αποφάσεις στα χέρια μας όπως τώρα, τόσο οι εκβιασμοί θα μεγαλώνουν.
Μπορούμε όμως να αποδείξουμε στον εαυτό μας πως δεν είμαστε έθνος υποτελών αλλά μια πατρίδα με τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό και ανεξάντλητους φυσικούς πόρους για παραγωγή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που μέχρι τώρα δεν έχει εκμεταλλευτεί καθόλου.

Ας σταθούμε λοιπόν δυνατοί μπροστά σε αυτό που φαίνεται αδύνατο.

Read Full Post »

Older Posts »