Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘politics’ Category

"Εξάρχεια με θέα" φώτο: Νίκος Χαραλαμπίδης

“Εξάρχεια με θέα”
φώτο: Νίκος Χαραλαμπίδης

Στη τελευταία του αφήγηση με θέμα τη περιπέτεια του Νέιθαν Ζούκερμαν, ο Φίλιπ Ροθ περιγράφει έναν ήρωα μοναχικό, παραιτημένο από τη ζωή, παραδομένο στην ιδιοτροπία και την αβεβαιότητα. Έχοντας αποσυρθεί για έντεκα χρόνια από τη “ζωντάνια” της Νέας Υόρκης, ασκεί τη κενή ψυχή του με πράγματα αδιάφορα και τρομακτικά στη περιοχή της Νέας Αγγλίας. Απρόσμενα γεγονότα εμφανίζονται ως αναταράξεις στην συστηματικά ήσυχη καθημερινότητα του, ώσπου ένα κεντρικό συμβάν αποφαίνεται ως καθοριστικό. Η αντιμετώπιση του καρκίνου του προστάτη μέσα από μια διαφορετική ματιά. Αυτή του έρωτα. Ο 70χρονος ήρωας για πρώτη φορά μετά από καιρό δείχνει να νικάει τους δαίμονες του έχοντας πρώτα αφεθεί στα χέρια των γιατρών για μια επέμβαση στον προστάτη.

Το φάντασμα του τέλους της ζωής, εμπνευσμένο σαν ιδέα από εκείνο του πατέρα του Άμλετ, παίρνει σιγά σιγά μεν, μετά από πολύ ψυχική και σωματική κόπωση δε, το δρόμο της φυγής. Η ελπίδα σχηματίζεται ξανά στο πρόσωπο μιας νεαρής γυναίκας. Η ελπίδα είναι η δύναμη που τον κάνει να θέλει ξανά να ζήσει, να πειραματιστεί, να αγγίξει τη διέγερση. Ακόμα και αν αυτή η χρονική συγκυρία είναι οι παραμονές των εκλογών που θα φέρουν στην ιστορία το κράτος του τρόμου που ετοίμασε η κυβέρνηση του Gerge Bush Jr. για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις της 11ης Σεμπτεμβρίου.

=//=

Κατά τη περίοδο διακυβέρνησης του Gerge Bush Jr ξετυλίγεται η αφήγηση του  Shortbus. Στη ταινία του John Cameron Mictchell παρακολουθούμε μια σειρά ερωτικών απωθημένων να μη μπορούν να ικανοποιηθούν από ζευγάρια που προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και κυρίως με τη πόλη που ζούνε. Τη Νέα Υόρκη. Το shortbus είναι η λύση που βρίσκουν, ένα υπόγειο club, μια μυστική λέσχη, όπου τα μέλη μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα την όποια ερωτική τους επιθυμία χωρίς το φόβο πως θα κριθούν αρνητικά για αυτή. Και μόνο όμως η γνώση, πως στην υπόλοιπη πόλη ανθεί ο συντηρητισμός, η μισαλοδοξία και η ανασφάλεια, είναι αρκετά για να τους αφαιρέσουν ένα κομμάτι από τη χαρά της ζωής. Στα extras & deleted sceens της ταινίας, ο σκηνοθέτης δίνει μια συνέντευξη συνδέοντας την ιστορία του με την εμπειρία του φόβου που έζησαν οι προοδευτικοί άνθρωποι στις ΗΠΑ εκείνα τα χρόνια. Κεντρικό στοιχείο της ανησυχίας του ήταν πως “δε μπορεί αυτή η τόσο δυναμική πόλη να έχει βουτηχτεί στο σκοτάδι, δε μπορεί αυτή η τόσο ζωντανή κοινότητα να τριγυρίζεται από θάνατο”

=//=

Στα χρόνια που ακολούθησαν το φάντασμα μετακινήθηκε από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη. Η νέα συνθήκη ζωής που επέβαλλε τη διαχείριση του υπέρογκου χρέους έγινε βραχνάς και βάσανο για το μεγαλύτερο κομμάτι των αδύναμων ανθρώπων. Και αδύναμοι αρχίσαμε να γινόμαστε όλο και πιο πολλοί. Εδώ στην Ευρώπη, και ειδικά στην Ελλάδα, η εικόνα που ζήσαμε απείχε αρκετά από τις ρομαντικές αφηγήσεις οικονομικών η υπαρξιακών κρίσεων που μας έστελναν κατά καιρούς οι ΗΠΑ. Μακάρι να μπορούσαμε να βιώσουμε τα γεγονότα από αυτή την απόσταση του βιβλίου από τον αναγνώστη ή του θεατή από την οθόνη. Εδώ η πραγματικότητα ήρθε και μας μίλησε με τη πιο σκληρή γλώσσα. Ήρθε και μας έδιωξε από τη δουλειά που είχαμε, ήρθε και μας άφησε άρρωστους και ανήμπορους στα νοσοκομεία, ήρθε και μας έκλεισε ένα σωρό καταστήματα στην Πατησίων, αφήνοντας για προίκα τη βιομηχανία του καφέ, beaute, καράτε.

=//=

Καφενεία, ταχυφαγεία, μεζεδοπωλεία, σουβλατζίδικα, αρτοποιεία, κομμωτήρια, μανικιούρ, αρωματοπωλεία του χύμα, σχολές αυτοάμυνας. Α, και «Αγοράζω Χρυσό Τιμαλφή». Ιδού, η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα της κρίσης. Στην Αθήνα της Μεγάλης Υφεσης.// Μόνος με το σώμα σου. Και εναντίον όλων. Στο Depression Εra δεν εμπιστεύεσαι κανέναν. Η κοινωνία ράγισε και σπάει, σπάνε οι συνεκτικοί δεσμοί, τα συμβατικά ήθη του καιρού ειρήνης αλλάζουν. Τώρα είναι πόλεμος. Η άφιλη πόλη κρύβει απειλές, στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες. Αστυνομικοί-αστακοί περιπολούν· ματαίως, επιτείνουν την ανασφάλεια. Οι σχολές αυτοάμυνας υπηρετούν αυτή την ανάγκη: τον φόβο και το ένστικτο αυτοσυντήρησης το μοναχόλυκου, αυτού που νιώθει ότι ζει εκτός πλαισίου, εκτός κοινωνικής συστοιχίας, άνευ προστασίας, του ξεμοναχιασμένου ή απορριφθέντος που νιώθει ότι δεν υπάρχει γι’ αυτόν κράτος πρόνοιας και κράτος δικαίου, δεν υπάρχει θεός και αφέντης, μόνο ο εαυτός του, το σώμα του, οι γροθιές και η διαρκής του επαγρύπνηση. Μαθαίνει πάλι την ξεχασμένη τέχνη του πολέμου, κουνγκ φου, καράτε, ζίου ζίτσου, αναπνέει βαθιά, είναι έτοιμος για όλα. Η μητρόπολη έχει γίνει σκοτεινή Γκόθαμ Σίτυ και ο flaneur είναι πληβειο-Μπάτμαν. 

=//=

αν προσπαθούσε κανείς να περιγράψει το φάντασμα, με όρους κινηματογραφικούς, σίγουρα θα έπαιρνε εικόνες από το “Δευτέρες με λιακάδα” τη γλυκιά εκείνη ταινία του Φερνάντο Λεόν με τον Χαβιέ Μπαρδέμ να υποδύεται τον απολυμένο εργάτη από τα ναυπηγεία, προσπαθώντας να σώσει όση αξιοπρέπεια του έχει απομείνει στην ανεργία. βάφοντας τα μαλλιά του μαύρα να μην φαίνονται οι γκρίζες τρίχες, λίγο πριν τη συνέντευξη στο γραφείο εύρεσης εργασίας, ή για τις νεότερες ηλικίες, το “medianeras/μεσοτοιχίες” με φόντο την Αργεντινή που έχει συμβιβαστεί με τη πραγματικότητα της χρεωκοπίας, τη μοναξιά, την ανεργία, το φόβο και το πανικό των 30ρηδων, την αβεβαιότητα, και τέλος την ελπίδα που φέρνει η αγάπη.

=//=

και πάλι, όσο ποιητικά προσπαθήσει να το δει κανείς, το φάντασμα παραμένει φάντασμα. ειδικά για τη δική μας τη γενιά ήταν όλα απρόσμενα. με άλλα εφόδια ετοιμαστήκαμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με άλλα καταλήξαμε να πολεμάμε. όπως έλεγε το βυτίο.

=//=

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια. Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες. 

Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες ενοικιάζεται. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά, μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.

=//=

ή όπως έγραψε ο Τσαλαπάτης γίναμε η γενιά η μεγαλωμένη στους γκισέδες των αεροδρομίων, στις ξενόγλωσσες ηλεκτρονικές αιτήσεις για δουλειά ή για σπουδές κάπου μακριά, μετρώντας μέρες ανάμεσα σ ένα ‘’που βρίσκεσαι;’’ Και σ ένα ‘’αντίο’’. [..] Και εσύ βρίσκεσαι εδώ και λες τι κάνω; Πως ζω; Και πώς να γράψω; Περπατάς ανάμεσα στους απολυμένους, στους ανέργους και τους άστεγους, τους τοξικοεξαρτημένος και τους ξεριζωμένους, μέσα στη διαστροφή των λέξεων: άνθρωποι ονομάζονται λαθραίοι, άρρωστες γυναίκες υγειονομική βόμβα, εγκληματικές συμμορίες νεοναζί ρατσιστών βαφτίζονται πολιτικά κόμματα, η καταστολή ονομάζεται προστασία, τα βασανιστήρια σωφρονισμός.

=//=

στη μικρή αυτή χερσόνησο της ΝΑ Ευρώπης αύριο έχουμε εκλογές. η προσδοκία πως όλος αυτός ο ζόφος θα τερματιστεί απ΄η μια πλευρά στηρίζεται απ’τη άλλη αμφισβητείται. και είναι δύσκολο έως ανόητο να πει κανείς πως με μια επιλογή που θα κάνει αύριο, θα αλλάξει η ζωή από μόνη της. είναι ίσως προτιμότερο να δει πως φτάσαμε ως εδώ. πως δεν ήταν εύκολα. πως όσα τώρα φαίνονται πιθανά, ή και αυτονόητα, κάποτε δεν ήταν. αν ανατρέξουμε στο παρελθόν μπορεί να δούμε τους εαυτούς μας τρομαγμένους. σε μια πόλη φτώχειας, φόβου και δυστυχίας, να περπατά το φάντασμα σπέρνοντας το θάνατο ως εκδίκηση για μια δολοφονία. αυτή του Μανώλη Καντάρη. ενός ανθρώπου που ετοιμαζόταν να επισκεφθεί τη γυναίκα του που θα γεννούσε. ήταν η καλύτερη δικαιολογία για να ξεκινήσει ένα παρακρατικό κυνήγι προς τους πιο εξαθλιωμένους συνανθρώπους μας. θα δούμε ανθρώπους ανίκανους να αντιδράσουν από το τρόμο που προκαλούν τα χρέη, οι αναδουλειές, η αυθαιρεσία. κι’όμως αντέδρασαν. λίγες μέρες μετά μαζεύτηκαν όλοι μαζί στις πλατείες και άρχισαν να γνωρίζονται ξανά. στην αρχή κραύγαζαν ή έκλαιγαν, μετά έμαθαν να ακούνε και να συζητούν, μέχρι στο τέλος κατέληξαν να κάνουν προτάσεις. να διαβουλεύονται. τη κίνηση αυτή που στο μέλλον θα τιμάμε με τις γνωστές βαρετές τελετές στη χώρα μας και στην υπόλοιπη Ευρώπη, πολλοί την υποτίμησαν. την απαξίωσαν, τη χλεύασαν. ήταν όμως η πρώτη σημαντική συλλογική στιγμή μετά από πάρα πολλά πολλά χρόνια απραξίας, ανάθεσης, και ωχαδελφισμού που έδωσε το δικαίωμα σε διεφθαρμένες ομάδες να κυβερνούν χωρίς καμία αίσθηση λογοδοσίας και σύνεσης. η μέχρι τότε απραξία έδωσε ακόμα και το δικαίωμα να δηλώσουν πως “μαζί τα φάγαμε”.

η επόμενη ιστορική στιγμή ήταν η διαδήλωση για εκείνο το περίφημο μεσοπρόθεσμο. ο κόσμος. η συρροή. η αγανάκτηση. τα αιτήματα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. και μετά ο κόσμος αυτός να ξεχύνεται. στις γειτονιές, στις Σκουριές, στις άλλες πόλεις τις ύφεσης. όλα αυτά δεν ήταν εύκολα. ούτε αυτονόητα. άνθρωποι που δεν ασχολούνταν με τη πολιτική πάλεψαν για αιτήματα, αντιστάθηκαν στην αστυνομία, δημιούργησαν κινήματα, πρωτοβουλίες, ιατρεία, συλλογικές κουζίνες, συνεργατικά καφενεία, διεκδίκησαν δεδουλευμένα. αυτή ήταν η ιστορία απ’τη πλευρά των ανθρώπων. γραμμένη απ’τις δικές τους ανάγκες. γιατί τόσα χρόνια ακούγαμε- με βασανιστικό τρόπο- την ιστορία των δανειστών, πού είχαν ανάγκη από μεταρρυθμίσεις, και πρόθυμους πελάτες.

δεν ήταν αυτονόητο ότι θα αντιδράσουμε έτσι. δεν ήταν αυτονόητο ότι θα κατέβουμε τόσοι πολλοί στο Κερατσίνι, μετά τη δολοφονία του Φύσσα. θα μπορούσαμε πιθανόν να έχουμε εσωτερικεύσει την αγανάκτηση και την ενοχή. να κάνουμε κακό στους εαυτούς μας ή στους πιο αδύναμους, έχοντας γίνει εμείς οι ίδιοι φαντάσματα γι’αυτούς. ή απλά να ξεχάσουμε. και να επιλέξουμε πάλι μια απ’τα ίδια. ασφάλεια, σταθερότητα, Ευρώπη.

ποια Ευρώπη;

=//=

τα μάτια της Ευρώπης λένε είναι στραμμένα πάλι πάνω στην Ελλάδα. η κοινή μας οικογένεια, ο χώρος που δημιούργησαν με τόσο κόπο οι γονείς μας μετά το πόλεμο για να στεγάσει την ελευθερία, την ανάπτυξη και τη δικαιοσύνη, και που στη χώρα αυτή αρχίσαμε να χαιρόμαστε τα τελευταία 30 χρόνια, πήρε τη μορφή σκιάχτρου τη περίοδο της κρίσης. τι λένε για μας; τι γνώμη έχουν; τι θα μας πάρουν; τι θα μας δώσουν; πως θα αντιδράσουν;

μερόνυχτα κρίσης με τη βοή των καναλιών να μπαίνει στο σπίτι μας με κάθε τρόπο. να ακούγονται τα αιτήματα των ξένων αλλά ποτέ τα δικά μας. εμείς να πρέπει να είμαστε ήσυχοι και εργατικοί. να υπομείνουμε τη τιμωρία.

και όσο και αν γύρω από τα ιδρύματα με τους γραφειοκράτες χτιζόταν μια άλλη Ευρώπη, από τα παιδιά του erasmus, από τα νέα παιδιά του Νότου  που έψαχναν για δουλειά στις πρωτεύουσες του Βορρά, όσο και αν έχτιζαν παρέες και κινήσεις αντίστασης και αλληλεγγύης, η δική τους φωνή δεν ακουγόταν.

=//=

η αυριανή αναμέτρηση είναι μια συνέχεια αυτής της διαρκούς αναμέτρησης της ελπίδας με το φόβο. ένα στάδιο ικανό να κάνει τη χώρα ξανά υπερήφανη. μια δήλωση προς όλους όσους μας παρακολουθούν πως υπάρχει και άλλος δρόμος. ο δρόμος που φτιάξαμε με υλικά τη συνέργεια, τη κατανόηση, τη λογική και την ανθρωπιά. δεν έχει κανένας τη ψευδαίσθηση ούτε την αυταπάτη πως είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. τον βαδίζουμε όμως πλέον χωρίς σκιάχτρα. για αυτό έχουμε τη χαρά. επειδή προχωράμε. χωρίς το φάντασμα.

 

 

 

 

Advertisements

Read Full Post »

είχα πριν δυο ακριβώς χρόνια βρεθεί (γιατί; δε ξέρω γιατί.) σε μια εναρκτήρια εκδήλωση. τη διοργάνωνε μια “πολιτική κοινότητα” νέων ηλικιακά ανθρώπων που θεωρούσαν την Ευρώπη “το σπίτι τους”. μιλούσαν για δίκαιη διακυβέρνηση, νέα υλικά, νέους θεσμούς, νέα πρόσωπα και αυτογνωσία. μιλούσαν για ειρηνική επανάσταση. λέγαν πως “Η νέα πολιτική μας θέλει ανοιχτόμυαλους, συνεργατικούς, ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας“. ένιωθα λίγο πως διάβαζα ξανά εκείνα τα πέηπερς από το μεταπτυχιακό δημόσιας πολιτικής του χάρβαρντ που είχαμε και στη σχολή μου. ήταν τόσο άνετο το περιβάλλον, τόσο απλό, τόσο προοδευτικό. οι ομιλητές με τζιν και πλεχτή γραβάτα, καρό απαλό πουκάμισο και σμάρτφον στο χέρι. ένας αέρας βοστώνης φύσαγε για λίγο στο αμφιθέατρο του ενέαογνώντατέσσερα στο γκάζι. οι νέοι που μίλαγαν για μεταρρυθμίσεις. οι νέοι που βγαίνουν μπροστά.

ανάμεσα στους ομιλητές υπήρχε και κάποιος που δήλωνε σύμβουλος πολιτικής και επικοινωνίας. δεν θεωρούσε αναγκαίο να δηλώσει πως κατ’αποκλειστικότητα, τότε, συμβούλευε, τον υπουργό δημόσιας τάξης, όντας επικεφαλής του γραφείου του. θεώρησε όμως αναγκαίο να μιλήσει για τη “διαχείριση των μεταναστευτικών ροών”, για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κεντρική κυβέρνηση και για το σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο. ανάμεσα σε άλλες επιτυχίες του υπουργείου δημόσιας τάξης αναφέρθηκε και στα κέντρα κράτησης αλλοδαπών όπως αυτό της αμυγδαλέζας. “τα κέντρα κράτησης είναι ένα βήμα προόδου” είχε πει. με μια φωνή απαλή, σχεδόν ενοχική για το βάρος της ευθύνης που είχε να διαχειριστεί, αλλά και αποφασιστική. απαντητική απέναντι στο εκατέρωθεν ισοπεδωτικό λαϊκισμό όσων θέλουν τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και όσων (απ’το άλλο άκρο) τους θέλουν κακοποιημένους ίσως και μετά νεκρούς. αυτός δε βρισκόταν στα άκρα. αυτός βρισκόταν στο κέντρο. ήξερε ποια είναι η ισορροπημένη πρόταση διακυβέρνησης. ποιο είναι το βήμα προόδου.

=//=

στο προηγούμενο κείμενο στο blog είχα αναφερθεί στην απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με τη ληστεία στο βελβεντό. ληστεία που τελικά δεν έγινε. δεν κατάφεραν ούτε να κλέψουν τίποτα. ούτε βία να ασκήσουν σε κανένα. αντίθετα πολύ πριν την απόφαση του δικαστηρίου είχε καταφέρει η αστυνομία να τους σακατέψει και το δημοσιογραφικό συνάφι να τους συκοφαντήσει ως τρομοκράτες. δυο μήνες μετά, ένας απ’αυτούς, ο Νίκος Ρωμανός, κάνει απεργία πείνας ζητώντας “μια ανάσα ελευθερίας” μέσα από τη φοιτητική άδεια. ως κρατούμενος τη δικαιούται αν το δικαστικό συμβούλιο αποφασίζει πως δεν αποτελεί απειλή. με λύπη μου παρατηρώ, ή μάλλον όχι, με αγανάκτηση, η οποία καταλήγει σε λύπη, πως από το δημόσια κουβέντα που έχει αναπτυχθεί, κανείς από όσους ανοικτά και απερίφραστα λένε “να μείνει μέσα”, “κάνει πολιτικό εκβιασμό”, “αφού θέλει, ας πεθάνει” δε γνωρίζει ούτε για τι πράγμα κατηγορήθηκε, ούτε τη ποινή εκτίει, ούτε τι έκανε ή του κάναν πριν βρεθεί στη φυλακή. αντίθετα βρίσκουν δικαιολογίες του τύπου “ο νόμος άλλαξε”, “υπάγεται πλέον στα σωφρονιστικά καταστήματα τύπου Γ'”, είναι “ένας επικίνδυνος άνθρωπος που καίει, σπάει, πυροβολεί” και δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα τη πλευρά που είσαι, δεν ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά. προχτές το συζήταγα με μια νεαρή τελειόφοιτη και μου έλεγε “γιατί να βγεί; αφού είναι τρομοκράτης”, της απάντησα πως δεν υφίσταται η έννοια τρομοκρατία ούτε εκτίει σχετική ποινή. μετά μου είπε “ναι, αλλά είναι αναρχικός”, και της απαντώ πως δεν είναι -ακόμα- παράνομο να είσαι αναρχικός σε αυτή τη χώρα.

=//=

μια ολόκληρη εβδομάδα πριν την επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου, το (απελευθερωμένο πλέον από αποφάσεις συγκλήτων) πρυτανικό συμβούλιο του ΕΚΠΑ και του ΟΠΑ, είχαν καλέσει την αστυνομία να περιφρουρήσει τα κτίρια των οδών Πανεπιστημίου και Ακαδημίας και εκείνο της Πατησίων. η αιτιολογία ήταν για να μη γίνουν καταλήψεις που θα οδηγήσουν σε καταστροφές. λες τις μέρες που ακολούθησαν, τις μέρες που έξω απο τα τρία κτήρια και όλα τα γύρω αποστειρωμένα τετράγωνα με ΜΑΤ, ΕΚΑΜ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ και άστολους αστυνομικούς, οι λόγοι για καταλήψεις έπαψαν να υπάρχουν. στο ίδιο θέατρο παραλόγου, βλέπαμε το πολυτεχνείο να περιφρουρείται από τις πολιτικές ομάδες που είχαν αναλάβει τον “εορτασμό” να μένει επίσης άθικτο από “καταστροφές” μόνο που αυτή τη φορά την ευθύνη είχε η πανεπιστημιακή κοινότητα και όχι η αστυνομία. ήταν δυο εικόνες εκ διαμέτρου αντίθετες. η μια ήταν η απόλυτα σωστή, αυτή που αποδεικνύει πως η παν/κη κοινότητα και σέβεται και φροντίζει το πανεπιστήμιο όταν την αφήνεις, και η άλλη, η απόλυτα λάθος, που θέλει την αστυνομία, ως λύση σε κάθε πιθανό πρόβλημα. και δυστυχώς η τελευταία έχει αρχίσει να γίνεται τάση. κυρίαρχη.

=//=

στη χτεσινή κινητοποίηση για την ένδειξη αλληλεγγύης στο αίτημα του Νίκου Ρωμανού, έγινε μια συμβολική κατάληψη των γραφείων της ΓΣΕΕ. τη ώρα που κράτησε οι διαδηλωτές άνοιξαν ένα πανό σε ένα από τα μπαλκόνια του κτηρίου που έγραφε  “αλληλεγγύη στον απεργό πείνας αναρχικό Ρωμανό“. το δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 θεώρησε αναγκαίο αντί αυτών να δείξει μια εικόνα φλεγόμενου αυτοκινήτου  τη νύχτα πάνω από την είδηση για κατάληψη.

=//=

έγραφα τις προάλλες πως είτε θα του δώσουν τη φοιτητική άδεια για φανούν σαν κράτος φιλεύσπλαχνοι, αφού πρώτα τον εξουθενώσουν βιολογικά, και μας ζαλίσουν ότι θέλει ο ίδιος να πεθάνει, δείχνοντας έτσι, ποιος είναι το κράτος που προσαρμόζει τη νομιμότητα στα σχέδια του, είτε θα τον αφήσουν να πεθάνει, γνωρίζοντας ποιες θα είναι οι αντιδράσεις, τι οργή θα απελευθερώσουν, και ως ένα μεγάλο βαθμό υποκινώντας τες. γιατί; γιατί θέλουν να αποτελειώσουν ότι ξεκίνησε ως αμφισβήτηση της νόμιμης βίας το Δεκέμβρη του ’08΄γιατί θέλουν να το κάνουν έχοντας το ηθικό πλεονέκτημα. πλέον το παιδί που βρισκόταν δίπλα στο γρηγορόπουλο όταν πέθαινε, δεν είναι θύμα. είναι ενήλικος, ληστής, αναρχικός, τρομοκράτης, θύτης. πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες. και υπάρχει (;) και μια ανθρώπινη μάζα που έχει κουραστεί με όλα αυτά. “πορείες, διαδηλώσεις, βια, καταστροφές, μα καλά, δεν έχετε κουραστεί με όλα αυτά; δεν έχετε καταλάβει ότι δεν οδηγούν πουθενά;

=//

στο μεταξύ έχουν μαζευτεί Σύροι πρόσφυγες στο σύνταγμα, έχοντας ξεφύγει από τον πόλεμο, και ζητούν άσυλο. ο τηλεαστέρας εκπρόσωπος της ΝΔ καλεί τον υπουργό δημόσιας τάξης να τους μαζέψει γιατί χαλάν την εικόνα της πόλης εν όψη Χριστουγέννων. η παρουσία τους είναι εμπόδιο να πάρει μια ανάσα η αγορά.

OLDBOY

=//=

μαθαίνω σήμερα, και με αφορμή αυτό έγραψα όσα έγραψα, πως “ένας ακόμα νεκρός μετανάστης στην Αμυγδαλέζα“. ο προηγούμενος είχε πεθάνει το καλοκαίρι.

=//=

αντί να μιλάμε για αφοπλισμό της αστυνομίας στις συγκεντρώσεις όπως κάναμε το Δεκέμβρη του ’08 τη καλούμε να αποστειρώσει τα πανεπιστήμια. αντί να εφαρμόζουμε τα δικαιώματα των κρατουμένων και να αναβαθμίζουμε τις συνθήκες κράτησης όπως κάνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι “το σπίτι μας”, απαντάμε στο πόσο αντιδραστικό είναι να τους αποκαλούνε “πολιτικούς εκβιαστές”. αντί να δημιουργήσουμε αποτελεσματικό σύστημα ασύλου και ένταξης προσφύγων και μεταναστών τους οδηγούμε σε κέντρα κράτησης, και κυρίως μακριά από το κέντρο της χριστουγεννιάτικης αγοράς.

=//=

στην άλλη όχθη του ατλαντικού, ο πρόεδρος που έχει υποχωρήσει σε ένα σωρό συντηρητικές επιλογές από την έναρξη της θητείας του, δίνει τον καλύτερο λόγο της ζωής του, υπενθυμίζοντας ότι η Αμερική είναι έθνος μεταναστών και η παρουσία τους την έχει κάνει αυτό το ισχυρό κράτος που είναι σήμερα. στην εδώ χώρα, στο κοινοβούλιο, ο πρωθυπουργός, γνωρίζει και συνεχώς επαναλαμβάνει πόσο απειλή είναι για τη κοινωνία μας και την Ευρώπη, οι “λαθρομετανάστες”. ένας όρος εξευτελιστικός και αντικανονικός. και δε βρίσκεται κανένας κεντροαριστερός ή προοδευτικός της βοστώνης να των σταματήσει. και δεν αντιδρά κανείς από το “κέντρο” σε ότι ακραίο ακούει.

=//=

ο θάνατος, ο αργός, νόμιμος και ενοχικός θάνατος είναι το μόνο που μπορεί αυτός ο συρφετός να μας προσφέρει. είναι το δικό τους βήμα προόδου.

=//=

παρακολουθούμε το θάνατο ενός δεκαπεντάχρονου στα εξάρχεια, ενός αφγαγού στα πετράλωνα, ενός χιπχοπά στο κερατσίνι, ενός κρατουμένου στην αμυγδαλέζα, μιας διαπομπευμένης οροθετικής, ενός παιδιού στο φαρμακονήσι, ενός υπερχρεωμένου στη Μεσσηνία, ενός αναρχικού στο Γ.Γενηματάς. αφήνοντας ένα σωρό κανάλια να τον κανιβαλίσουν, να τον κάνουν νόμιμο, να τον κάνουν αναπόφευκτο, και κυρίως να ρίξουν την ευθύνη στο νεκρό. παρακολουθούμε περιμένοντας το δικό μας θάνατο αφού όλο αυτό το πανηγύρι το θεωρούμε λογικό. παρακολουθούμε χωρίς να βλέπουμε κάτι το δολοφονικό.

=//=

Μια νοητή γραμμή ενώνει τα φλεγόμενα αυτοκίνητα των Εξαρχείων με τα πυρπολημένα αυτοκίνητα των αυτοχείρων του μνημονίου. αυτό λέει ο silentcrossing.

=//=

νυσάφι πια. νυσάφι.

όχι άλλες δικαιολογίες.

όχι άλλο θάνατο.

 

Read Full Post »

the ones who do*

“πολύ δουλειά”, “σκληρή δουλειά” είναι μόνιμη επωδός των ανθρώπων που μόχθησαν από δημόσιες θέσεις, είτε με πολιτική ευθύνη είτε με ευθύνη συμβούλου, για να έρθουν οι εργαζόμενοι/επαγγελματίες σε εξευτελιστικά σημεία, για να εκποιηθεί η δημόσια περιουσία και να διαλυθεί το κοινωνικό κράτος. όλοι τους επικαλούνται συνεχώς την επαγγελματική ή ακαδημαϊκή ζωή τους στην ανεπτυγμένη δύση, θεωρούν αυτονόητες και αναγκαίες τις διαρθρωτικές αλλαγές, χωρίς αμφισβήτηση, περίπου σαν το ευαγγέλιο, τάσσονται με τη πλευρά της προόδου της οποίας βέβαια το περιεχόμενο είναι τόσο ευρύ που μπορεί να χωράει ακόμα και τη συνεργασία με ακτιβιστές της δεξιάς (doers δηλαδή), και οι μόνες διαχωριστικές γραμμές που αποδέχονται είναι εκείνες ανάμεσα σε όσους “δουλεύουν” και σε όσους “φωνάζουν”. ότι η “δουλειά” τους δεν περιέχει καμία ανατροπή όσων “μας φέραν ως εδώ” είναι δεδομένο και αυτονόητο. αν και στο δημόσιο λόγο τους επικαλούνται το εντελώς αντίθετο. έτσι η “πολύ δουλειά” τους γίνεται αντικείμενο θαυμασμού όσων ανθρώπων νιώθουν γεμάτοι από γνώσεις και δεξιότητες αλλά αδύναμοι να τις εξασκήσουν στο δημόσιο χώρο, και βέβαια δεν διανοούνται να σταθούν οι ίδιοι εμπόδιο σε κάποιο κατεστημένο. αναμένοντας λοιπόν την κλήση για στράτευση και εμπλοκή στο δημόσιο χώρο αυτοϊκανοποιούνται ανακυκλώνοντας τις πληροφορίες για τα χάρβαρντ, τα πι-έητς-ντι, τα ελ-ες-η, τα κολέγια, τα ινοβέησονς και το τεχνοκρατικό προφίλ των ειδώλων τους.

“πολύ δουλειά”, “σκληρή δουλειά” επαναλαμβάνει και ο Γιάννης Στουρνάρας καθώς κάνει απολογισμό του έργου του, και μερόνυχτα χωρίς ύπνο στο υπουργείο προσθέτει, το οποίο “έγινε σπίτι μου” αναφέρει, δείχνοντας έτσι το βαθμό αφοσίωσης στο σκοπό που του είχε (από ποιον άραγε;) ανατεθεί. Ενώ την ίδια στιγμή, ακούγονται σαν βοή από το υπερπέραν όσοι “φωνάζουν” έξω από το υπουργείο την ώρα της παράδοσης-παραλαβής, πιθανότατα απολυμένες καθαρίστριες που αν και έχουν δικαιωθεί σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο επίπεδο δικαιοσύνης, ο Γιάννης Στουρνάρας και το επιτελείο του που με τόση χαρά παρουσίασε και επιβράβευσε, “δούλεψαν πολύ” για να χάσουν αυτές, και πολλοί άλλοι τη δουλειά τους, και να χρησιμοποιούν τη φωνή ως το τελευταίο όπλο που τους έχει μείνει.

“πολλή δουλειά” λοιπόν και “σκληρή” χρειάστηκε από όλους αυτούς τους ανθρώπους με τις διεθνείς περγαμηνές, το κεντροαριστερό προφίλ και ντύσιμο, τον πολιτικά άχρωμο δημόσιο λόγο ώστε να βρεθούν 7 στους 10 νέους χωρίς πρόσβαση στην εργασία, ένας στους τρεις Έλληνες ανασφάλιστος, πάνω από το μισό αποθεματικό των δημόσιων ταμείων χαμένο και η εθνική οικονομία αδύναμη να στηρίξει τον σχεδιασμό οποιουδήποτε νοικοκυριού ξεκινά αυτά τα χρόνια δείχνοντας το δρόμο της μετανάστευσης ή του εξευτελιστικού συμβιβασμού σε όποιον ξεκινά τη ζωή του. Είναι δηλαδή και λίγο ευχάριστο να μαθαίνεις πως αυτοί οι άνθρωποι κουράστηκαν πολύ για να φέρουν τη χώρα σε αυτό το σημείο, ότι δε τους ήταν εύκολο, ότι βρήκαν ισχυρές αντιστάσεις, ότι ευτυχώς αν και “δούλεψαν πολύ σκληρά” δε κατάφεραν να τα διαλύσουν όλα.

Πέρα λοιπόν από τα αστειάκια για τα σούσι και τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του Στουρνάρα, του ανθρώπου που -μετά το πρωθυπουργό- είχε το καθοριστικότερο πόστο, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη διαφύλαξη του δημόσιου συμφέροντος χωρίς να λογοδοτεί πουθενά!, πέρα από τα σχόλια και τις εξηγήσεις για τους κινδύνους που κρύβει ο άχρωμος και τεχνικός του(ς) λόγος, καλό θα ήταν, και αναγκαίο, όλοι εμείς που παρατηρούμε τις εκτροπές από το κοινό νου τη μία μετά την άλλη, να εργαστούμε ώστε να καταγραφεί αναλυτικά και πειστικά, το πλήγμα που επέφερε στο δημόσιο συμφέρον η περίπτωση Γιάννη Στουρνάρα, το μέγεθος της απόκλισης από τη θεσμική ομαλότητα και μόνο στο τέλος της ανάλυσης, η συμβολή στην εθνική αποχαύνωση του δημόσιου λόγου τους.

 

 

*φράση κλεμμένη από τίτλο του tedx για να δείξει το πνεύμα της εποχής (τους).

όλη η ομιλία κατά την παράδοση-παραλαβή εδώ

Read Full Post »

                                                                                                                                               -ο μανούσος πιστεύει ότι πρέπει να αλλάξουνε τα πράγματα

-και γιατί τον πήγανε στη φυλακή γι’αυτό;

-γιατί..γιατί ο περισσότερος κόσμος δε θέλει ν’αλλάξει τη ζωή του

-εγώ θέλω!

-εσύ θέλεις, αλλά πολλοί έχουνε συνηθίσει.

sygharitiria

Σε μια εποχή όχι τόσο δυστοπική και αβέβαιη, όσο η σημερινή, όχι τόσα πολλά χρόνια πίσω, οι επαναστατικές πράξεις ορισμένων αυτοοργανωμένων ομάδων έμοιαζαν στο μεθυσμένο από την ευρωπαϊκό όραμα πλήθος, ως περιθωριακές, ως ανώριμες και εν τέλει ανούσιες. Οι προκηρύξεις τους, οι φρασεολογία, το εξεγερτικό ύφος, ο αντισυμβατικός τρόπος ζωής, η ηθική τους, όλα ιδωμένα από τη κυρίαρχη οπτική που αναγνώριζε μονάχα το δίπολο πρόοδος-συντήρηση δηλαδή ανάπτυξη-μιζέρια, ήταν ξένα και ενοχλητικά.

Ο κυριάρχος λόγος έβρισκε βολικά σχήματα για να απαξιώσει ότι είχε τη διάθεση να ξεφύγει από τη βολή της πολυθρόνας. Ό,τι δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τη καλοσχεδιασμένη του φόρμα. Τα παιδιά που “τα σπάγαν” ήταν παιδιά πλουσίων αλλά χωρισμένων οικογενειών από τα βόρεια προάστια, οι μερσεντές που “σπάγαν” δεν ήταν τίποτα άλλο από καθρέπτης των επιθυμιών τους.

Δεν ήταν όμως τόσο απλοϊκά τα πράγματα. Από την εποχή της ευημερίας έως την σημερινή της ανασφάλειας υπήρχαν σφαίρες που τρύπαγαν βίαια το υπόστεγο της ψευδαίσθησης.  Ομάδες που κόντρα στο πνεύμα της εποχής μάχονται για ένα κόσμο ελεύθερο. Ισότιμο και δίκαιο. Και η μάχη αυτή έχει και υψηλό κόστος. Όπως κάθε σοβαρή μάχη.

Ο Μανούσος είναι φυλακή για ληστεία. Η ομάδα του λήστεψε μια τράπεζα για να καλύψει τα έξοδα του αγώνα. Το κορίτσι του μένει μόνο τώρα συντροφιά με το σκύλο που λεν “ντουρρούτι“.  Του ετοιμάζει γλυκό για το επισκεπτήριο και αναμένει πως και πως να τον δει ελεύθερο. Στο θάλαμο των επισκέψεων του μιλά για ένα σύντροφο που θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Ο Μανούσος ακόμα και τη βοήθεια τη μετρά με τον επαναστατικό χάρακα. Δε μπορεί να ξεφύγει από το πλαίσιο. Μέχρι το κορίτσι να τον γλυκάνει και να τον φέρει λίγο πιο κοντά.

Η ζωή της κινηματογραφείται με τρόπο αποστασιοποιημένο. Ο θεατής περισσότερο παρατηρεί και λιγότερο συμμετέχει. Δεν υπάρχουν συγκλονιστικά διλήμματα. Μόνο αποσπάσματα από τη καθημερινότητα του αυτοοργανωμένου χώρου. Και των προσωπικών ματαιώσεων. Εναλλάξ το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον, με τις προσωπικές ανάγκες αναπαριστώνται στις συνεχόμενες σκηνές.

Το κορίτσι αγωνιά, ανησυχεί, δημιουργεί, συμμετέχει, προτείνει, θλίβεται, χαμογελά, αναμετριέται -όπως όλοι- με τη δύσκολη εποχή και τις αδυναμίες του εαυτού. Στη ταινία “Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους?” της Κωνσταντίνας Βούλγαρη,  οι ήρωες δεν υποκύπτουν στο κατηχητικό της επαναστατικής θεωρίας, οι παραστάσεις που εικονογραφούνται δεν μεταδίδουν κάποιο άγνωστο και πανίσχυρο μήνυμα. Επιθυμούν, φαντάζεται κανείς,  να μιλήσουν οι πράξεις τους. Είναι προτιμότερο. Και ακόμα περισσότερο ο τρόπος ζωής τους. Ίσως αυτό είναι και πιο οικείο στο μέσο θεατή. Και αποδεικνύει πως δεν τον χωρίζει και τόσο μεγάλη απόσταση από αυτή τη ζωή.

Το κορίτσι νιώθει μόνο. Βρίσκεται σε μια μάζωξη σε χώρο ανοικτό εν ώρα συντροφικής κουζίνας. Οι σύντροφοι προσπαθούν να διασκεδάσουν με το δικό τους τρόπο, αφήνοντας στην άκρη τις ενοχές και βάζοντας στο κέντρο την αλληλεγγύη. Το κορίτσι περιμένει τηλεφώνημα από το Μανούσο. Τον ακούει για λίγο αλλά απότομα χάνεται η επαφή. Το κορίτσι δε νιώθει γεμάτο. Γύρω του ο κόσμος αν και ενεργός μοιάζει ξένος. Να αφήσει το ρεύμα του κόσμου να την παρασύρει ή να συγκρατήσει τη θλίψη από την έλλειψη του αγοριού; Το κορίτσι είναι ακόμα νέο και η ζωή μικρή για να είναι θλιβερή. Το κορίτσι δεν αξίζει να νιώθει μόνο. Γύρω του η παρέα βρίσκεται σε γιορτή. Και αξίζει και αυτή να το αισθανθεί.

 

Read Full Post »

 

Αν γυρίσει κανείς το χρόνο πίσω, 5 χρόνια πριν, όταν ψηφίζαμε πάλι για τους αντιπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ίσως ακόμα και η λέξη “κρίση” να ήταν στη καλύτερη περίπτωση αδιάφορη (σαν έννοια) και στη χειρότερη άγνωστη. Ίσως θυμάται κανείς εκείνο το πακέτο 28 δις το οποίο σύμφωνα με τον Υπ.Οικ. Γιώργο Αλογοσκούφη ήταν υπέρ αρκετό για να διασφαλίσει πως το τραπεζικό μας σύστημα δεν θα δεχόταν κανένα πλήγμα. Ήταν άλλωστε θωρακισμένο /όπως έλεγαν/με μεγάλα αποθεματικά, όχι σαν του Βελγίου ή της Ολλανδίας που αναγκάστηκε εν μέρει για ένα διάστημα να κρατικοποιηθεί. Ίσως θυμάται κανείς τις καθησυχαστικές δηλώσεις του τότε Υπ.Πολιτισμού Αντ. Σαμαρά (Φεβ.2009) πως το δημοσιονομικό έλλειμμα δε θα ξεπερνούσε το 9%. Η κρίση ήταν περισσότερο κάτι σαν εντύπωση, μιας κατάρρευσης τραπεζικού κολοσσού στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και λιγότερο κάτι σαν βίωμα, με απάνθρωπες, όπως εξελίχθηκε, συνέπειες. Το ίδιο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, λίγους μήνες μετά τις τελευταίες ευρωεκλογές, Σεπτέμπβριο του 2009, και λίγο πριν εμφανιστεί η κρίση χρέους στην ευρωζώνη, ανέφερε στα συμπεράσματά του, πως η κρίση έχει ξεπεραστεί, και πως η Ευρώπη βαδίζει πλέον σε τροχιά ανάκαμψης.

Μετά ήρθε η αποκάλυψη. Η αλλαγή στο τρόπο καταγραφής του ελλείμματος, τα κενά ταμεία, η άνοδος των spread, η “αμηχανία” στις αγορές, η απαξίωση της Ελλάδας στο κόσμο, η συζήτηση για το χρέος, τη δυναμική του, το ύψος του, τις σπατάλες, τις μαύρες τρύπες καιτις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για να μη χρεοκοπήσουμε. “Να προλάβουμε τις αγορές” έλεγε ο Γ.Παπακωνσταντίνου, “να τις εκπλήξουμε θετικά”. Ελάχιστες, και περιθωριοποιημένες ήταν οι φωνές που έλεγαν πως οι διεθνείς χρηματαγορές επιτίθενται στην Ελλάδα για να προχωρήσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πως το πρόβλημα ήταν κοινό και δεν είχε να κάνει απλά με τους τεμπέληδες Έλληνες που τρώνε τα λεφτά στα μπουζούκια και δεν πληρώνουν φόρους. Ακόμα λιγότεροι όσοι εστίαζαν στις αδυναμίες της ευρωζώνης, ενός μηχανισμού που δεν επέτρεπε την αναγκαία ρευστότητα στα κράτη σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης, στο όνομα της νομισματικής σταθερότητας. Και σχεδόν μετρημένοι στα δάκτυλα όσοι αναδείκνυαν τη γύμνια του βασιλιά, την αδυναμία των κρατών παγκοσμίως να επιβληθούν στις (ανεξέλεγκτες ρυθμιστικά) επενδυτικές τράπεζες, των οποίων το χρήμα είχαν ανάγκη για να συνεχίσουν να λειτουργούν. Η αρχή του τέλους ενός ονείρου είχε ήδη συντελεστεί.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, το σύστημα που ονομάζεται “Ευρώπη” απογοήτευσε και τους θερμότερους οπαδούς του. Απέτυχε να προσφέρει την προσδοκώμενη ευημερία. Προδίδοντας τις βασικές του αρχές, έστρεψε εναντίον του και τους ελάχιστους πολίτες που ήλπιζαν πως ο υπερκρατικός οργανισμός θα διόρθωνε τις εσωτερικές αδυναμίες, προς όφελος της ανάπτυξης και τις Ειρήνης. Αλλά μάταια.

Οι επικεφαλής των κυβερνήσεων, σε μια πρωτοφανής για τα Ευρωπαϊκά χρονικά αντίδραση, στο  φαινόμενο της κρίσης χρέους, παρέκαμψαν όλους τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, συστήνοντας με διακρατικές συμβάσεις τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, ορίζοντας ως πολιτικά προϊστάμενους τους εαυτούς τους, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το μόνο Ευρωπαϊκό όργανο που έστω και προβληματικά λογοδοτούσε στους πολίτες, το Κοινοβούλιο, παρακάμφθηκε πανηγυρικά. Και ας είχε “αναβαθμισμένο” όπως λέγεται, ρόλο μετά τη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Η κατάσταση εξαίρεσης, και το κράτος εκτάκτου ανάγκης, στην ουσία έκανε εγκαίνια στις Βρυξέλλες.

Έκτοτε ήταν αναμενόμενο να μεταφερθεί τάχιστα και στα εθνικά κοινοβούλια. Ο ρόλος τους κατέληξε να είναι είτε διακοσμητικός όταν (π.χ. στην Ελλάδα) η νομοθεσία γινόταν με Προεδρικά Διατάγματα και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, είτε διεκπεραιωτικός των αποφάσεων των εκπροσώπων του Μηχανισμού στην Ελλάδα (και αλλού), γνωστών και ως “Τρόικα”.

Ο Μηχανισμός, αν και παρουσιάστηκε στα μάτια των ιθαγενών ως “η δυναμική ασπίδα της Ευρώπης έναντι των αγορών”, στην ουσία ήταν ο δούρειος ίππος τους, μιας και τα ποσά τα οποία κλήθηκαν να του δανείσουν ήταν υπερπολλαπλάσια των προηγούμενων ετών, δημιουργώντας για χάρη τους, στην αγορά της Ευρώπης, τον ιδανικό πελάτη. Κάποιον που ψωνίζει σε τεράστιες ποσότητες και δεν αμφισβητεί το μονοπώλιο σου.

Στην Ελλάδα, με αφορμή το ζήτημα του δημόσιου χρέους, επιχειρήθηκε ένα πείραμα τριτοκοσμοποίησης. Πέρα από το νεοφιλελεύθερο δόγμα “ιδιωτικοποιήσεις/απορύθμιση εργασιακών σχέσεων/δημοσιονομική πειθαρχία (βλ. λιτότητα), και την πολιτική θεολογία που το ακολουθούσε σε επίπεδο λόγου (“Ζήσατε πάνω από τις δυνατότητές σας”, “υποθηκεύσατε το μέλλον των παιδιών σας” , “είστε ανίκανοι να διαχειριστείτε τα του οίκου σας”, “μαζί τα φάγατε”, “σας αξίζει μια τιμωρία για τις σπατάλες του παρελθόντος”) με ολοφάνερο το χαρακτήρα προτεσταντικού κηρύγματος, διεξήχθη και μια ανελέητη επίθεση στους Θεσμούς και τα δημοκρατικά κεκτημένα. Η χώρα κατρακύλησε στο ζήτημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δίνοντας ρεσιτάλ βασανιστηρίων με αποτέλεσμα τις καταγγελίες του ΟΗΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης, παράνομων επαναπροωθήσεων με αποτέλεσμα τα φαρμακονήσια και φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης με δείγματα τα δεκάδες περιστατικά κυβερνητικών παρεμβάσεων στα ΜΜΕ (αποκορύφωμα το κλείσιμο της ΕΡΤ) και καταστολής στους φωτορεπόρτερ.

Ως τριτοκοσμοποίση ορίζουμε τη μετατροπή μιας ανεπτυγμένης οικονομικά και πολιτιστικά χώρας σε κάποιας μορφής αποικία μιας άλλης ισχυρότερης, ή περισσοτέρων. Χαρακτηριστικό δείγμα, η “ρήτρα αποπληρωμής χρέους” που περιλαμβάνεται στο Μνημονιο ΙΙ και δεσμεύει τη χώρα, ακόμα και πλεονάσματα να παρουσιάσει, να εξυπηρετήσει κατά προτεραιότητα το χρέος προς τους δανειστές. Αυτό εν προκειμένω σημαίνει πως δεν υπάρχει οικονομική εξουσία στη χώρα. Όλες οι οικονομικές αποφάσεις στη χώρα, υπόκεινται στον έλεγχο των δανειστών. Και όπως φάνηκε, ακόμα και στη περίπτωση του πετρελαίου θέρμανσης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά επαναδιατύπωση των δικών τους αποφάσεων. Πρόκειται λοιπόν για μια αποικία χρέους. Αυτό που επιτυχημένα το 2011 ο Αντώνης Λιάκος είχε ονομάσει τέλος της απο-αποκιοποίησης αναφέροντας πως “ζούμε μια γιγαντιαία κρίση αναπροσαρμογής των οικονομικών και κοινωνικών σε πλανητικό επίπεδο. Οι εργατικές κατακτήσεις και το βιοτικό επίπεδο ζωής των Ευρωπαίων θα αναγκαστούν να χαμηλώσουν προκειμένου να συναντήσουν το βιοτικό επίπεδο εκείνων των χωρών, το οποίο αντίστοιχα θα ανεβεί. Αλλά θα χαμηλώσει πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Γιατί σε χώρες όπου δεν υπάρχει ίχνος δημοκρατίας, όπως η Κίνα, ή όπου οι οάσεις της ανάπτυξης βρίσκονται σε πελάγη φτώχειας,  όπως   η Ινδία, ο ανταγωνισμός δεν επιτρέπει παρά η  συνάντηση να γίνει σε ένα επίπεδο πολύ χαμηλότερο από το αναμενόμενο. Με αποκλίσεις κοινωνικής ανισότητας πολύ μεγαλύτερες από όσες έχουμε γνωρίσει.  Αυτός ο νέος ανταγωνισμός περικλείει  ανυπολόγιστους κινδύνους για τη δημοκρατία. Θύμα του ανταγωνισμού δεν θα είναι μόνο το βιοτικό επίπεδο στη Δύση, αλλά πολύ πιθανόν και η φιλελεύθερη δημοκρατία, τα δικαιώματα, η συμμετοχή των πολιτών.”

Επιβεβαιώνοντας τον, σε πρόσφατο άρθρο του στους ΝΥ Times, ο Philippe Legrain αναφέρει υπό το τίτλο “η δημοσιονομική αποικιοποίηση της Ευρωζώνης ” την προβληματική των παρεμβάσεων στις ηγεσίες των κρατών στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας.

Όχι μόνο λοιπόν υποτάχθηκε η κοινωνία στην παράνοια της ανταγωνιστικότητας, μειώνοντας το βιοτικό επίπεδο στα όρια της φτώχειας και του εξευτελισμού για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, αλλά και η ίδια η δομή της εξευτελίστηκε όταν σαν πολίτες, στο όνομα της διασφάλισης αυτού του δρόμου, του δρόμου των μεταρρυθμίσεων και τις λιτότητας, έξωθεν παρεμβάσεις είτε φρόντιζαν να αντικατασταθεί εκλεγμένος πρωθυπουργός (βλ. Ελλάδα, Ιταλία) είτε ισχυρότεροι πολιτικοί παράγοντες, λάμβαναν το λόγο τρομοκρατώντας τους “ιθαγενείς” πως αν δεν ευθυγραμμιστούν στις εκλογές, θα διακινδυνεύσουν τις τραπεζικές τους καταθέσεις.  Το πείραμα αυτό απέτυχε. Και ως προς τους διακηρυγμένους στόχους, και ως προς το βαθμό διάλυσης της κοινωνίας.

Αυτή πάντως την Ευρώπη κανείς δεν την συμπάθησε. Κανείς δεν την υποστήριξε. Και δημιούργησε αμέτρητους εχθρούς στις πλατείες και τις γειτονιές, οι οποίοι όντας έτοιμοι από καιρό, θα την αποκηρύξουν σήμερα στις ευρωπαϊκές κάλπες.

Όμως μόνη η αγανάκτηση και ο θυμός δεν είναι αρκετοί. Σίγουρα δεν είναι γόνιμη. Τα δημόσια αγαθά που εκποιήθηκαν χρειάζεται με ένα σχέδιο να επανακτηθούν, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Οι οικονομικές αποφάσεις που αυθαίρετα παραχωρήθηκαν στους δανειστές,, χρειάζεται να επαναδιεκδικηθούν ώστε το κράτος να χρηματοδοτήσει τα αναγκαία. Οι μισθοί, οι συντάξεις και τα επιδόματα, πρέπει να επιστρέψουν στα φυσιολογικά επίπεδα ώστε να επιβιώσουν όλα τα μέλη της κοινωνίας.  Και το κράτος έλέγχοντας το τραπεζικό σύστημα να συνεχίσει με ρευστότητα να ενισχύει τη ζήτηση στην αγορά ώστε να μεγεθύνεται η οικονομία, να παράγεται πλούτος ώστε να μοιράζεται μετά.

Επιπλέον επιβάλλεται μια σθεναρή αντίκρουση όλων των νομοθετικών διατάξεων που εκποιούν τα κοινωνικά κεκτημένα και ευτελίζουν το βίο. Τις μέρες τις κρίσης δεν το ζήσαμε αυτό, πλην 2 εξαιρέσεων, από τη πλευρά των ευρωβουλευτών. Οι αγώνες στη Κερατέα και τις Σκουριές, η απεργία στη Χαλυβουργία, οι αποκαλύψεις για τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ και το Βελβεντό, η διάλυση των νοσοκομείων και η μείωση των σχολείων, η φίμωση των δημοσιογράφων και το κλείσιμο της ΕΡΤ, η παραχώρηση δημόσιας γης, κερδοφόρων οργανισμών, και δικτύων έναντι υποτυπώδους και εξευτελιστικής τιμής ,  είναι ζητήματα που και μόνο η ανάδειξη τους με καθαρή γλώσσα αποτελεί πράξη αντίστασης, πόσο μάλλον η υπεράσπισή τους. Τέτοια υπεράσπιση όμως δεν είδαμε από τους ευρωβουλευτές μας τα χρόνια της κρίσης. Ίσως επειδή ήταν αποξενωμένοι από τη πραγματικότητα που άλλαζε ραγδαία, ίσως επειδή στρατηγικά τάχθηκαν εναντίων των συλλογικών διεκδικήσεων, αφήνοντας ανεκμετάλλευτα τα όπλα που προσφέρει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα για να υπερασπιστεί τους συλλογικούς αγώνες και τα δημόσια αγαθά.

Η Ελλάδα εκτός από πειραματόζωο της λιτότητας έγινε και εργαστήρι της αντίστασης και της αλληλεγγύης. Έστειλε το μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη πως η κοινωνία μπορεί να υποφέρει αλλά δεν παραδίδει τα όπλα. Στήνει οδοφράγματα στην επέλαση του οικονομικού αυταρχισμού και παράλληλα προστατεύει τη δικαιοσύνη, τον πολιτισμό και την ανθρωπιά μέσα από δίκτυα αλληλουποστήριξης, ισοτιμίας και ανιδιοτελούς προσφοράς. Τα χρόνια της κρίσης εκτός από αμέτρητα θύματα είχαμε και αμέτρητες πράξεις προσωπικής και συλλογικής υπέρβασης. Ο δρόμος αυτός, χαράχθηκε αργά και συστηματικά, και σήμερα βρίσκει την άκρη του με την υπόλοιπη Ευρώπη. Αξίζει να συνεχίσουμε να ζούμε αξιοπρεπώς και ισότιμα με τους Ευρωπαίους συμπολίτες μας. Σε μια ήπειρο που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και δε θα αναδεικνύει τους υπονομευτές τους. Σε ένα κοινοβούλιο που θα υπακούει στη φωνή για όλο και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη και δε θα υποκύπτει στους νόμους για την ανταγωνιστικοτητα της αγοράς. Για αυτό είναι απαραίτητο να απαλλαχθούμε και να την απαλλάξουμε από τους εκπροσώπους της παλαιάς πολιτικής τάξης στέλνοντας για πρώτη φορά τη δική μας φωνή, μέσα από ανθρώπους που αναδείχθηκαν από το δικό μας διαφορετικό δρόμο.

Read Full Post »

kipseli-agora_aftodioikisi

Η μάχη των τελευταίων δημοτικών εκλογών στην Αθήνα δόθηκε με την τότε κυβερνητική παράταξη (ΠΑΣΟΚ) να εκβιάζει πως, αν τις χάσει, θα αναγκαστεί να οδηγήσει τη χώρα σε εθνικές εκλογές, μεταθέτοντας έτσι την ευθύνη μιας πιθανούς άτακτης χρεωκοπίας στο κομμάτι της κοινωνίας που δεν τη στήριξε, και με την αντιπολίτευση να μάχεται κατά του μνημονίου. Η αντιπολίτευση τότε, μολονότι είχε μεγαλύτερη κοινωνική επιρροή, μιας και μέρος ήταν και η -αντιμνημονιακή!- Νέα Δημοκρατία, δεν ήταν συμπαγής και δεν κατάφερε να επικρατήσει ούτε στην Αθήνα ούτε στην επικράτεια. Η δε κυβερνητική παράταξη, με τον εκβιασμό στο ένα χέρι και την προώθηση «υπερκοματικών» και «άφθαρτων» υποψηφίων στο άλλο, κατάφερε να επικρατήσει στα εκλογικά ποσοστά και να κερδίσει τη μάχη των μεγάλων δήμων και βεβαίως των εντυπώσεων. Οι επιπτώσεις των μνημονίων άλλωστε δεν ήταν ακόμη τόσο εμφανείς ώστε να υπερκαλύψουν τους εκβιασμούς και την καταστροφολογία.

 Η περίπτωση της υποψηφιότητας του Γιώργου Καμίνη στην Αθήνα, σε αρμονία και συντονισμό με αντίστοιχες υποψηφιότητες στη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο, τα Ιωάννινα, παρουσιάστηκε ως υπερκομματική, άφθαρτη και αυτοδιοικητική. Σχεδόν δηλαδή ως «μη πολιτική».  Και τα τρία αυτά επιχειρήματα ανταποκρινόντουσαν στις φιλοδοξίες του προοδευτικού κόσμου, στον οποίο το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ, η Δράση και οι Οικολόγοι απευθύνονται. Επιπλέον, στις διακηρύξεις τους ακολούθησαν μια γραμμή «δίκαιης λιτότητας» (λόγω ύφεσης και κακών δημοσιονομικών) και προοδευτικών παρεμβάσεων με πνεύμα συνεργασίας, ανοχής και σεβασμού στη πολυπλοκότητα των τοπικών ζητημάτων.

Η αξιολόγηση που ακολουθεί αφορά την περίπτωση της Δημοτικής Αρχής της Αθήνας και γίνεται με στοιχεία από τις προγραμματικές διακηρύξεις που έκανε ο σημερινός Δήμαρχος Γιώργος Καμίνης στις 9 Νοεμβρίου 2010, με τίτλο «Δέσμη μέτρων σε επτά τομείς για τον Δήμο Αθηναίων», και αναφέρονται στο άρθρο της εφημερίδας Το Βήμα της ίδιας ημέρας, όπως επίσης και στη συνέντευξη που έδωσε ο ίδιος στην εφημερίδα Lifo (13.10.2010), καλούμενος να δώσει πρακτικές απαντήσεις σε καθημερινά προβλήματα της Αθήνας. Επιχειρείται η εκ των υστέρων αξιολόγηση των πεπραγμένων της Δημοτικής Αρχής τη περίοδο 2011-2014, σε σύγκριση με τις δικές του διακηρύξεις. Ταυτόχρονα, γίνεται μια αξιολόγηση με βάση τη θεωρία των δημοσίων αγαθών και το βαθμό στον οποίο τα σεβάστηκε η παρούσα δημοτική αρχή. Ακολουθεί ανάλυση για τα αίτια της αποτυχίας και παράθεση συμπερασμάτων.

Στο επίπεδο του ύφους και του ήθους της δημοτικής αρχής, ο Δήμαρχος είχε δηλώσει: «Κομίζω την αξία της επιείκειας προς τους αδύνατους και της αξιοκρατίας». Χαρακτηριστικό δείγμα της (μη) επιείκειας προς τους αδυνάτους είναι η έξωση που υπέστησαν 15 άστεγοι που είχαν βρει καταφύγιο στο καφενείο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων. Το περιστατικό συνέβη την 1η Φεβρουαρίου του 2012, όταν επικρατούσαν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ο Δήμαρχος ενημερώθηκε για τη κίνησή τους και ζήτησε την απομάκρυνσή τους. Ακολούθησε μήνυση και διμοιρία των ΜΑΤ εμφανίστηκε στο χώρο όπου είχαν καταφύγει για ζεστασιά μεταφέροντάς τους στο ΑΤ Εξαρχείων.

Χαρακτηριστικό επίσης δείγμα της (μη) αξιοκρατίας, όπως την αντιλαμβάνεται ο Δήμαρχος, είναι η περίπτωση του Τάκη Καμπύλη, γενικού διευθυντή του Αθήνα 9,84. Σύμφωνα με απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης, «δεν είναι νόμιμη η απόφαση υπ΄αριθ. 123/22-2-2011 περί πρόσληψης ως Γενικού Διευθυντή του κ. Τάκη Καμπύλη». Ηαπόφαση ζητάει από το διοικητικό συμβούλιο της δημοτικής ραδιοφωνίας (ΔΕΡΑ) να «προχωρήσουν οι ενέργειες σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις», δηλαδή να ακυρωθεί η παράνομη πρόσληψη. Ο λόγος είναι πως δεν πληρούσε κάποιες από τις απαραίτητες προϋποθέσεις κατά τη στιγμή της πρόσληψής του, δηλαδή δεν είχε «πανεπιστημιακή εκπαίδευση», δεν κατέχει πτυχίο ή δίπλωμα ΑΕΙ. Επίσης δεν απέδειξε ότι είχε «τριετή τουλάχιστον εμπειρία σε διευθυντική θέση άλλου ΜΜΕ», όπως όριζε η προκήρυξη για τη πρόσληψή του.

Θα πρέπει πάντως να αναφερθεί πως το δημοτικό ραδιόφωνο έχει αναβαθμιστεί ποιοτικά και δεν παρατηρούμε τα περιστατικά με τις σκανδαλώδεις αμοιβές «επισκεπτών» του παρελθόντος.

Στο επίπεδο της καθημερινότητας του δημότη και ειδικότερα στα μείζονα και πολύπλοκα ζήτηματα της αντιμετώπισης του παραεμπορίου και της διαχείρησης ζητημάτων μεταναστών, ο Δήμαρχος είχε δηλώσει: «Στης δημοτικής αστυνομίας την αρμοδιότητα ανήκει η δίωξη του παραεμπορίου και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό το παραεμπόριο έχει οδηγήσει στο κλείσιμο μιας σειράς από επιχειρήσεις στο κέντρο. Εάν η δημοτική αστυνομία δεν κάνει τη δουλειά της, πρέπει ο αντιδήμαρχος, που είναι επικεφαλής, να φροντίσει ώστε να την κάνει. Δεν υπάρχει εδώ άλλη απάντηση. Τελείωσε».

Δεν τελείωσε όμως. Ο Δήμαρχος με απόφασή του κατάργησε αρχικά 897 οργανικές θέσεις στη Δημοτική Αστυνομία, εμποδίζοντάς τη από το έργο της πάταξης του παραεμπορίου, όπως προεκλογικά είχε δεσμευθεί, κάτι για το οποίο οδηγήθηκε στο ΣτΕ από τους απολυμένους. Αργότερα, ο Δήμαρχος, όταν πλέον είχε οριστικοποιηθεί (από το Υπουργείο Εσωτερικών) η κατάργηση της δημοτικής αστυνομίας, ζήτησε τη συνδρομή της ΕΛ.ΑΣ., όταν με επίσκεψη του στο Αρχηγείο συμφωνήθηκε η ανάγκη δράσης τόσο στο ζήτημα της παράνομης στάθμευσης όσο στον περιορισμό του παράνομου εμπορίου, του ελέγχου στη λειτουργία των οίκων ανοχής, των λαϊκών αγορών, καθώς επίσης και της καταστρατήγησης των κανόνων κατάληψης κοινόχρηστου χώρου – με τελικό αποτέλεσμα βέβαια την εκτίναξη της καταστολής, όταν τα ΜΑΤ εισέβαλλαν στην ΑΣΟΕΕ, σε μια επιχείρηση κατά του παραεμπορίου, παρουσία ακόμα και του υφυπουργού Ανάπτυξης Νότη Μηταράκη. Η δέσμευση του Δημάρχου περί αρμοδιότητας της Δημοτικής Αστυνομίας στο θέμα είναι σαν να μην ειπώθηκε ποτέ.

Πιο συγκεκριμένα, όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει πως θα χειριστεί το ζήτημα αποφεύγοντας τις κατασταλτικές μεθόδους, ο Δήμαρχος είχε αναφέρει: «Θα πρέπει να βρεθούν και τρόποι, γιατί δεν θα λυθούν τα μεταναστευτικά μόνο με την καταστολή – θα λυθούν και με άλλους μηχανισμούς. Με ορισμένους μηχανισμούς απορρόφησης κάποιων φαινομένων και διοχέτευσις τους σε πιο δημιουργικές κατευθύνσεις όπως πολυεθνικές αγορές σε άλλες πόλεις… Το πρώτο είναι ότι θα αποκτήσουν αυτοί οι άνθρωποι κάποιο οικονομικό γίγνεσθαι σε συνθήκες νομιμότητας. Ο δήμος εκεί μπορεί να προσφέρει την υποδομή, τους χώρους, να φτιάξει ακριβώς τις κατασκευές, το ένα, το άλλο, θα παίρνει και το ενοίκιο του και να βγάζει τα έξοδα του».

Η προεκλογική πρόταση αυτή ήταν όντως η πλέον προοδευτική παρέμβαση που θα μπορούσε να γίνει. Μια διέξοδος που θα σεβόταν τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών, που οδηγούνται αναγκαστικά στη παρανομία, θα μείωνε τον ανταγωνισμό στην αγορά που τους μετατρέπει σε διωκόμενους και το κοινωνικό μίσος που αναπτύσσεται στο πρόσωπό τους, όταν το σύστημα τους εξωθεί στο περιθώριο. Η νομιμοποίηση της δραστηριότητάς τους μέσω ελεγχόμενων αγορών ήταν μια ξεκάθαρα αξιοπρεπής διέξοδος. Αντίθετα όμως με τις διακηρύξεις, κανένα σχέδιο για υπαίθρια αγορά δεν εκπονήθηκε, κανένας φορέας τις διοίκησης δεν προσέφερε τις υποδομές, και ένα ωραιότατο επικοινωνιακό τέχνασμα με όρους προοδευτικότητας και συγκαλυμμένου συναισθηματισμού παίχτηκε στις πλάτες αυτών των ανθρώπων. Ο ευαίσθητος δήμαρχος δε, που άλλοτε τους υποστήριζε ως Συνήγορος του Πολίτη, ήταν άφαντος όταν τα ΜΑΤ αναλάμβαναν να καλύψουν το κενό της δικής του πολιτικής.

Θέλοντας να απαντήσει σε ζητήματα που αφορούν την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής στο ιστορικό κέντρο, ο Δήμαρχος είχε δηλώσει: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου και λόγω οικονομικών παραδόσεών της δεν μπορείς ξαφνικά να κάνεις ένα ντου, να κάνεις μια «επιχείρηση σκούπα», να μαζέψεις 5.000 ανθρώπους και να τους πας σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτό πρακτικά δεν γίνεται και δεν συμβιβάζεται με θεμελιώδεις αρχές συμβίωσης μιας συντεταγμένης κοινωνίας».

Ήταν άλλη μια εξαιρετικά συμπονετική δήλωση, την οποία ο ίδιος ο Δήμαρχος κατά τη διάρκεια της θητείας του όχι μόνο δε σεβάστηκε αλλά μάλιστα έπραξε προς την αντίθετη κατεύθυνση όταν, μετά από συνάντηση με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη και Δημόσιας Τάξης, ο Νίκος Δένδιας και ο Γιώργος Καμίνης προανήγγειλαν τη δημιουργία ενός κέντρου κράτησης παρανόμων μεταναστών, εντός του Δήμου Αθηναίων.

Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, η Δημοτική Αρχή δεν αντέδρασε όπως ήταν φυσικό, μετά την ευθυγράμμιση της με το σχέδιο Δένδια, όταν κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης 7/3/2013 , 132 χρήστες ναρκωτικών μεταφέρθηκαν από διάφορα σημεία της Αττικής στο κέντρο κράτησης της ΕΛ.ΑΣ. στην Αμυγδαλέζα, μόλις μία ημέρα μάλιστα μετά την ψήφιση στη Βουλή του νόμου για την ευνοϊκότερη μεταχείριση των εξαρτημένων ατόμων .Η ανακοίνωση μάλιστα της ΕΛ.ΑΣ. προειδοποιεί ότι «οι επιχειρήσεις αυτές θα συνεχιστούν με σκοπό την αντιμετώπιση των ναρκωτικών και την αναβάθμιση του κέντρου της πρωτεύουσας». Η αστυνομική επιχείρηση πάντως προκάλεσε την έντονη αντίδραση των νοσοκομειακών γιατρών, αλλά και του ΟΚΑΝΑ και του ΚΕΘΕΑ.

Ξεφεύγοντας ακόμα πιο πολύ από την αστυνομική αντιμετώπιση της υποβάθμισης του κέντρου και προτείνοντας λύσεις που αφορούν το γενικό πληθυσμό, ο Δήμαρχος είχε δηλώσει: «Λοιπόν, ποιο είναι το πρόβλημα εδώ πέρα; Πρέπει να κάνεις πάλι το ιστορικό και εμπορικό κέντρο χώρο κατοικίας για τους Αθηναίους. Πρέπει να φέρουμε τον κόσμο πίσω στο κέντρο. Πώς θα τον φέρουμε; Με κίνητρα. Ποιους κατά βάση πρέπει να φέρουμε; Πρέπει να φέρουμε νέους ανθρώπους που δεν έχουν τα λεφτά να αγοράσουν εύκολα κατοικίες. Πώς θα το κάνουμε αυτό; Θα πάρουμε αυτά τα μεγάλα κτίρια πρώτα από όλα, τα παλιά, τα εγκαταλελειμμένα και θα τα κάνουμε είτε φοιτητικές εστίες, είτε κοινωνική κατοικία όπως λέγεται, με κίνητρα στα νεαρά ζευγάρια να έρθουν να εγκατασταθούν. Κίνητρα λοιπόν για την επιστροφή των Αθηναίων στο κέντρο».

Το θλιβερό αποτέλεσμα 4 χρόνια μετά είναι η Δημοτική Αρχή να μην έχει εκπονήσει κανένα σχέδιο επιστροφής στη πόλη , και συγκεκριμένα στα άδεια κτήρια, Αθηναίων που μετεγκαταστάθηκαν τα τελευταία χρόνια. Αντίθετα η Δημοτική Αρχή έχοντας να διαχειριστεί περίπου 25.000 αστέγους σε μια πόλη 25.000 εγκατελειμμένων κτηρίων, απάντησε με μόνο 3 (!) χώρους ανοικτής φιλοξενίας αστέγων. Το Πολιτιστικό Κέντρο του 4ου Διαμερίσματος στη συμβολή των οδών Λένορμαν και Αλεξανδρείας, τη Λέσχη Φιλίας Αγίου Παύλου στη συμβολή των οδών Μαμούρη και Δύμης, και τη Λέσχη Φιλίας Κυψέλης επί των οδών Αγίου Μελετίου και Ξεναγόρα.

Θα πρέπει ωστόσο να αναγνωριστεί το έργο που έγινε στο ζήτημα της αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης. Η δράση αυτή είχε εξαγγελθεί ως «Μνημόνια συνεργασίας με οργανώσεις πολιτών που υλοποιούν προγράμματα κοινωνικής στήριξης, ώστε σταδιακά να διαμορφωθεί ένα αποτελεσματικό δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης, που θα διευκολύνει την πρόσβαση των πολιτών στο σύνολο των διαθέσιμων υπηρεσιών πρόνοιας» και «Μέτρα περίθαλψης και υγιεινής για τις ομάδες που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης». Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, η Δημοτική Αρχή πέτυχε τη δημιουργία δύο ξενώνων Φιλοξενίας Αστέγων, που παρέχουν μονιμότερη φιλοξενία σε 130 άστεγους και απόρους, του Κοινωνικού Παντοπωλείου, όπου 400 νοικοκυριά το χρόνο υποστηρίζονται σταθερά για έξι μήνες, το πρόγραμμα «Αλληλεγγύη στην Οικογένεια», το οποίο σε συνεργασία με χορηγούς παρέχει υλική στήριξη από τον Μάιο 2012 σε 200 οικογένειες το χρόνο (100/εξάμηνο), και τον «ΚΟΜΒΟ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ», στο παλιό Φρουραρχείο του σταθμού Λαρίσης, που έκανε πράξη την ιδέα της Αλληλοβοήθειας και προσφέρει στήριξη και βοήθεια σε περισσότερους από 13.000 συμπολίτες μας, εκ των οποίων περίπου 3.000 είναι παιδιά.

Τα προαναφερθέντα στοιχεία σε σχέση με τη προεκλογική δήλωση του Δημάρχου πως «ο δήμος θα πρέπει αυτές τις δομές που έχει δημιουργήσει εδώ πέρα, τα κοινωνικά φαρμακεία, παντοπωλεία, αστέγους, συσσίτια, να τα αποκεντρώσει και ει δυνατόν να τα διαχειριστεί από κοινού και με όμορους δήμους, γιατί όλο το λεκανοπέδιο έρχεται εδώ πέρα να βρει στέγη, τροφή, ναρκωτικά, γιατί όλο αυτό το ένα φέρνει το άλλο», μπορεί να αποκλίνουν πλήρως και σαφώς να επιδρούν μόνο στο ⅕ του προβλήματος (1.200 άστεγοι από τους 20.000 περιθάλπονται) αλλά αυτό είναι θεμιτό να αποδοθεί σε έναν βαθμό στην έλλειψη πόρων του Δήμου σε σχέση με το κεντρικό κράτος.

Στο θετικό μέρος του απολογισμού της δημοτικής αρχής εντάσσεται και η εξόφληση του 40% των παλαιών υποχρεώσεων του Δήμου προς τους προμηθευτές, όπως επίσης και η κατά 30% περικοπή λειτουργικών δαπανών που δεν σχετίζονται με απολύσεις. Σε αυτό βέβαια θα πρέπει να συνυπολογιστούν οι πάνω από 2000 συνταξιοδοτήσεις, η κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας και η κατά 35% μείωση των μισθών δημοτικών υπαλλήλων με ένταξη στο ενιαίο μισθολόγιο.

Το επίπεδο της ποιότητας ζωής και του πολιτισμού είναι φαινομενικά λιγότερο ευαίσθητο, τουλάχιστον σε επίπεδο διακηρύξεων, και με μικρό πολιτικό κόστος, μιας και οι δημότες-εκλογείς δεν καταλογίζουν ευθύνες στις αρχές με τον ίδιο ζήλο που καταλογίζουν σε θέματα που άπτονται των βασικών τους αναγκών. Εντούτοις, τα μέσα που θα επιστρατευθούν για να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα όπως και το ύφος των δηλώσεων που θα το καλύψουν μπορούν, όπως για ακόμα μια φορά αποδείχθηκε, να προκαλέσουν έντονες αντιδράσεις.

Συγκεκριμένα, για το πλαίσιο δράσης «Πολιτιστική αναζωογόνηση και διεθνής προβολή της Αθήνας» είχαν επίσης γίνει σημαντικές δηλώσεις, όπως: «Ένα παράδειγμα είναι το κίνημα των ποδηλατιστών, που δεν θέλει να έχει καμία σχέση με κανέναν. Οι κάτοικοι στα Εξάρχεια, που έδιωξαν μόνοι τους τούς εμπόρους ναρκωτικών, είναι ένα άλλο. Λοιπόν, καλή είναι η αυτονομία, αλλά θα πρέπει μια πολιτεία να θεωρεί ότι έχει το καθήκον να βοηθήσει τις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας ή της πόλης. Ένας δήμος πρέπει να δίνει χώρο σε αυτά τα πράγματα να εκδηλωθούν». Το αποτέλεσμα βέβαια δεν ήταν άλλο από την ενίσχυση μιας εταιρίας ενοικιάσεως ποδηλάτων μικρής διάρκειας, όπως συμβαίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Χωρίς να συμβάλλει στην επίλυση κανενός από τα προβλήματα μετακίνησης στη πόλη, μιας και η επίλυσή τους προϋποθέτει μια συνολική δημόσια παρέμβαση, με ποδηλατοδρόμους, κώδικες κυκλοφορίας, parking κλπ.

Η «αυτονομία», βέβαια, θεωρήθηκε καλή μόνο σε επίπεδο προεκλογικών δηλώσεων. Στη πράξη, στις περιπτώσεις της Βίλλας Αμαλίας και της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης αντιμετωπίστηκε με καταστολή. Συγκεκριμένα, ο Δήμαρχος συμπαρατάχθηκε με τον υπουργό προστασίας του πολίτη Ν. Δένδια στο βίαιο κλείσιμο του ελεύθερου κοινωνικού χώρου «Βίλλα Αμαλίας», χαρακτηρίζοντας θετική τη πρωτοβουλία της αστυνομίας τόσο για τη Βίλλα Αμαλίας όσο και για την πρώην ΑΣΟΕΕ, λέγοντας ότι «ο Δήμος υποστηρίζει όλες τις πρωτοβουλίες της Αστυνομίας που αποδίδουν στη Πόλη τους κατοίκους της και καταστέλλουν τα φαινόμενα ανομίας». Επιπλέον, συμπαρατάχθηκε στο κλείσιμο της ανοικτού πολιτιστικού χώρου που είχε δημιουργηθεί στη πρώην Δημοτική Αγορά Κυψέλης. Και να σκεφτεί κανείς πως στο πρόγραμμα που είχε ο ίδιος ο Δήμαρχος ανακοινώσει ήταν η «Φιλοξενία των νεανικών καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων σε χώρους του Δήμου».

Η Βίλλα Αμαλίας, όμως, όπως και η Δημοτική Αγορά Κυψέλης, ήταν ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι που στέγασαν αμέτρητες πολιτιστικές δραστηριότητες και προσέφεραν αλληλεγγύη σε αδύναμους ανθρώπους χωρίς αποκλεισμούς, πραγματικές δημιουργικές δυνάμεις, δηλαδή, τις οποίες είχε στηρίξει ακόμα και η Μελίνα Μερκούρη. Η στήριξη του δημάρχου στις δυνάμεις της καταστολής αντί των δυνάμεων της δημιουργίας αποδεικνύει τη δημαγωγία του και το κοινωνικό κατήφορο που επιφυλάσσει για τους συμπολίτες του.

Στο μέτωπο του πολιτισμού και τις διαχείρισης δημοσίων αγαθών είχαμε μια καινοτομία: Ο Δήμαρχος, τον Απρίλιο του 2013, μετά από συνάντηση με τον υπουργό Εσωτερικών, συμφώνησε τη «σύσταση κοινής επιτροπής από τα υπουργεία Εσωτερικών, ΠΑΙΘΠΑ (Γενική Γραμματεία Πολιτισμού), τον Δήμο Αθηναίων καθώς και από εκπροσώπους φορέων που δραστηριοποιούνται στη λειτουργία πολιτιστικών χώρων», προκειμένου να προχωρήσει σε άμεση καταγραφή των θεατρικών σκηνών και στη διατύπωση «σύγχρονης νομοθετικής πρότασης για τη λειτουργία τους, το αργότερο έως την έναρξη της θεατρικής περιόδου τον Σεπτέμβριο». Η απόφαση αυτή έβαλε λουκέτο σε πολλά θέατρα στην Αθήνα λόγω μη καταλληλότητας, ενώ, όπως καταγγέλλει η παράταξη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα μπορούσε να υιοθετήσει την τοποθέτηση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος, που τάσσεται κατά του κλεισίματος των θεάτρων, ζητεί πίστωση χρόνου και αλλαγή του νομικού πλαισίου «ώστε να τακτοποιηθούν όλα τα θέατρα, όσα τηρούν βέβαια κανόνες ασφαλείας για το προσωπικό και τους θεατές».

Τη συντονισμένη απαξίωση των δημοσίων αγαθών υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων για περιοχές αρμοδιότητας του Δήμου της Αθήνας καταδεικνύει και το Περιβαλλοντικό Δίκτυο της Αθήνας επισημαίνοντας πως:

  • Στο Πεδίο του Άρεως νομιμοποιήθηκαν οι παράνομες κατασκευές του Πανελληνίου και επέστρεψαν οι εκθέσεις. Η παρακείμενη Πλατεία Πρωτομαγιάς εκποιήθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ.
  • Στο Πάρκο Ελευθερίας το Μέγαρο Μουσικής περιέφραξε και ιδιοποιήθηκε έκταση παρά την απόφαση του ΣτΕ και τις αρχικές δεσμεύσεις του Μεγάρου.
  • Στο Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή ο κατακερματισμός και οι περιφράξεις αυξάνονται και κυριαρχείται από ΙΧ. Παρά την απόφαση του ΣτΕ για κατεδάφιση του Badminton σχεδιάζεται η επέκταση των υφιστάμενων χρήσεων στον περιβάλλοντα χώρο.
  • Στον Εθνικό Κήπο προωθείται η παραχώρηση της διαχείρισης σε ιδιωτικά συμφέροντα και απειλείται από μόνιμες παρεμβάσεις και χρήσεις που απομειώνουν το πάρκο και αλλοιώνουν τα χαρακτήρα του.
  • Το Πάρκο Τρίτση έχει απαξιωθεί και χειροτερεύει.
  • Τα Τουρκοβούνια απειλούνται από ιδιωτικά συμφέροντα που επιδιώκουν την άρση παλιότερων κηρύξεων αναδασώσεων.
  • Στους Λόφους Φιλοπάππου έγινε δίκη κατά συγκεκριμένων αγωνιστών με την κατηγορία μεταξύ άλλων της ηθικής αυτουργίας, πρωτόγνωρο για τα κινήματα πόλης. Τελικά καταδικάστηκαν μόνο με την κατηγορία της υποκίνησης για το ξήλωμα των περιφράξεων, και αυτό τη στιγμή που το Κέντρο Διόνυσος έκανε παράνομες επεκτάσεις και εντάχθηκε στο ΤΑΙΠΕΔ.
  • Στην Ιερά Οδό, την Πειραιώς, τα Πετράλωνα και άλλες περιοχές υπάρχουν συνεχείς καταλήψεις πεζοδρομίων από τραπεζοκαθίσματα και καταστροφικό παρκάρισμα σε χώρους πρασίνου κυρίως από τα ανεξέλεγκτα κέντρα διασκέδασης.

Φαντάζει πλέον εκτός πραγματικότητας να το αναφέρει κανείς, αλλά αυτό που στην αρχή της κρίσης θεωρούνταν φυσιολογικό και αναγκαίο, δηλαδή να συνεργαστεί η Δημοτική Αρχή με τις κατά τόπους κινήσεις πολιτών για να δοθούν από κοινού λύσεις στα προβλήματα της πόλης, και ειδικότερα σε επίπεδο γειτονιάς όπου αναδεικνύονται οι ιδιαιτερότητες και οι παρεμβάσεις είναι κατ ανάγκη στοχευμένες, δεν έγινε, παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις για: (1) Άμεση βελτίωση της ποιότητας ζωής, επείγον πρόγραμμα φωτισμού δρόμων και πλατειών, ιδιαίτερα στις υποβαθμισμένες περιοχές με υψηλή παραβατικότητα· (2) Απελευθέρωση δρόμων, πλατειών και πεζοδρομίων από την παράνομη κατάληψη και χρήση τους ως καθήκον της δημοτικής αστυνομίας· (3) Συντήρηση και αναβάθμιση σε όλες τις παιδικές χαρές· και (4) Καθαριότητα και ανακύκλωση, τακτικός καθαρισμός δρόμων και πεζοδρομίων. Σήμερα όλα αυτά, αν και αυτονόητα και ρεαλιστικά, μιας και οι κινήσεις πολιτών στις γειτονιές της Αθήνας έστησαν παντού δομές αλληλεγγύης, φαντάζουν εξωπραγματικά με βάση την τακτική που ακολούθησε η Δημοτική Αρχή.

Συμπερασματικά, είναι δυστυχώς αδύνατο να μην παρατηρηθεί μια -αρχικά- συγκαλυμμένη δημαγωγία σε συνδυασμό με μια -μετέπειτα- διαχειριστική ανεπάρκεια. Ο Δήμαρχος φρόντισε να συσκοτίσει το ζήτημα της απειρίας του σε ζητήματα δημόσιας διοίκησης, υπερθεματίζοντας σε προοδευτικό λόγο, που απευθυνόταν σε ένα ιδιαίτερα διψασμένο κοινό, ειδικότερα μετά την τραυματική εμπειρία Κακλαμάνη. Ο Γιώργος Καμίνης χρησιμοποιήθηκε ως βιτρίνα κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, ώστε να συσπειρώσει ετερόκλητους κύκλους σε μια μεταπολιτική αφήγηση της «προόδου», ώστε να φανούν ως υπερκομματικές και αναγκαίες οι πολιτικές που όριζε το μνημόνιο για τη τοπική αυτοδιοίκηση και να εγκατασταθεί εκεί ένα κομμάτι του κομματικού μηχανισμού, που έχανε την επιρροή του στη κεντρική εξουσία, όσο οι ευθύνες από τις κυβερνητικές επιλογές το άγγιζαν. Μαζί με τον Γιώργο Καμίνη, σύρθηκε και η δημοτική πλειοψηφία στον βωμό των πολιτικών σκοπιμοτήτων δημιουργίας μιας ευρύτερης παράταξης χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα και αντίκτυπο.

Το αναγκαίο για την Αθήνα θα ήταν σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία να διοικηθεί από μια αποφασιστική συμμαχία ανθρώπων που προέρχονται από μάχιμα κινήματα πόλης, αλλά και την ίδια τη τοπική αυτοδιοίκηση, ώστε να διαχειριστεί δίκαια τους περιορισμένους πόρους προς όφελος των ασθενέστερων και να προβάλλει την αναγκαία αντίσταση στις επιθυμίες ιδιωτικών συμφερόντων να αποκτήσουν ακόμα περισσότερα δημόσια αγαθά σε τιμές ευκαιρίας. Ξενίζει ίσως η λέξη «μάχιμα» στο εν γένει συντηρητικό εκλογικό σώμα, που παραδοσιακά αναδεικνύει τον εκάστοτε Δήμαρχο της Αθήνας, αλλά η περίπτωση Καμίνη αποδεικνύει την ανυπαρξία προοδευτικής πορείας των δημοτικών υποθέσεων χωρίς μάχιμη διάθεση και διασύνδεση με τη κοινωνία. Όση προσπάθεια και αν καταβάλλουν τα τηλεοπτικά μέσα να προβάλλουν το ενδιαφέρον φιλανθρωπικών ιδρυμάτων για τον πολεοδομικό σχεδιασμό και την αστική αναβίωση, οι εγκληματικές συμμορίες που εκμεταλλεύονται μετανάστες χωρίς χαρτιά, οι «επιχειρηματίες» της νύχτας που καταλαμβάνουν παράνομα πεζοδρόμια μετατρέποντάς τα σε parking νυχτερινών κέντρων, και οι εταιρίες ακινήτων που βρίσκουν συνεχώς μεθόδους να ιδιοποιηθούν δημόσια γη, δεν βρίσκουν καμία αντίσταση στη δράση τους.

Ευχή των Αθηναίων είναι η μάχη για την Αθήνα, που και επίσημα έχει ξεκινήσει πάλι, να μας απαλλάξει από τις κοσμικές αυταπάτες αστικής νομιμότητας που μας βασάνισαν τα τελευταία χρόνια, και να μας κάνει όλους συμμέτοχους στη προσπάθεια για αξιοπρεπή διαβίωση στο κέντρο και τις γειτονιές της πόλης μας.

====

κείμενο γραμμένο για την ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού UNFOLLOW 

Read Full Post »

ksimeromastikriti

είναι Σάββατο βράδυ, λίγες νύχτες πριν το τέλος του χρόνου. βρίσκομαι στο σπίτι. μια γυναίκα ουρλιάζει και την ακούω από το φωταγωγό. δεν είναι η πρώτη φορά. άλλοτε την ακούω και εγώ και πολλοί άλλοι- είμαι σίγουρος- και είναι μεσημέρι. δε μένει μόνη γιατί απευθύνεται σε κάποιον όμως δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι συμβαίνει. δεν μιλά καθαρά ελληνικά, δεν βγαίνουν όλες οι λέξεις από το πόνο σωστά, δεν γνωρίζω καν από ποιο διαμέρισμα έρχεται η φωνή της. δεν έχει σημασία. σημασία έχει ότι αυτή η γυναίκα ζητά βοήθεια. και δεν ξέρω πως να τη δώσω. όταν προσπάθησα να της μιλήσω, δε μου απάντησε. ίσως φοβήθηκε ότι θα της κάνω μεγαλύτερο κακό.

είναι Παρασκευή απόγευμα τέλος Αυγούστου. περπατάω ανεβαίνοντας τη Πανεπιστημίου. ένας άστεγος βρίσκεται δίπλα σε κοσμηματοπωλείο. μια μερσεντές βγάζει αλάρμ και σταματά στη λεοφωρειολωρίδα. μια κομψή κυρία βγαίνει, περπατά, και πριν μπει στο κοσμηματοπωλείο ζητά επιτακτικά από τον άστεγο/επαίτη να εξαφανιστεί. ο άστεγος αδιαφορεί. η μερσεντές παρκάρει. πάνω στη πανεπιστημίου. στη λεωφορειολορίδα. βγαίνει ένας κύριος. περπατά λίγο. σταματά μπροστά από τον άστεγο. του ζητά επίμονα να φύγει. ο άστεγος κοκαλώνει. εγώ παρακολουθώ. αλλά δε θέλω να παρακολουθώ. ο κύριος γίνεται πιο επιθετικός. φωνάζει στον άστεγο να φύγει. πηγαίνω μπροστά του. δεν καταλαβαίνει. επιμένει στο αίτημα. του λέω “ναι αλλά θα φύγει και το αυτοκίνητο”. αδιαφορεί. ζητά από τον άστεγο να φύγει. επιθετικά. επαναλαμβάνω. να φύγει και το αυτοκίνητο. με βρίζει. “άντε γαμήσου μαλακισμένο”. φεύγω. πηγαίνω μπροστά στο αμάξι του. κάνω πως παίρνω φωτογραφία με το κινητό. τον έχω πλάτη. δε ξέρω τι κάνει. το νιώθω όμως. γυρνάω και βλέπω να μου επιτίθεται. χάνει τα λόγια του. “σβήσε τη φωτογραφία τώρα!” “θα σου σπάσω το κινητό μαλακισμένο”. με κυνηγά. του κουνάω το δάχτυλο. του λέω “μη με αγγίξεις”. έχει εξαγριωθεί. εγώ απομακρύνομαι. επεμβαίνουν διάφοροι. τον μαζεύουν. η κομψή κυρία εμφανίζεται να λήξει τη ταραχή. να σταματήσει η κακή εικόνα γύρω από το μαγαζί. έχω τρομάξει με τη πάρτη του. αυτός όμως περισσότερο. φεύγω.

είναι Τετάρτη βράδυ τέλος Απριλίου. βρίσκομαι απέναντι από έναν κυβερνητικό παράγοντα. θέλω να του μιλήσω. θέλω να τον αποδοκιμάσω. περιμένω να τελειώσει την ομιλία του. είμαι καλά προετοιμασμένος. όμως είναι και αυτός. με παραπλανά. όσο μιλάει σκέφτομαι. όλοι αυτοί οι σοβαροί κύριοι που βρίσκονται γύρω μου θα μπορούσαν να είναι αυριανοί εργοδότες. στη παρούσα φάση δεν έχω δουλειά. τους υπολογίζω. σκέφτομαι πως αν πω κάτι κακό, αν ακουστεί κάτι άσχημο θα κριθώ αρνητικά. πιέζομαι. αμφιβάλλω. τα ρίχνω όλα πάλι στο τραπέζι του μυαλού. γιατί είμαι εδώ; τι κάνω; τι θέλω να καταφέρω; δεν είμαι μόνος. έχω παρέα. έχω φίλους. έχω άμυνες. δεν είμαι για τη πάρτη μου. έχω ένα σκοπό. πρέπει να ακουστώ. άνθρωποι βασανίζονται όσο αυτός και μερικοί άλλοι κυβερνάνε. και κανείς δε μιλά. εγώ γιατί είμαι εδώ; ποιος θα μιλήσει αν όχι εγώ; δεν είμαι όμως μόνο εγώ. δεν είμαι μόνος. ευτυχώς.

είναι παρασκευή πρωί. μέσα Ιανουαρίου. κάνει υπερβολικό κρύο. φοράμε πολλά ρούχα. πάρα πολλά. σκοπεύουμε όμως να πάμε στο σπίτι του βασιλιά. και να φωνάξουμε πως είναι γυμνός. και ας κάνει κρύο. δε γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί η μέρα. το σπίτι του βασιλιά είναι γεμάτο φρουρούς. άγριους. και δεν είναι εποχές να τους φωνάζεις. τελικά πήγαμε. φωνάξαμε. και αποφύγαμε και τους φρουρούς. ένα τεράστιο πόστερ σηκώθηκε στην είσοδο της ευρωπαϊκής επιτροπής φωνάζοντας πως μαζί με την οικονομική δυστυχία έρχεται και η παρακρατική βία. φύγαμε. το βράδυ της μέρας εκείνης ένα λεωφορείο μας έβγαζε από τη χώρα ξεκινώντας ένα ταξίδι που για μένα ήταν το ομορφότερο της χρονιάς.

Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως ήταν μια αποτυχημένη χρονιά. Μια χρονιά με πολλές ματαιώσεις και ανήσυχα περιστατικά. Και μερικές θαυμάσιες στιγμές που φώτισαν σαν εξαίρεση. και που θα ήθελα να τις αφηγηθώ σαν όμορφες μικρές ιστορίες μια άλλη στιγμή.Εκείνο το χιόνι στο Παρίσι. Και εκείνο το ξημέρωμα στην Αμμουλιανή. Και εκείνη η ρακί στη Κρήτη. Και εκείνες οι βόλτες στην Αθήνα. Εκείνη η ατέλειωτη συζήτηση στις Βρυξέλλες. Εκείνο το ταξίδι στην Επίδαυρο. Εκείνο το απόγευμα στην Ελευσίνα. Εκείνη η ρεμπέτικη βραδιά στο Τσαχκατζόρ. Ήταν πολλά όμορφα αλλά και πολλά ανήσυχα περιστατικά. Περιστατικά που θα ήθελα να θυμάμαι με την ίδια γαλήνη που ξύπνησα ένα πρωί του Αυγούστου στη νότια Κρήτη και αντίκρισα τρία αστέρια να κοιμούνται στη παραλία.

Εκείνο το σαράκι μέσα μου, που κάποιες νύχτες δε μ’αφήνει ούτε να κοιμηθώ καλά καλά, κάτι θα κάνει. Ένα τρόπο θα βρει να βοηθήσει τη γυναίκα που ζητά βοήθεια απ’το φωταγωγό. Γιατί αυτό ξέρει να κάνει. Αυτό μπορεί. Και τη χρονιά που έρχεται μ’αυτό το τρόπο θα ψάχνει τη λύση να βρει. Σε ότι έρθει, και σε ότι αφεθεί.  

Read Full Post »

Older Posts »