Feeds:
Posts
Comments

REV-NoDateNoSignature-6A

Στη σημερινή Τεχεράνη, εκεί που οι δρόμοι δεν χωρίζονται σε λωρίδες, δεν έχουν παντού άσφαλτο και σήμανση, οι οδηγοί δεν φορούν ζώνες ή κράνος, και οι ηθικές αξίες είναι χιλιάδες φορές βαρύτερες από τη δημόσια ασφάλεια και τάξη, συμβαίνει ένα αυτοκινητικό ατύχημα.

Το ατύχημα προκαλείται από το πανικό ενός ιατροδικαστή και έχει θύμα μια οικογένεια. Μία μέρα μετά το ατύχημα το παιδί της οικογένειας χάνει τη ζωή του χωρίς να ξέρουμε αν οφείλεται στο ατύχημα ή σε δηλητηρίαση,  και κάπως έτσι η ευθύνη του πατέρα φεύγει σιγά σιγά από την άνεση της πατριαρχίας και μετακινείται στην οδύνη της ανθρωποκτονίας.

Η ευθύνη μπορεί να είναι δική του, μπορεί και όχι, μπορεί και του γιατρού, μπορεί και κανενός, μπορεί και όλων. Σημασία έχει πως μετά τη δυστυχία η ευθύνη είναι μόνο βάρος. Και το βάρος αυτό δεν το φέρνει η δυστυχία αλλά η συνείδηση.

Στο φίλμ του Βαχίντ Zαλιλβάντ “Περίπτωση Συνείδησης” ο ρόλος της γυναίκας είναι καθοριστικός ως προς τις εξελίξεις, και το στερεότυπο του υποβιβασμού της που αναμένουμε ως δυτικοί πολιτικά καθωσπρέπει εκπαιδευμένοι, ανατρέπεται ουσιαστικά. Οι γυναίκες υπενθυμίζουν τις ηθικές αξίες, περιορίζουν τη μανία των ανδρών, τιμωρούν με ενοχές όσους απέκρυψαν την αλήθεια, και παραμένουν δυνατές ως το τέλος. Ένα μικρό μάθημα για όλους εμάς τους υπερευαίσθητους υπερασπιστές των δικαιωμάτων πως η ακεραιότητα και ευαισθησία δεν είναι στοιχείο αδυναμίας αλλά σπαθί υψωμένο στο χέρι της δικαιοσύνης.

Σε ένα κόσμο παράλληλο, με παρεμφερείς αξίες, σε ένα φίλμ που συνομιλεί με τη “περίπτωση συνείδησης”, το “biutiful”, ένας φτωχοδιάβολος του δυτικού κόσμου, συγκεκριμένα της Βαρκελώνης, παλεύει με την ευθύνη της ανθρωποκτονίας επειδή προσφέρει χαλασμένες σόμπες σε μια ομάδα εργατών, προκαλώντας το θάνατο τους εξαιτίας των αναθυμιάσεων. Το τέλος είναι περίπου όμοιο μιας και οι ενοχές των διαλύουν ψυχικά.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, προλογίζοντας τη ταινία του, χρησιμοποιεί τα λόγια του Rolf Dobelli που έλεγε, «Αυτοί που είναι τολμηροί και γενναίοι σκοτώθηκαν πριν να μεταφέρουν το γονίδιό τους στις επόμενες γενιές. Οι άλλοι, δηλαδή οι δειλοί και οι ευσεβείς, επέζησαν. Είμαστε οι απόγονοί τους».

Στον κόσμο των ηθικών αξιών λοιπόν, υπάρχει μια πατρίδα που λέγεται ευθύνη. Οι κάτοικοι της δε χωρίζονται με βάση το χρώμα, ούτε καν τη θρησκεία, μα με βάση τη συνείδηση. Στο κόσμο αυτό συγκατοικούμε όλοι και ας μη το έχουμε νιώσει ακόμα τόσο δυνατά.

Παλεύουμε καθημερινά με χιλιάδες, εκατομμύρια αποφάσεις που περνάν από τον εγκέφαλο μας περνώντας από το τρόμο στην ηδονή, από το πανικό στην ευτυχία σε χρόνους ασύλητους με μόνη εξαίρεση την ευθύνη για τη ζωή. Εκείνος ο τόπος είναι ικανός να σταματήσει το χρόνο, να τον παγώσει. Είτε πρόκειται για τη ζωή που γεννιέται είτε για τη ζωή που χάνεται.

Η ευθύνη για τη ζωή που γεννιέται ή που χάνεται γίνεται πάντα συνειδητή και ικανή να παγώσει το χρόνο.

Η ευθύνη για τη ζωή που χάνεται είναι βαριά και αβάσταχτη. Είτε πρόκειται για τη Τεχεράνη είτε για τη Βαρκελώνη.

Advertisements

screen-shot-2018-05-23-at-10-17-44-am

Στην άγρια φύση της γης δεν υπάρχουν σημαντικές αντιστάσεις. Τα δέντρα καίγονται, τα δάση καταστρέφονται, τα χιόνια και η βροχή έρχονται, θάβουν τα καμμένα, μέχρι ν’αλλάξει πάλι ο καιρός. Στην άγρια φύση της γης δεν υπάρχει η κλασική ισορροπία. Υπάρχει η εναλλαγή, ανάμεσα στη βροχή, τη σπορά, το όργωμα, το κλάδεμα, το φάγωμα, το σάπισμα, το ξερίζωμα και πάλι απ’την αρχή. Στην άγρια φύση της γης είναι όλα φυσιολογικά. Εμείς μονάχα τα βλέπουμε ενίοτε τρομακτικά.

Στη άγρια φύση της οικογενειακής ζωής δεν είναι πάλι όλα πάντα τρυφερά. Οι άνθρωποι γνωρίζονται, ερωτεύονται, σπέρνουν παιδιά, γεννούν τα παιδιά, μεγαλώνουν τα παιδιά, μεγαλώνουν τα βάσανα, κουράζονται και κουράζουν, σαπίζουν ψυχικά, χωρίζουν συνειδητά, και άλλοι κάπου αλλού κάνουν μια δική τους αρχή.

Στην άγρια Μοντάνα του Paul Dano η ιστορία ξεκινά με την απόλυση ενός ιδιότροπου άντρα που φέρνει την αναστάτωση στη ζωή ενός ζευγαριού. Στην άγρια Μοντάνα του Paul Dano η ιστορία τελειώνει με μια προσπάθεια ενός παιδιού να φέρει κοντά την οικογένεια που κάποτε στήθηκε από την αγάπη αυτού του ζευγαριού.

Έχοντας αφηγηθεί τι μεσολάβησε ανάμεσα στην ισορροπία και τη καταστροφή, φάνηκε δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Η ιστορία φαινόταν σαν να μην έχει κάτι καινούργιο να πει.

Είναι πολλές φορές, που το κενό ανάμεσα σε δυο, μοιάζει τόσο τρομακτικό, που δε μετριέται. Είναι φορές που το κενό ανάμεσα σε δυο είναι μονάχα στο μυαλό.

Στην άγρια ζωή του ζευγαριού όμως υπήρχε και ένα παιδί. Καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας όλοι εκτός απ’τους γονείς έβλεπαν παράλληλα να εξελίσσεται και η δική του ζωή. Να δυσκολεύεται στο σχολείο, να ερωτεύεται στο σχολείο, να στεναχωριέται όταν ο πατέρας του έχανε τη δουλειά, όταν ο πατέρας του έχανε το μυαλό, όταν η μητέρα του έψαχνε άλλο σύντροφο, όταν το ίδιο το παιδί έψαχνε για δουλειά, όταν το ίδιο το παιδί έκανε βήματα μπροστά.

Όσο εμείς βλέπαμε τη τη πορεία μιας οικογένειας προς τη καταστροφή, δε βλέπαμε πως το παιδί τους πάσχιζε να τους φέρει και πάλι μαζί.

Και αν υπάρχει κάτι στη ταινία αυτή που τη κάνει ξεχωριστή, είναι πως μαζί με τους ίδιους τους γονείς, ο σκηνοθέτης φρόντισε να κάνει και τους θεατές αριστουργηματικά, να ξεχάσουν πως κάποτε οι ήρωες ζούσαν όλοι μαζί, και χάρη σε αυτό το μαζί έκαναν και ένα παιδί.

Ένα παιδί που θέλει, έστω και για την ιστορία, στη τελευταία σκηνή, μαζί τους, να φωτογραφηθεί.

-Η ταινία Wildlife του Paul Dano με τη (φανταστική) Carey Mulligan και τον Jake Gyllenhaal προβλήθηκε τη Δευτέρα 24-9-2018 στον κινηματογράφο “Δαναός” στα πλαίσια του Φεστιβάλ “Νύχτες Πρεμιέρας”

 

 

Στοιβαγμένοι στο αμπάρι της απογοήτευσης,

μίζερα απευθυνόμαστε στο διπλανό μας ράκος,

αναστενάζοντας καλησπερίζουμε τον κάθε επισκέπτη,

αχνά και αδύναμα ακούμε

όχι τόσο τη φωνή του καπετάνιου,

όσο τον αντίλαλο από τα μουγκρητά του.

Χωρίς καμία προειδοποίηση, στις 2 Απριλίου 2016, ο γνωστός κωμικός Louis C.K. εξέπεμψε μέσα από τη προσωπική του ιστοσελίδα, το πρώτο επεισόδιο της σειράς “Horace and Pete”. H σειρά ολοκληρώθηκε σε 10 επεισόδια με δική του σκηνοθεσία και αφήγηση που περιείχε τη κοινή ζωή τριών ανθρώπων, συγγενών, που ως μόνο μέσο επιβίωσης έχουν ένα μπαρ στο Brooklyn.

Tο bar περνά από χέρι σε χέρι στην επόμενη γενιά, εδώ και ένα αιώνα. Άλλωστε η χρονιά 1916 είναι αποτυπωμένη και στο λογότυπο του μπαρ κάτω από το όνομα “HORACE AND PETE’S”.

Παραδομένο σε μια βαθιά αγωνία να κρατήσει τον αυθεντικό του χαρακτήρα, το μπαρ δεν είναι καθόλου δεκτικό στην αλλαγή διακόσμησης, ούτε στην εισαγωγή νέων προτάσεων σερβιρίσματος αλκοόλ. Σερβίρει μόνο τζιν, ουίσκι, βότκα, ρούμι και μπύρα. Και μπύρα μόνο budviser. Όπως επίσης ορίζει διαφορετικές τιμές για τους θαμώνες, τους ανθρώπους που κρατούν το μαγαζί ζωντανό, και διαφορετική για τους περαστικούς, τους δήθεν, τους χίπστερ, αυτούς που δε ξέρουν να πίνουν, θέλουν μόνο να επιδειχθούν. “No mixed drinks” δηλώνει ορθά και κοφτά ο γέρος μπάρμαν στους μικρούς τσαρλατάνους.

Παράλληλα με την αυθεντικότητα, πορεύεται και η αμηχανία. Οι ζωές των ηρώων βουτηγμένες στη θλίψη και τη τρυφερότητα, την αβεβαιότητα και τις ενοχές, αγωνιούν, κυρίως να κατανοήσουν το κόσμο γύρω τους, να βάλουν σε τάξη τα συναισθήματα τους, και να ανακαλύψουν τη μαγική λύση να πορευτούν στη ζωή. Μαγική γιατί όσο και αν τα μέσα επικοινωνίας προσφέρουν έξυπνες, γρήγορες, καινοτόμες λύσεις, τα εμπόδια στη ζωή πληθαίνουν, και οι ήρωες νιώθουν όλο και πιο ανίσχυροι.

Η σειρά, παρ’ότι δεν ακολούθησε τη παραδοσιακή μορφή διανομής, δεν υπέκυψε δηλαδή στο σύστημα επικερδούς διαμεσολάβησης των μεγάλων παραγωγών, απέσπασε, τάχιστα, εξαιρετικά σχόλια από το σώμα των κριτικών. Κάτι που αποτελούσε μεγάλο ρίσκο για τους δημιουργούς της.

Φαίνεται πως η ανάγκη για μια πιο βαθιά, πιο ειλικρινή ανάγνωση της τρέχουσας συγκυρίας,  είναι ικανή να ξεπεράσει τις κατεστημένες νόρμες της αγοράς. Η, κατά μια άλλη ερμηνεία, η αγορά, θέλοντας να διαφυλάξει τα προϊόντα της, αγκάλιασε και ανέδειξε ένα πρωτότυπο, στρατευμένο στην ενοχική και ανίσχυρη μεν, τεκμηριωμένη δε,  αποδόμηση του φαντάσματος που ορίζει τις τύχες του κόσμου σε ένα λευκό οίκο στην άλλη πλευρά του ατλαντικού.

Ἡ ζωὴ ποὺ μικραίνει: ἡ μεγάλη ἀλήθεια.
Στὸν ὁποὺ πιάνει τὸ τσαπὶ γίνεται τσάπισμα
στὸν ὁποὺ πίνει τὸ νερὸ γίνεται πιόμα.

(Νίκος Καροῦζος-Ἡ ἔναστρη φωτεινότητα)

Η ζωή που μικραίνει, η ζωή που συνθλίβει, η ζωή που στενάζει, γίνεται λόγια στο στόμα των ηρώων, στο στόμα που γλυκαίνεται απ’το αλκοόλ, το φλέρτ  και τη φλυαρία.

Η ζωή που μικραίνει σε βάζει σε διλήμματα. Η πόλη που ζούμε άραγε πόσα τέτοια μπαρ συγκρατεί; πόσες κατεστημένες νόρμες περιθωριοποιεί; πόση αυθεντικότητα αγκαλιάζει;

Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.*

IMAG1727

υποθέτουμε πως η ποίηση εντοπίζεται στο πρόσωπο της. στο τρόπο που το βλέμμα της χαϊδεύει το τρόμο σου, στο τρόπο που η απουσία της δίνει νόημα στη φαντασία, στο τρόπο που η παρουσία της εντείνει την αμηχανία. υποθέτουμε γιατί δε γνωρίζουμε. αν γνωρίζαμε θα βασανιζόμασταν πολλαπλά.

είδα τις προάλλες ένα όνειρο. αλλά δεν κατάφερα να καταλήξω. αν ήταν εφιάλτης ή ευχή. είδα πως εμφανίστηκε δίπλα μου από τύχη ενώ από μόνη της είχε απομακρυνθεί. είδα πως αυτή ξαφνιάστηκε για λίγο αφήνοντας εμένα να τρομοκρατηθώ. μήπως και πιάνοντας χώρο απ’το χώρο της γίνω άθελα μου ενοχλητικός. και στα διαλείμματα του τρόμου βίωνα τον ενθουσιασμό. για τον ίδιο πάλι λόγο. για τη τυχαία συνάντηση. και ξύπνησα έπειτα αναστατωμένος. χωρίς ποτέ να καταλήξω αν ήθελα να ήμουν εκεί.

ο άνθρωπος που παραδέχεται την ήττα είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. είναι ένας άνθρωπος που γνώρισε τα όρια του. ο άνθρωπος που ζούσε στην αμηχανία ήταν ένας βασανισμένος άνθρωπος.

δεν υπάρχουν μικροί ή μεγάλοι άνθρωποι κατά γενική ομολογία. παρά μόνο κατά ειδική. το ειδικό βάρος του καθενός. το μέγεθος του. κρίνεται στο μυαλό μας. κάθε στιγμή.

στέκομαι στην ουρά του ΑΤΜ και βλέπω τη κυρία που παίρνει τα τελευταία 40 ευρώ. το χαρτάκι την ειδοποιεί πως απομένουν στο λογαριασμό της 1,26 ευρώ. τον επόμενο μήνα δε θα έχει αλλάξει κάτι. ο επόμενος στη σειρά για το ΑΤΜ είμαι εγώ. τα δικά μου 40 ευρώ δεν είναι τα τελευταία. τον επόμενο μήνα θα μου δοθεί πάλι η ευκαιρία. ή και όχι. άλλωστε εκτός από εμένα από το λογαριασμό μου πια τραβάει ελεύθερα και η εφορία. σκέφτομαι πως είτε έχει κάποιος δουλειά είτε δεν έχει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. μάξιμουμ 40 ευρώ. όσα δεν κατάφεραν χρόνια ολόκληρα κινητοποιήσεων ενάντια στο σύστημα τα καταφέρνει το σύστημα από μόνο του τρώγοντας τις σάρκες του.

σ’εναν από τους χειρότερους εφιάλτες μου, το μέτωπο της λογικής, κερδίζει μια αποφασιστική, ιστορικού χαρακτήρα μάχη ενάντια στον εθνολαϊκισμό σε αυτόν το τόπο. οι εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου παύει πλέον να εορτάζεται με τις γνωστές στρατιωτικό-θρησκευτικές τελετές και τη θέση τους παίρνει μια πανελλήνια γιορτή καινοτομίας και επιχειρηματικότητας. καταχρεωμένοι έλληνες πληρώνουν κατοστάευρα για να δουν τα μπουμπούκια τους να παρουσιάζουν μικρά ρομποτάκια που μετατρέπουν το γάλα του πρωινού σε σοκολατούχο και χειροκροτούνται ασταμάτητα υποκαθιστώντας έτσι το χειροκρότημα της παρέλασης. σέκσι κορίτσια που έχουν σπουδάσει μπίζνες ιντέλιτζενς και εργάζονται ως ντίτζιταλ ακάουντ μάνατζερς εκφωνούν ατάκες του μπιλ γκέητς και του μπάρακ ομπάμα από την ιστορική του επίσκεψη εκείνο το φθινόπωρο στην Αθήνα εξηγώντας πως “επανάσταση σήμερα είναι να καινοτομείς”. στα διαλείμματα αυθεντικοί βερολινέζοι ντίτζέης παίζουν τέκνο ακούσματα θυμίζοντας στο κοινό πως το σύγχρονο ελληνικό κράτους που εορτάζει οφείλει την υπόληψη του σε μια βαυαρική οικογένεια και εν γένει στη καλοσύνη των ξένων. στα νυχτερινά σέσιον αυτού του ατελείωτου τριήμερου τέντεξ τα παιδιά των δανειστών που εκμεταλλεύτηκαν τον δημόσιο πλούτο τον οποίο αγόρασαν φτηνά, έχουν γίνει πλέον ελληνόπουλα και στο σέκσιον “σέαρ γιόρ αηντίας” μας παρουσιάζουν ως καινοτόμα ιδέα την εγκατάσταση στα νησιά αλλοδαπών οικονομικά ξεχαρβαλωμένων πληθυσμών οι οποίοι θα δώσουν νέα πνοή στη παραγωγή ενέργειας στον τόπο αυτό μέσα από ανανεώσιμες πηγές. η ιδέα μάλιστα θα πλαισιώνεται από το επιχείρημα της οικονομίας μιας και οι εν λόγω πληθυσμοί  θα εργάζονται με αντάλλαγμα τη δυνατότητα να ψαρεύουν μόνοι τους όσα ψάρια θέλουν για να φάνε. στο απέραντο αυτό πανηγύρι λίγοι γραφικοί οπισθοδρομικοί Έλληνες θα απέχουν προτιμώντας να εορτάσουν ανεβαίνοντας μονοπάτια καταπράσινων ορεινών χωριών με σκοπό να καταλήξουν σε απομονωμένα εκκλησάκια τα οποία κρυφά θα λειτουργούν και θα προσφέρουν σώμα και αίμα κυρίου σε μορφή κοινωνίας όπως παλιά. της κρυφής γιορτής συνοδευτικά θα λειτουργούν μουσικές εκδηλώσεις με πνευστά, σταφύλια και παξιμάδια. οι λίγοι αυτοί Έλληνες θα ονομάζονται “οι άλλοι”. γιατί κόλαση είναι πάντα οι άλλοι.

άκουσα προχθές το “θυμήσου όπου πας” από το Λουκιανό Κηλαηδόνη. δυσκολεύομαι να δεχθώ πως η γλυκιά βραχνή αυτή φωνή μπορεί να αντικατασταθεί, πως η ψυχή αυτή έχει αναπαυθεί. εγώ ας πούμε τη νύχτα της ανάστασης ανέμενα την επιστροφή του Κηλαηδόνη.

διαφωνούσαμε με το Γ. ως προς τις μοιραίες γυναίκες. η δικιά του γνώμη ήταν πως μοιραίες είναι οι γυναίκες που είχαμε γνωρίσει τόσο καλά ώστε να μη μπορούμε να ξεχάσουμε. οι γυναίκες με τις οποίες συνδεθήκαμε, περάσαμε ατέλειωτα μερόνυχτα και κύματα, οι γυναίκες που εμφανίζονται μπροστά μας όποια γυναίκα και αν δούμε μετά απ’αυτές, που γίνονται διαρκές μέτρο σύγκρισης, που μας λυγίζουν ακόμα και όταν έχουν περάσει τόσα χρόνια μετά τον αποχωρισμό μας.

η δικιά μου γνώμη ήταν πως μοιραίες είναι οι γυναίκες που δε γνωρίσαμε ακόμα. που μας βασανίζει το πάθος και η λαχτάρα να τις φέρουμε κοντά. μοιραίες γυναίκες είναι εκείνες που δε θα καταφέρουμε ποτέ να τις κατακτήσουμε.

δυο χέρια που θα σ’αγγίξουν. δυο μάτια που θα σε κοιτάξουν. δυο λόγια που θα σε γονατίσουν. αυτά είναι αρκετά για να συνθέσουν το αναγκαίο απόσταγμα τρυφερότητας. ίσως και η στιγμή. όχι ίσως. και η στιγμή. έκτοτε η πορεία γίνεται ένας μάταιος αγώνας να κρατήσει αυτό το απόσταγμα στο βάθος του χρόνου.

φίλοι.

15202556_1258604957561014_605136416394039066_n

artwork by fotini tikou 

Φίλοι δεν είναι όσοι μας θυμούνται στον ελεύθερο τους χρόνο. Φίλοι είναι όσοι βρίσκουν χρόνο για μας από τον ελεύθερο που δεν έχουν. Φίλοι δεν είναι όσοι μας προσφέρουν κάτι που τους ζητάμε. Και μας το θυμίζουν όταν ζητάνε κάτι και αυτοί. Φίλοι είναι όσοι μοιράζονται μαζί μας το λίγο που έχουν χωρίς ποτέ να νοιαστούν τι απέγινε. Φίλοι δεν είναι όσοι μας λένε μόνο καλά λόγια. Φίλοι είναι όσοι βρίσκουν να πουν τα καλύτερα για εμάς στους άλλους, και σε μας λένε την αλήθεια με χαμόγελο και νοιάξιμο. Φίλοι δεν είναι όσοι έρχονται στη γιορτή μας. Φίλοι είναι όσοι για χάρη τους οργανώνουμε τη γιορτή.

ida8

Θέλουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θες εσύ, ή δεν ξέρουν τι θέλουν, αλλά σίγουρα (1) ΔΕΝ επιθυμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους και σίγουρα (2) ΔΕΝ είναι ικανοί να καταλήξουν σε κάτι συγκεκριμένο. Οπότε, (1) έχουν την απίστευτη ικανότητα/υπομονή να γυροφέρονουν ώρες ή μέρες ένα θέμα, (2) να αποφεύγουν κάθε φορά που η συζήτηση πάει να καταλήξει σε κάτι συγκεκριμένο, και (3) να μεταθέτουν την ευθύνη της ασυνενοησίας σε σένα μιας και οι ίδιοι είναι ικανοί να συζητάνε για ώρες χωρίς να καταλήξουν ενώ εσύ εκνευρίζεσαι μετά τις 3 μέρες με το ίδιο θέμα. (το 3 μέρες είναι μεταβλητή. ο καθένας έχει τα δικά του όρια). Όταν επιτέλους καταλήγουν να συμφωνήσουν μαζί σου, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι πήραν μια απόφαση, γιατί δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι, και ακόμα θεωρούν ότι μπορεί να αναιρεθεί. Και προφανώς τελευταία στιγμή ΠΑΝΤΑ κάτι συμβαίνει και η συμφωνία χαλάει, και φταις εσύ που νευριάζεις και όχι αυτοί που είναι ασυνεπείς. Η όλη ενοχή λοιπόν που μπορείς να ενσωματώσεις έγκειται στο ότι τους συμπαθείς άρα είσαι ευάλωτος σε υποχωρήσεις, και με αυτό το δεδομένο καταφέρνουν και σε χειρίζονται. Όλα αυτά μέχρι να ανακαλύψεις μετά από πολλές αποτυχίες ότι δεν αξίζουν καμία συμπάθεια, και να αρχίσεις χρησιμοποιώντας τα ίδια εργαλεία να τους χειρίζεσαι εσύ, απολαμβάνοντας σαδιστικά μια αίσθηση δικαίωσης, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεσαι ότι το νόσημα τους έχει μεταδοθεί σε σένα.

Μemorandum

Η πλαστή δημοκρατία μας ανέχεται και συγχωρεί, αλλά είναι το τελευταίο στάδιο αποκτήνωσης και υποταγής. Το ισοδύναμο της πορνοκρατικής μανίας του μουλά και του ιεροκήρυκα είναι ο ηγέτης-ανθρωποβοσκός που με πρόσχημα την οικονομία λιανίζει τις ζωές των υποτελών στον πάγκο του παγκόσμιου χασάπη.

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

1280x720-tPh

Είναι αδύνατο να κλείσουμε την πόρτα στις λέξεις που λερώνουν τη φαντασία. Η κοσμιότης είναι η ζελατίνα της κοινωνικής συνθήκης που μας θέλει τόσο σιδερωμένους και ηθικούς όσο επιτάσσει το συμφέρον μας. Έξω μεταμορφώνομαι σε κάτι άλλο από αυτό που είμαι μέσα. Έξω βιώνω το τραύμα της συνύπαρξης με τον Άλλο ενώ μέσα ακονίζω τις μύχιες απολήξεις της ατομικότητάς μου.

Εδώ εξουσία και πάλι, σημείο τομής όλων των δυνατών δρόμων, η Εκκλησία. Η Εκκλησία του Χριστού, η Εκκλησία του Ισλάμ, η Εκκλησία του προτεστάντη και όλες οι σκεπασμένες με χρυσόσκονη αγιοσύνης αγριότητες. Εδώ η επιχείρηση υποταγής περνάει από τη συστηματική καταπίεση του σώματος, του πόθου και της ηδονής, καθιστώντας την απονέκρωση της σάρκας τον κανόνα της θεοκρατικής διαστροφής.

Η Εκκλησία καθιστώντας κάθε άντρα αμαρτωλό και κάθε γυναίκα αμαρτωλή, αφήνοντάς τους παραδομένους στο έλεός της, παρέχει στον εαυτό της μόνο το απόλυτο δικαίωμα να τους συγχωρήσει. Αυτή τη συνθήκη σήμερα την…

View original post 219 more words